Piotr Marek. Blog Narodowego-Reakcjonisty.

Operacja „Lew Morski” – Wojna o Wielką Brytanię 1940

2012-01-29T21:27:00.000+01:00

Geneza niemieckiej agresji na Wielką Brytanię

Po pokonaniu Francji w 1940 roku, kolejnym krokiem Niemiec do pozyskania dominacji w Europie, było zajęcie Wielkiej Brytanii. Zjednoczone Królestwo było znaczącym niemieckim oponentem podczas I Wojny Światowej. Jego pokonanie, podobnie jak w przypadku Francji, miało dla Niemców znaczenie symboliczne – odwet za klęskę i upokorzenie po I Wojnie Światowej. Wielka Brytania była także potężnym mocarstwem kolonialnym. Imperium Brytyjskie władało posiadłościami niemal na całym świecie. Jego potencjalny upadek pozwoliłby „Państwom Osi” zająć posiadane przezeń terytoria. To utorowałby temu blokowi drogę do dominacji w skali światowej. Ziemie, surowce, ludzie oraz produkty przynoszące korzyści Imperium Brytyjskiemu, byłyby wtedy w posiadaniu Niemiec, Włoch i Japonii. Swoją drogą Imperium Brytyjskie słynęło także z podobnej okrutności co ZSRR i III Rzesza. Obozy koncentracyjne (dla ludności tubylczej) istniały tam na wiele lat przed pierwszymi podobnymi placówkami wybudowanymi przez komunistów i nazistów.

Sytuacja w przededniu wojny

Pomimo uznania przez Niemców Wielkiej Brytanii za wroga, Adolf Hitler do końca próbował przeciągnąć ją na swoją stronę. Obiecywał Brytyjczykom wolną rękę na morzach w zamian za brak ich interwencji w sprawy kontynentu europejskiego. Częściowo kalkulacje takie mogły być dobrym posunięciem. W ten sposób dominująca flota morska świata nie przeszkadzałaby III Rzeszy w prowadzeniu działań wojennych. Jednak Wielka Brytania odrzuciła ofertę führera. Wiązało się to w pewnej części z powiązaniami ideologicznymi Wielkiej Brytanii z pozostałymi krajami nieprzyjaznymi Niemcom. Ponadto dominacja Niemiec w świecie stwarzała zagrożenie dla interesów istniejących imperiów kolonialnych. Imperium Brytyjskie miało wiele poważnych atutów przemawiających na ich korzyść w starciu z Niemcami. Czołowa flota świata, ogromne zasoby surowców, pokaźny potencjał ludzki oraz lepsze samoloty dawały Brytyjczykom możliwość swobodnej konkurencji z III Rzeszą. Ponadto dawało im przewagę rozpracowanie przez polskich kryptologów mechanizmu działania niemieckiej maszyny szyfrującej „Enigma”. Dzięki temu rozkazy Głównodowodzącego Luftwaffe Reichsmarschalla^* Hermanna Göringa nadawane za jej pośrednictwem były rozszyfrowywane i przekazywane naczelnemu dowództwu Armii Brytyjskiej. Niemcy z kolei mogli liczyć na większy stosunek sił w powietrzu wynoszący 10:37 na ich korzyść (dokładnie 2800 niemieckich samolotów w stosunku do brytyjskich 756). Niemieckie maszyny były jednak słabsze technologicznie od brytyjskich. Bombowiec nurkujący Junkers Ju-87 nie stawiał czoła wymaganiom pola walki, zaś Messerschmitt Bf-109 ustępował brytyjskim myśliwcom typu Spitfire czy Hurricane. Potężny niemiecki dwusilnikowy myśliwiec Messerschmitt Bf-110 okazał się za mało zwrotny. Wiara w jego możliwości pośród niemieckich elit okazała się daremna.

Początek Wojny

Niemiecka inwazja na Wielką Brytanię przybrała nazwę „Bitwy o Anglię”. Jednak skala działań wojennych i sposób prowadzenia tej „bitwy” był charakterystyczny dla typowej kampanii. Jej główną areną walk stało się powietrze, a na drugim miejscu morze (podczas tej „kampanii” rzadziej angażowane były siły lądowe, i to głównie po stronie alianckiej). Inwazja na Wielką Brytanię zyskała kryptonim „Lew Morski”. Zakładała zneutralizowanie brytyjskiego panowania na morzu i w powietrzu na własnym obszarze. Jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem całej operacji Adolf Hitler zlecił wstępne ataki na brytyjskie patrole i konwoje. Było to dla Niemiec fatalne posunięcie. Hermann Göring nie miał wtedy jeszcze żadnych konkretnych planów prowadzenia wojny. Działania zaczepne przygotowano już 4 lipca 1940 roku, na ponad miesiąc przed oficjalnym rozpoczęciem „kampanii”. Atakowano linie kolejowe i patrole brytyjskie. Pod koniec tych przedwczesnych i niezaplanowanych akcji Niemcy stracili 93 samoloty, a Brytyjczycy tylko 48.

Przebieg wojny

„Bitwa o Anglię” rozpoczęła się oficjalnie 13 sierpnia 1940 roku. 1500 niemieckich bombowców rozpoczęło bombardowanie kluczowych strategicznie obiektów brytyjskich: lotnisk, zakładów zbrojeniowych i punktów obrony przeciwlotniczej. Atakowano nieustannie główne miasta brytyjskie takie jak Londyn, Liverpool czy Birmingham w celu zastraszenia i złamania całego społeczeństwa. Ataki bombowe w pierwszej fazie tej de facto kampanii, były całkowicie pozbawione eskorty myśliwskiej, stąd ponosiły ogromne straty. 11 września Niemcom udało się zbombardować Pałac Buckingham, jednak według oficjalnego brytyjskiego raportu nie ucierpiał nikt z rodziny królewskiej. Opór brytyjskiej obrony przeciwlotniczej wzmacniał się z każdym dniem. W działaniach obronnych żołnierzy wspierali cywile, zarówno mężczyźni jak i kobiety. Znaczna ilość strąceń niemieckich maszyn sprawiła, że 17 września odwołano operację „Lew Morski”. Naloty bombowe, w celu ciągłego nękania Brytyjczyków, trwały jednak nadal. Wyraźnymi błędami w dowodzeniu wyróżnił się Adolf Hitler, będący głównym twórcą niemieckiej klęski w „Bitwie o Anglię”. Niemieckie ataki na określone brytyjskie punkty strategiczne (głównie lotniska), pomimo wstępnych strat, wznowione przyczyniłyby się do ich zajęcia. Tymczasem Hitler nieustannie decydował się na atakowanie coraz to nowych, i nie nadszarpniętych punktów obrony. W ten sposób zamiast zająć Brytyjczykom jakąkolwiek część ich obszaru, nieustannie wyniszczał coraz bardziej już nadszarpnięte siły Luftwaffe. Była to seria „niewytłumaczalnych” decyzji Hitlera, podobnych do bezsensownego wstrzymania ataku na Dunkierkę podczas Kampanii Francuskiej. To kolejny powód do przypuszczeń, iż Adolf Hitler mógł być angielskim agentem. W trakcie samej powietrznej obrony Wielkiej Brytanii sławą okryli się Polscy piloci, walczący początkowo w eskadrach brytyjskich. Dzięki sukcesom zdecydowano się na utworzenie samodzielnych polskich dywizjonów, z których największą sławę zyskał Dywizjon Myśliwski 303, który pozbawił Luftwaffe ponad 200 maszyn. Poza Polakami sukcesy w obronie Wielkiej Brytanii odnosili piloci z Czech, a także z Kanady. W trakcie walk część pilotów wyróżniała się szczególną skutecznością w eliminowaniu wrogich samolotów. Zyskiwali dzięki temu przydomek „Asów Myśliwskich” (podczas I Wojny Światowej takim „Asem” był Głównodowodzący Luftwaffe Hermann Göring). Niemieckimi „Asami” byli między innymi Adolf Galland i Werner Mölders, natomiast po stronie polskiej wyróżniali się Stanisław Skalski, Jan Zumbach, Mieczysław Popek czy Zdzisław Krasnodębski (założyciel i pierwszy dowódca Dywizjonu 303).

Koniec wojny

Coraz skuteczniejsza brytyjska obrona przeciwlotnicza odpierała niemieckie natarcia z powietrza. To zmusiło III Rzeszę do całkowitego zaniechania planów zajęcia Wielkiej Brytanii. Jednak ataki bombowe, oraz w dalszej fazie wojny rakietowe, na Wielką Brytanię trwały nadal. Niemcy próbowali również ataków na brytyjskie połączenia morskie. Działania te miały doprowadzić do „blokady Wielkiej Brytanii”, która miała na celu podciąć podstawy egzystencji Brytyjczyków. Konwoje z dostawami broni, surowców, żywności, oraz produktów pochodzących z kolonii, były nieustannie niszczone. W odpowiedzi na to Brytyjczycy organizowali eskorty. Polem tej walki było już nie tylko powietrze, ale także i morze. Działania takie trwały niemalże do końca niemieckiej dominacji w Europie Zachodniej. W ten sposób „Bitwę o Anglię” przeobraziła się w „Bitwę o Atlantyk”. Oficjalny koniec samej „Biwy o Anglię” był 31 października 1940 roku. Niemieckie lotnictwo straciło według różnych źródeł 40-52% swoich sił. Straty Luftwaffe w stosunku do RAF wyniosły 3:1, zaś w stosunku do Polskich Dywizjonów 302 i 303 wyniosły 9:1. Według posiadanych przeze mnie źródeł Niemcy stracili ponad 2000 ludzi, z czego 1000 to piloci. Brytyjczycy stracili pond 540 ludzi, zaś straty polskie wyniosły 29 pilotów. Była to militarna porażka Niemiec, której autorem w dużej mierze był Adolf Hitler. Na duże straty niemieckie przyczynili się nie tylko alianccy piloci, ale także brytyjska obrona przeciwlotnicza wsparta nowowprowadzonymi urządzeniami radarowymi.

Kalendarium działań w trakcie walk o Wielką Brytanię

4 lipca 1940. Zaplanowanie wstępnych działań wojennych przeciw Wielkiej Brytanii.
10 lipca 1940. Pierwsze datowane ataki Niemców na konwoje oraz partole brytyjskie. Pod koniec wstępnych działań Niemcy tracą 93 maszyny, a Brytyjczycy 48.
13 lipca 1940. Wydanie dyrektywy o wojnie powietrznej lecz Hermann Göring nie ma w tym czasie żadnych konkretnych planów działania.
13 sierpnia 1940. Oficjalny początek „Bitwy o Anglię”. Ataki na konwoje i miasta z fabrykami. Eskadra niemiecka znad Norwegii ponosi ogromne straty z powodu braku eskorty myśliwskiej.
18 sierpnia 1940. Ataki niemieckie na lotniska brytyjskie. Zniszczono lotnisko Kenley oraz uszkodzono lotnisko Biggin Hill. Straty Luftwaffe wyniosły 71 maszyn, zaś RAF 27.
25 sierpnia 1940. Ataki na Warmwell.
28 sierpnia 1940. Ostre ataki na Liverpool.
31 sierpnia 1940. Ataki na lotniska: Biggin Hill, Debden oraz Hornchurch. Straty Luftwaffe to 41 maszyn, a RAF 39. Ponadto RAF stracił kilka jednostek na ziemi.
4-9 września 1940. Nalot na zakład bombowców w Weybridge i Brooklands. Bombardowane są miasta: Liverpool, Bristol, Londyn. Straty RAF to 120 maszyn, a Luftwaffe 148.
7 września 1940. Pierwsze Brytyjskie użycie radarów. Rozkaz Adolfa Hitlera i Hermanna Göringa o bombardowaniu Londynu. Przechwytywanie pozycji samolotów przez radary zmusza Luftwaffe do ślepego bombardowania punktów docelowych.
11 września 1940. Niemcy zbombardowali Pałac Buckingham oraz zakłady produkcji myśliwców Spitfire w Southampton. Straty Luftwaffe to 29 maszyn, a RAF 21.
15 września 1940. Zacięte walki nad Londynem. Brytyjczykom dokuczać zaczyna brak pilotów. Straty Luftwaffe wyniosły tego dnia aż 60 maszyn, zaś RAF tylko 27.
17 września 1940. Ataki RAF. Odwołanie operacji „Lew Morski”.
18 września 1940. Ataki na Londyn. Straty Luftwaffe to 19 maszyn, zaś RAF 12.
19 września 1940. Ataki RAF na flotę i stacje niemieckie.
25-30 września 1940. Naloty na fabryki w Bristol, Southampton, Yeowil. Straty RAF to 83 maszyny, a Luftwaffe 143. Rozpoczyna się okres walk myśliwskich. W październiku naloty to codzienność.
31 października 1940. Oficjalny koniec „Bitwy o Anglię”. Powstrzymanie niemieckiej inwazji na Wielką Brytanię.

^*Tytuł Reichsmarschall (pol. Marszałek Rzeszy) był nadawany jako najwyższy stopień wojskowy w armii Świętego Cesarstwa Rzymskiego, dla najwybitniejszego ze strategów, przewyższającego swoimi umiejętnościami zarządzania i dowodzenia wojskiem innych Feldmarszałków (pol. Marszałków Polnych). Władze III Rzeszy, lubujące się w bezpodstawnym nadawaniu swoim liderom tytułów zarezerwowanych dla Rycerzy i Paladynów, nieomieszkały w awansowaniu na niego bez pokrycia najwyższego w hierarchii partyjnej NSDAP marszałka. Hermann Göring był przeciętnym dowódcą, i jego awans był symbolicznym uznaniem jego osoby przez pryzmat dokonań dla partii, a nie wyrazem nadzwyczajnego talentu dowódczego.

Na podstawie Kronik II Wojny Światowej, książek i opracowań całość przygotował: Piotr Marek

„Fall Gelb” – Kampania francuska 1940

2011-12-26T23:46:00.003+01:00

Geneza niemieckiego ataku na kraje Europy zachodniej.

Niemiecka „Kampania Skandynawska” była wstępem dla docelowej kampanii przeciwko Francji. Zdobycie Danii i Norwegii uniemożliwiało powstanie drugiego frontu na północy. Wojna przeciwko wielkiemu zachodniemu sąsiadowi III Rzeszy była rewanżem za klęskę w poprzednim konflikcie. Jednak podłoże wojny wiązało się nie tylko z korzyściami polityczno-ekonomicznymi dla Niemiec. Republika Francji uchodziła za jednego z głównych „odwiecznych wrogów” Rzeszy Niemieckiej. Pokonanie jej było symbolicznym upokorzeniem systemu republikańskiego, który reprezentowała. Według założeń ideologicznych przywódców III Rzeszy zniszczenie Republiki Francji było, obok zgładzenia ZSRR, jednym z głównych wymogów zaprowadzenia politycznego porządku w nowej „Aryjskiej Europie”. Z punktu widzenia geopolityki gwarantem mocnej pozycji Niemiec na zachodzie Europy, po zajęciu Francji, była przychylność nowych sąsiadów. Włochy i Hiszpania z oczywistych względów należały do takich państw. Szwajcaria zachowała neutralność. Prawdopodobnie była przez Niemców traktowana jako alternatywna droga ucieczki w przypadku „podwinięcia się nogi”. Belgia i Holandia dodatkowym punktem opornym w podboju Francji, stąd niemiecka „Kampania Francuska” była w rzeczywistości agresją na trzy kraje Europy zachodniej: Francję, Belgię i Holandię.

Sytuacja w przededniu wojny.

Naczelne dowództwo aliancie nie wyciągnęło wniosków z błędów popełnionych podczas walk w Norwegii. Nie rozpatrzyli tego, że francuska obrona wsparta Brytyjskim Korpusem Ekspedycyjnym nie potrafiła stawić czoła niemieckiej ofensywie. Dodatkowo Francuski Sztab Generalny błędnie wywnioskował iż walki, tak jak podczas I wojny światowej, przerodzą się w wojnę pozycyjną. Według ich błędnych rozważań front miałby ustabilizować się na zajętych pozycjach, po czym zmęczone ciągłymi natarciami pozbawione wsparcia i zaplecza z odległych krain Niemcy miałby ulec wobec wielkiej potęgi kolonialnej. Kolejnym poważnym błędem Francuskiego Sztabu Generalnego, poniekąd powiązanym powyższym założeniem, było kurczowe trzymanie się niezrozumiałej hipotezy, iż Niemcy zaatakują Francję tylko i wyłącznie od południowej granicy w okolicach Ardenów. Zbagatelizowali możliwość Niemieckiej agresji na Belgię i Holandię, oraz atak na ich kraj z terytoriów tych dwóch państw. Granice północne obstawili jedynie symbolicznie. Z kolei w okolicach zakładanego błędnie przez nich miejsca ataku wybudowali w tym rejonie potężną sieć umocnień i bunkrów zwaną „Linią Maginota”. Sieć ta kosztowała Francję niebagatelną sumę, a osłaniała kraj jedynie od południowej granicy poniżej Ardenów. Było to fatalne posunięcie, świadczące bądź o dyletanctwie wojskowym, bądź o celowej szkodliwości działania na rzecz państwa, ze strony francuskiego dowództwa. Nie można nigdy zakładać, że wróg zaatakuje tylko z jednego konkretnego miejsca. Trzeba rozpatrzeć wszystkie warianty, i przygotować się na każdy z nich oddzielnie. To od wieków stosowana praktyka przez rozsądnych wodzów i strategów, do która jak widać była francuskiemu dowództwu obca.

Początek wojny.

Niemieckie wojska zostały postawione w stan gotowości do działania 9 maja 1940 roku. Agresja wojsk niemieckich przeciwko Francji, Belgii i Holandii rozpoczęła się 10 maja 1940 roku, pod kryptonimem „Fall Gelb” („Wariant Żółty”). Główne uderzenie III Rzeszy na Francję nastąpiło nie w okolicach „Linii Maginota”, ale znad terytoriów Belgii i Holandii. Siły niemieckie w „Kampanii Francuskiej” składały się z trzech Grup Armii. Grupa Armii „A” atakowała od środkowego odcinka frontu, głównie przez góry Ardeny, a od północy (4 Armia) przez belgijskie miejscowości Namur i Dinant. Głównodowodzącym Grupy Armii „A” został najstarszy i bardzo wykwalifikowany niemiecki gen. pułk. Gerd von Rundstedt. W jej skład wchodziły cztery Armie: 4 Güntera von Kluge, 2 Maximiliana von Weichsa, 16 Ernsta Buscha i 12 Wilhelma Lista połączona z Grupą Pancerną Ewalda von Kleista. Liczyła według posiadanych przeze mnie danych 45,5 dywizji, w tym 2 Pancerne i 3 Zmotoryzowane. Grupa Armii „B”, atakująca od północnej części frontu, miała za zadanie dokonać inwazji na Francję przez terytorium Belgii i Holandii. Na jej czele stanął inny wykwalifikowany gen. pułk. Fedor von Bock. W skład tej jednostki taktycznej wchodziły dwie Armie: 18 Georga von Küchlera i 6 Waltera von Reichenaua. Liczyła według posiadanych przeze mnie danych 29,5 dywizji, w tym 3 Pancerne i 2 Zmotoryzowane. Grupa Armii „C”, atakująca od południa, miała za zadanie związać walkami siły francuskie zgromadzone wokół Linii Maginota, ułatwiając swobodne działanie jednostkom taktycznym z Grupy Armii „A”. Na czele tej jednostki taktycznej stanął wykwalifikowany gen. pułk. Wilhelm Ritter von Leeb, a w jej skład wchodziły dwie Armie: 1 Erwina von Witzlebena i 7 Friedricha Dollmanna. Według posiadanych przeze mnie danych liczyła 19 dywizji. Dodatkowo Niemcy posiadali jeszcze 42 rezerwowe Dywizje Piechoty. Nad całością działań czuwało OKH (Oberkommando des Herres), czyli Naczelne Dowództwo Sił Lądowych, na czele którego stał bardzo wykwalifikowany gen. pułk. Walther von Brauchitsch, a nadzorował wszystko Adolf Hitler. Siły aliancie natomiast opierały się w dużej mierze o Armie Francuskie. W przeciwieństwie do kampanii w Polsce w 1939 roku, gdzie Niemcy posiadali przewagę liczebną (choć nie zawsze jakościową), o tyle w przypadku kampanii we Francji w 1940 roku, Niemcy dysponowali znacznie słabszymi siłami niż przeciwnik. Dla przykładu niemiecka broń pancerna była znacznie słabsza od tej, jaką dysponowali Francuzi. Podstawowymi jednostkami pancernymi Rzeszy tego okresu były lekkie czołgi Panzer I i Panzer II. Te pierwsze, uzbrojone były jedynie w dwa karabiny maszynowe 7,92 mm, poza wersją Panzer I „Ausf C”, dysponującą działem 20 mm. Opancerzenie tych maszyn wynosiło (według posiadanego przeze mnie leksykonu) do 13 mm. Z kolei seria Panzer II dysponowała w każdej wersji działem 20 mm, a jego opancerzenie sięgało około 35 mm. Ogółem Niemcy posiadali do 2000 sztuk czołgów tych dwóch typów. Nieliczne czołgi średnie Panzer III i Panzer IV mogły już powalczyć z francuskimi, ale także nie dorównywały ich możliwościom. Panzer III posiadał opancerzenie porównywalne do lekkiego czołgu Panzer II, a momentami bywało, iż mógł w niektórych miejscach posiadać lżejszy pancerz! Działo 37 mm i większa masywność pojazdu kompensowały te braki. Panzer IV był czołgiem średnim również o podobnie mizernym opancerzeniu, jednak był znacznie masywniejszy od poprzednich konstrukcji, i dysponował działem 75 mm. Wadą tego działa była krótka lufa, a co się z tym wiąże, słabszy zasięg i możliwości. Dopiero późniejsze wersje tych czołgów mogły przewyższać opancerzenie alianckich czołgów lekkich i średnich, ale i tak pod tym względem nie dorównywały czołowym maszynom przeciwnika. Dla kontrastu Francuzi dysponowali 1600 lekkimi czołgami Renault R-35 o kalibrze działa 37 mm i opancerzeniu 40 mm (a więc lekki czołg francuski był lepszy od średniego niemieckiego). Dla ciekawostki dodam, iż w składzie Armii Polski także znajdowało się (z tego co wiem) ponad 100 sztuk tych francuskich czołgów. Atutem Francuskich Wojsk Pancernych był doskonały średni czołg SOMUA S-35, o dziele kaliber 47 mm i opancerzeniu do 55 mm. Mieli ich około 250 egzemplarzy. Ponadto w dyspozycji wojsk francuskich były także czołgi ciężkie, jak Char B1, dwudziałowy (75 mm w kadłubie i 45 mm na wieży), dysponujący opancerzeniem do 65 mm. Także z tymi dwoma maszynami jednostki Panzerwaffe nawet nie miały szans w otwartej walce. Przedni pancerz Char B1 był dla artylerii niemieckich czołgów „nie do przebicia”. Francja przewyższała Niemcy jakościowo i ilościowo w każdym rodzaju uzbrojenia, nie tylko w jednostkach pancernych. Wadą francuskich maszyn było zaprojektowanie ich dwuosobową załogę, czyli artylerzystę i kierowcę. Niemieckie maszyny były sprawniejsze, gdyż posiadały więcej członków załogi, co umożliwiało sprawniejszą koordynację działania. Osoba ładowniczego znacznie szybciej umożliwiała precyzyjne oddawanie strzałów z artylerii pojazdu. Same siły alianckie wspierane były wojskami Francji, Holandii i Belgii, oraz Brytyjskim Korpusem Ekspedycyjnym. Holandia wystawiła siły złożone z 8 dywizji i rezerwy, a Belgia 18 dywizji i rezerwy. Francuzi posiadali 3 Grupy Armii, których nazwy pochodziły od nazwisk ich dowódców. Grupa Armii 1 „Billotte” strzegła granic Francji na północ od Linii Maginota. Dowódcą jej był gen. Gastone Billotte. Posiadała cztery Armie: 7 gen. Henriego Girauda (w okolicach Dunkierki), 1 gen. Blancharda, 2 gen. Huntzigera i 9 gen. Corapa, wsparte Brytyjskim Korpusem Ekspedycyjnym Lorda Gorta (właśc. Johna Verekera). Posiadała około 29 dywizji (w tym 3 lekkie dywizje zmechanizowane i 2 zmotoryzowane, oraz 4 pełne i 2 niepełne dywizje kawalerii, liczone jako połówkowe). Brytyjski korpus ekspedycyjny posiadał 9 dywizji piechoty. Grupy Armii 2 i 3 skoncentrowane były wokół „Linii Maginota”. Grupa Armii 2 „Pretelat” strzegła północnej części francuskiej sieci umocnień. Jej dowódcą był gen. André-Gaston Prételat. Posiadała trzy Armie: 3 gen. Condé, 4 gen. Requina i 5 gen. Bourreta. Posiadała 35 dywizji wspartych dodatkowo jedną Dywizją Brytyjską. Grupa Armii 3 „Besson” strzegła południa sieci umocnień. Dowódcą jej był gen. André Besson. Składała się w zasadzie z jednej 8 Armii gen. Garchery’ego, ale związana była z nią także 6 Armia gen. Touchona. Cała Grupa Armii 3 posiadała 14 dywizji. Ponadto Francja posiadała kilkadziesiąt dywizji rezerwy dla różnych odcinków frontu. Przedstawione jednostki stanowiły jedynie obronę granicy państwa. Istniały także francuskie siły wewnątrzkrajowe. Nad całością operacji czuwał gen. Maurice Gamelin, a po nim od 19 maja 1940 gen. Maxime Weygand.

Przebieg wojny.

Kierunek niemieckich ataków całkowicie zaskoczył wojska sprzymierzonych. Holandia została zaatakowana przez niemieckie wojska spadochronowe. Spadochroniarze po opanowaniu lotnisk i głównych węzłów komunikacyjnych uniemożliwili jakąkolwiek obronę. Belgia dzięki wsparciu brytyjsko-francuskiemu broniła się troszkę dłużej od Holandii, ale i tak nie dała rady natarciom niemieckich wojsk pancernych gen. Heinza Guderiana. Następnie niemieccy pancerniacy podążając w kierunku Ardenów rozbijali kolejno każde napotkane zgrupowania wojsk francuskich. Rozwój sytuacji umożliwił Niemcom drogę przez Sedan, Kanał La Manche i rzekę Mozę. 22 maja 1940 wojska niemieckie dotarły aż do ujścia Sommy. Rozcięty został na pół aliancki pas obronny. Odcięte zostały na północy najlepsze jednostki francuskie i brytyjskie liczące ponad 50 dywizji. Francuzi widząc tragiczną sytuację na froncie zdecydowali się na zmiany personalne na stanowisku Głównodowodzącego Francuskiej Obrony. 19 maja 1940 roku w miejsce odwołanego gen. Maurice Gamelina urząd ten objął przebywający w Syrii gen. Maxime Weygand, który z kolei potrzebował kilku dni na przybycie i objęcie urzędu. Władze francuskie korespondowały z nowym premierem Winstonem Churchillem na temat planów ewakuacji wszystkich sił, oraz przygotowaniu brytyjskiej gospodarki na prowadzenie działań wojennych. Nowy rząd brytyjski za pierwszy swój cel postawił sobie ratowanie resztek oddziałów brytyjskich walczących na terenie Francji. Groziła im zagłada. Heinz Guderian zdążył wraz ze swoimi pancerniakami zająć porty w Boulogne i Calais, i z całym impetem zmierzał ku Dunkierce. Gdyby marsz na Dunkierkę zrealizowany został w tempie nadanym przez Heinza Guderiana, wojska brytyjskie zamknięte byłyby w kotle bez możliwości ewakuacji. Z „niewyjaśnionych okoliczności” Adolf Hitler wstrzymał na jakiś czas to natarcie. Tutaj nasuwa się hipoteza, czy Adolf Hitler nie był w rzeczywistości angielskim agentem? W historii II Wojny Światowej będzie jeszcze kilka takich jego „dziwnych decyzji” ułatwiających Anglosasom prowadzenie wojny, często nawet kosztem interesów Niemiec. Sama ewakuacja nastąpiła natychmiastowo, przy użyciu wszelkich możliwych środków. W przeciągu tygodnia pomiędzy 27 maja a 4 czerwca 1940 roku zdążono przerzucić spod Dunkierki w okolice angielskiego Dover prawie 330 tys. brytyjskich i francuskich żołnierzy. Tymczasem na południu frontu Niemcy dziesiątkowali lepiej wyposażone wojska francuskie. Rozmiary klęski Francji były ponad oczekiwania nawet dla władz III Rzeszy. Polska pomimo braku wparcia broniła się dłużej i znacznie skuteczniej niż silniejsza od Niemiec i wsparta sojusznikami Francja. Tutaj warto dodać ciekawostkę, że przed wojną Polska ubiegała się o zakup od Republiki Francji wielu egzemplarzy czołgów średnich SOMUA S-35, jednak „dobry i kochający sojusznik” nie zgodził się pomimo uczciwej zapłaty Polski za transakcję. Czyż nie byłoby z tych wspaniałych czołgów większego pożytku we wrześniu 1939, aniżeli w maju 1940, porównując rozmiary klęski obu tych państw? Czy może gdyby transakcja została zrealizowana, nie byłoby już mowy o klęsce Polski? Tego niestety nie możemy się dowiedzieć. Możemy co najwyżej snuć przypuszczenia. W walkach przeciwko Niemcom miały brać udział we Francji także polskie jednostki. Zgodnie z umową pomiędzy Władysławem Sikorskim a Mauricem Gamelinem miały walczyć jako jeden korpus, jednak rozwój wypadków spowodował, że rzucane były chaotycznie na różne odcinki frontu. Co prawda jednostki te odnosiły pewne sukcesy. 1 Dywizja Grenadierów gen. B.Ducha odniosła zwycięstwo pod Lagarde. 2 Dywizja Strzelców Pieszych gen. B.Prugara-Ketlinga walczyła na wzgórzach Clos-du-Doubs, wycofując się dopiero na wieść o planowanej francuskiej kapitulacji. W rejonie Champaubert i Montbard walczyła będąca w fazie formowania 10 Brygada Pancerno-Motorowa gen. S.Maczka, która także wycofała się widząc brak sensu dalszej walki.

Koniec wojny.

Dziesiątkowane na południu frontu jednostki francuskie kapitulowały pod naporem niemieckim. 14 czerwca 1940 roku Niemcy wkroczyli do Paryża. Ten fakt przyczynił się do rychłej kapitulacji Republiki Francuskiej. Nowy premier Francji marszałek Philippe Pétain zwrócił się z prośba o rozejm. 22 czerwca 1940 roku Francja podpisała zawieszenie broni. Prawie 2/3 terytorium Francji dostało się pod okupację. Południowa część kraju jednak pozostała w rękach Francuzów. Według umowy utworzono tam proniemiecką Francję Vichy z Philippem Pétainem na czele. Władze tego kraju w dużej mierze były zależne od Berlina, jednak w wielu dziedzinach realizowały własną i niezależną politykę. Francuscy patrioci do dziś są podzieleni w sprawie słuszności tej decyzji. Rodzi ona spór w granicach politycznego „realizmu” i „prometeizmu”. Czy lepiej było przelewać krew Francuzów do końca, i oddać w konsekwencji wszystkie ziemie pod okupację, narażając dodatkowo własny naród na represje polityczne? Czy może lepiej było zachować część ziemi, oraz swoich rodaków, od krwawych prześladowań i ciężkiej okupacji, takiej jak trafiła się chociażby Holendrom? Francja Vichy zerwała z republikańskimi antywartościami, będącymi zgniłymi owocami rewolucji z końca XVIII wieku. Przywrócono w niej katolickie nabożeństwa, oraz odsunięto osoby nie będące francuskiej narodowości (głównie Żydów) od sprawowania ważnych urzędów państwowych. Pozbawiono masonerię ogromnych przywilejów jakimi cieszyła się w republice. Władzę we Francji Vichy mogli sprawować tylko rodowici Francuzi. W tzw. „wolnej Francji” bardzo często do władzy dochodzili ludzie nie mający z narodowością francuską nic wspólnego, co budziło liczne sprzeciwy i protesty rodowitych Francuzów. Często „własny” republikański rząd przed wojną krwawo tłumił te narodowe wystąpienia. Czy to rzeczywiście była to wolna Francja? Francja przed 1940 rokiem była krajem, który całkowicie zerwał z Tradycją Chlodwiga, z której de facto wyrósł. Państwo Vichy zatem było pierwszym krokiem do odzyskania prawdziwej Francji, która zginęła wraz z rewolucją 1789 roku. Od państwa uzależnionego od innego państwa, przy oddanym rządzeniu krajem, można szybko przejść do współpracy partnerskiej na zasadzie wzajemnego poszanowania. Niewola może być nie tylko w obrębie okupacji jednego państwa przez drugie. Zniewolone może też być państwo rządzone przez gangi i grupy nacisku, zarówno te lokalne i terrorystyczne, jak i międzynarodowe o charakterze ekskluzywnym. W takiej właśnie niewoli była Francja przez 1940 rokiem.

Kampania Francuska 1940 - Faza 1

Kampania Francuska 1940 - Faza 2

Kalendarium działań wojennych w Europie Zachodniej.

10 maja 1940. Atak Niemiec na Belgię, Holandię i Francję.
10-11 maja 1940. Bitwa o Fort Eben-Emael. Spektakularna akcja niemieckich spadochroniarzy.
12 maja 1940. Zdobycie miasta Sedan.
13 maja 1940. Przekroczenie Linii Mozy. Zajęcie Liège.
14 maja 1940. Bombardowanie Rotterdamu. Kapitulacja Holandii.
16 maja 1940. Siły brytyjsko-francuskie wycofują się z terytorium Belgii na tereny za Linią Skaldy. Korpus Hermanna Hotha zajmuje Cambrai. Heinz Guderian podąża w kierunku Saint-Quentin.
17 maja 1940. Niemcy zdobywają Brukselę. Francuzi wycofują się poza zajęte pozycje. Silne Ataki Luftwaffe uniemożliwiają Francuzom działania.
18 maja 1940. Tworzenie nowego gabinetu we Francji. Philippe Pétain zostaje premierem. Niemcy zajmują Saint-Quentin, Cambrai i Antwerpię.
19 maja 1940. Przegrupowanie niemieckich jednostek pancernych. 7 Dywizja Erwina Rommla naciera w kierunku Arras. Kontratakuje 4 Dywizja Charlesa de Gaulle’a, jednak mimo sukcesów jest zmuszona do odwrotu. Wieczorem Niemcy zajmują Abbeville. Niemcy utrzymują linię od Ardenów po Kanał La Manche.
22 maja 1940. Niemcy znad odcinka La Manche atakują w kierunku północnym ku Boulogne i Calais. Belgowie wycofują się do linii rzeki Lys.
23 maja 1940. Rozkaz zatrzymania Grupy Armii „A”. Brytyjczycy opuszczają Arras.
24 maja 1940. Niemcy nadal nacierają na Boulogne i atakują Calais wzdłuż rzeki Lys i okolic Tournai. Kontrofensywa aliancka zależna jest od tego, czy Belgowie przełamią linię frontu. Adolf Hitler rozkazuje wstrzymać natarcie. Hermann Göring żąda zwiększenia udziału lotnictwa Rzeszy.
25 maja 1940. Grupa Armii „B” wypiera Belgów z Menin (Menen), likwidując ostatnie punktu oporu w Boulogne.
26 maja 1940. Ewakuacja Dunkierki, i odwrót do tego miasta wszystkich możliwych wojsk alianckich.
27 maja 1940. Niemcy wznawiają natarcie.
28 maja 1940. Kapitulacja Belgii o godzinie 11⁰⁰.
29 maja 1940. Niemcy nacierają na Dunkierkę. Bombardują miasto mimo oporu RAF-u.
30 maja 1940. Niemcy chwilowo wycofują się znad Dunkierki z powodu zamieszania jakie wynikło z sytuacji pośród dowództwa niemieckiego.
3 czerwca 1940. Ponowienie ataków na Dunkierkę. Trwa ewakuacja miasta.
4 czerwca 1940. Niemcy wkraczają do Dunkierki.
5 maja 1940. Niemcy atakują Linię Weyganda rozłożona nad rzeką Sommą i Aisne.
6 czerwca 1940. 7 Dywizja Erwina Rommla odnosi sukces, zaś Grupa Heinza Guderiana zdobywa przyczółki Aisne.
10 czerwca 1940. Włochy wypowiadają wojnę Anglii i Francji i rozpoczynają natarcie na południowych odcinkach frontu.
13 czerwca 1940. Siły francuskie na zachód od Paryża wycofują się do Loary. Brytyjczycy próbują ruszyć z Korpusem Ekspedycyjnym.
14 czerwca 1940. Zajęcie Paryża. Grupa Armii „C” próbuje przełamać Linię Maginota.
15 czerwca 1940. Niemcy zajmują Strasburg i Verdun.
16 czerwca 1940. Przełamanie Linii Maginota.
17 czerwca 1940. 1 Dywizja Grenadierów gen. Bronisława Ducha walczy z 12 Korpusem pod Lagarde. Zmuszona zostaje do odwrotu. Czołgi Heinza Guderiana docierają do Pontarlier. Niektóre z grup dotarły do górnego brzegu Loary zbliżając się do Bretanii i Normandii.
18 czerwca 1940. Niemcy zajmują Cherbourg.
19 czerwca 9140. Zajęcie Nantes i Saumur.
20 czerwca 1940. Zajęcie Lyon i Vichy.
23 czerwca 1940. Pierre Laval zostaje wicepremierem. Maxime Weygand degraduje Charlesa de Gaulle’a.
30 czerwca 1940. Zajęcie wysp normandzkich na La Manche.
24 czerwca 1940. Zawieszenie broni. Rozejm w Compiègne. Podpisany w tym samym wagonie co rozejm kończący I Wojnę Światową akceptujący klęskę Niemiec w I Wojnie Światowej. Miało to być symboliczne wzięcie odwetu przez Niemcy za upokorzenie porażką w poprzednim konflikcie.

Na podstawie Kronik II Wojny Światowej, książek i opracowań całość przygotował: Piotr Marek

Odlot „Prokuratora generalnego” i MCK

2011-12-14T20:41:00.005+01:00

Słowo „odlot”, odnoszące się do ostatnich pomysłów „Prokuratora generalnego” oraz Rady Delegatów 31 Międzynarodowej Konferencji Czerwonego Krzyża, jest nad wyraz delikatne. To coś więcej niż zwykły „odlot”, gdyż nawet w moim bogatym zasobie językowym nie potrafię znaleźć określenia na to, co widziały moje oczy. Nawet nie potrafię sobie uzmysłowić, że ludzie zdrowi psychicznie mogą wpaść na taki pomysł, i publicznie ogłosić go jako propozycję do regulacji prawnej. Zawsze wydawało mi się, że albo głupi albo odurzeni mogą publicznie zaproponować coś takiego. A tu niespodzianka! Osoby stojące na czele „polskiego prawa” i „międzynarodowego prawa humanitarnego” wydają postulaty, które do tej pory wydawały mi się wymysłami szaleńców…

Artykuły tematyczne znajdują się na stronie „Gajowego Maruchy”. Podam dla chcących zgłębić temat linki:

„600 milionów amatorów gier komputerowych może się stać zbrodniarzami wojennymi”:

http://marucha.wordpress.com/2011/12/11/600-milionow-amatorow-gier-komputerowych-moze-sie-stac-zbrodniarzami-wojennymi

„Los karpi w rękach prokuratorów”:

http://marucha.wordpress.com/2011/12/12/los-karpi-w-rekach-prokuratorow

Według delegatów MCK gracze, którzy grają w gry symulujące wojny i zabijanie mogą naruszać „Międzynarodowe Prawo Humanitaryzmu”. Zdaniem pewnego profesorka, gry mogą być wykorzystywane przy rzeczywistych konfliktach zbrojnych. Domagają się regulacji prawnej, umożliwiającej rządzącym państwami na kontrolowanie treści zawartych w grach komputerowych. Delegaci sugerują nie tyle zakładanie spraw kryminalnych za wirtualne morderstwa, ale zasugerowanie graczom, że wykonywane przez nich symulacje winny uwzględniać międzynarodowe konwencje humanitarne. Innymi słowy, delegaci (na razie) nie chcą karać ludzi za przestępstwa których w rzeczywistości nie popełnili, ale wymagać żeby w grach kierowali się ich wytycznymi prawnymi. Ciekawe co będzie następnym posunięciem rady MCK? Czy będą to restrykcje wobec dzieci za to, że bawiły się w wojnę, czy chociażby w zwykłych „policjantów i złodziei”, z pominięciem ich konwencji! Tego nie jestem w stanie odpowiedzieć, bo nie rozumuję jak szaleniec, jeno człowiek zrównoważony psychicznie. Zatroskana o treści gier komputerowych rada delegatów nie zajmie się jednak osądzeniem prawdziwych podżegaczy i przestępców wojennych piastujących wysokie urzędy w USA, UE oraz Izraelu. Rzeczywiści zbrodniarze wojenni po dziś dzień wypowiadają się jako „autorytety” w amerykańskich i europejskich stacjach telewizyjnych, i jakoś nikt z MCK nie podnosi na to krzyku.

Świat wirtualny jak sama nazwa wskazuje nie istnieje. Wszystko co się tam dzieje, znika wraz z wyłączeniem odbiornika go transmitującego. Świat wirtualny jest nie tylko w fikcyjnej grze komputerowej, ale także i w fabularnej książce czy filmie. Dlaczego więc jedynie gracze mają przestrzegać konwencji? Gdybyśmy stopniowo wcielali wszędzie pomysły proponowane przez tych członków MCK, z czasem doczekalibyśmy się żądań aresztowania autorów książek i twórców filmowych za tworzenie sztuki zawierającej treści godzące w międzynarodowe konwencje. Będąc konsekwentny należałoby aresztować aktorów grających postaci zabijające innych, oraz obowiązkowo okrzyknąć pisarzy bądź reżyserów „zbrodniarzami przeciwko ludzkości”. Paranoja i wyraz choroby psychicznej mości państwo! Zajmijcie się ściganiem prawdziwego ludobójstwa, a nie oczernianiem osób które nikogo nie zabiły. Jeśli jednak macie zamiar się wydurniać za łożone na was pieniądze, to proponuję zrezygnować z działalności i przekazać stanowisko ludziom kompetentnym. Normalni ludzie wiedzą, że świat gry komputerowej tak naprawdę nie istnieje. Jest czystą fikcją która nie ma odniesienia w rzeczywistości. Jeśli ktoś jednak uważa inaczej, to proponuję mu udać się na leczenia psychiatryczne...

Znani w historii ludobójcy z okresów starodawnych czy przywódcy rewolucji swoje zbrodnicze zapędy realizowali w czasach w których nawet nikt nie znał pojęcia komputera. Zbrodniarze hitlerowscy i radzieccy pod terminem komputer rozumieli wielką „stalową szafę” pochłaniającą tony papieru. Jednak o czymś takim jak „gra komputerowa” nawet nie potrafili sobie pomyśleć. Mimo to zabili miliony prawdziwych ludzi, w przeciwieństwie do fanów gier FPS, którzy w dużej większości nie mają nikogo na sumieniu. Zapewne nigdy nikogo nawet nie zabiją nawet przypadkowo, o ile nie zostaną wcieleni do wojska, i wysłani na misję wprowadzania demokracji tam gdzie jej jeszcze nie ma, i nie powinno być. Swoją drogą za pomysłem wdrażania „konwencji humanitarnych” do gier stoi zapewne nowo powstała „sekcja celebrytek” w Czerwonym Krzyżu. Jej trzon stanowi grupa dziewczynek urodzonych w latach 80-tych XX wieku, która dawno zapomniała o problemach normalnych ludzi, i próbuje realizować swoje „wyobrażenie o humanitarnym świecie” poprzez działalność MCK, i tego typu pomysły. Smaczku całej sprawie dodaje fakt, że większość z nich głosuje regularnie na partię popierającą mordowanie nienarodzonych dzieci. Prawdziwi mordercy są dla nich „zworami do naśladowania”, a „zbrodniarzami” ludzie grający w gry! Częstym powodem sięgania po brutalne, często wojenne gry komputerowe jest chęć upuszczenia swoim emocjom. Wiem to ze swojego przykładu. Kiedy nerwy sięgają zenitu, zamiast uciekać się do prawdziwej przemocy, swoje emocje wyładowujemy poprzez wirtualną przemoc bądź pospolite bicie poduszek. Jednak humanitaryści chcą pozbawić ludzi możliwości bezgranicznego wyładowania emocji bez krzywdzenia nikogo kto żyje. A człowiek nie maszyna, i emocje swoje ma. Bez możliwości wirtualnego wyładowania swoich nerwów, ludzie zaczną uciekać się do prawdziwej przemocy. Jednak dalej głupcy będą się zachodzić w głowę co jest tego przyczyną, kiedy nie będzie można obwinić ich znienawidzonych gier komputerowych. A to nic innego, jak niedoskonała ludzka natura… Czy zatem humanitaryści żyją w realnym świecie? Czy bądź co bądź szlachetna idea została przejęta przez zwyczajnych dziwaków (i to z profesorskimi niekiedy tytułami), kierujących się urojonymi przemyśleniami zrodzonymi w ich nawiedzonych głowach?

Teraz słów kilka o najnowszym gorącym pomyśle Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta. Według niego świąteczne przyrządzanie karpia w tradycyjnym wydaniu jest niedopuszczalne. Rozwiązaniem problemu „niehumanitarnego traktowania karpi” ma być w jego zamyśle wytyczna, która głosi, że „uśmiercania zwierząt mogą dokonywać osoby, które ukończyły 18 rok życia, posiadają wykształcenie co najmniej zasadnicze zawodowe oraz odbyły wymagane prawem szkolenie”. Czyli w świetle tej regulacji grupa rozbitków, która składa się jedynie z osób niepełnoletnich, mająca w posiadaniu ryby ma umierać z głodu, gdyż zgodnie z prawem nie może dokonać zabicia i przyrządzenia zwierząt! Ciężko jest mi naprawdę skomentować tę głupotę. Normalni prokuratorzy patrzą na ten pomysł z niedowierzaniem. Czekam z niecierpliwością na prawną wytyczną Prokuratora Generalnego o wymogu posiadania co najmniej średniego wykształcenia i pełnoletniości do krojenia szynki oraz zbierania jajek od kur z kurnika! Proponuję także specjalne szkolenia w tym zakresie, kończące się egzaminem i uzyskaniem dyplomu… Głupota, głupota i jeszcze raz głupota. Postulat ten nie uzyskał sympatii pośród wielu prokuratorów. Poklask natomiast posiadł od „zielonych” słynących z ekoszantaży i pozywania państwa za próbę zlokalizowania pierwszej polskiej elektrowni atomowej przez co tracimy rocznie kilkanaście milionów złotych i mamy zastój w rozwoju polskiej elektroenergetyki.

Ciężko jest szczerze racjonalnie skomentować te irracjonalne pomysły. Nie wiem jak człowiek przy zdrowych zmysłach może w ogóle wpadać na coś takiego? Ja nie wiem czy świat już całkiem oszalał, i jak dalej będzie brnął w tę głupotę. Wysuwane są pomysły zrównujące świat realny z wirtualnym, oraz wymagające odpowiednich koncesji i wykształcenia do przyrządzania potraw z upolowanej zwierzyny. Co dalej? Kiedy wreszcie zapanuje „normalność”? Nie mówię o „sprawiedliwości”, ale zwyczajnej „normalności”…

Z narodowym pozdrowieniem,

Moje uwagi odnośnie „Marszu Niepodległości 2011”

2011-11-13T19:40:00.002+01:00

Marsz miał być demonstracją, skupiającą środowiska patriotyczne, głównie o profilu narodowym, reakcyjnym i konserwatywnym. Żadna organizacja nazistowska/faszystowska nie uczestniczyła w nim, a na pewno nie była zaproszona przez organizatorów. To, że lewacy, spadkobiercy stalinowskich i komunistycznych terrorystów nazywają „faszystami” stowarzyszenia narodowe jak ONR czy MW (o tradycjach endeckich), jest to zwykły skandal, i prokuratura powinna traktować go z urzędu jako „pomówienie”. Jednak czy tak się stanie? Pewnie nie…

Mam jednak osobiście kilka uwag odnośnie samej demonstracji. Dotyczą one zarówno organizatorów, uczestników, policji, władz i mediów.

1. Uważam za skandaliczne i niedopuszczalne w europejskim państwie, żeby policja była indoktrynowana przez stowarzyszone z lewackimi terrorystami organizacje tzw. „antyfaszystowskie”, poprzez ulotki ukazujące symbole endeckie i religijne jako „nazistowskie”. Broszura lewacka między innymi dopuściła się „obrażenia uczuć religijnych” rodzimowierców (załamanie jawne prawa), bowiem ich runa były zrównane z symbolami nazistowskimi. Poza tym używany przez SS „Totenkopf” był emblematem pruskich „Huzarów Śmierci” na sto lat przez powstaniem III Rzeszy. Symbole nazistowskie to jedno, a religijne, i wojskowe to drugie. Poza tym dlaczego z góry broszurka zakładała, że „nienawiść” to domena „skrajnej prawicy”. A to, że lewacy mordują i sieją zamęt to robią to z „miłości”?

2. Legalna demonstracja została zablokowana przez lewaków, którzy zza granicy (głównie RFN) ściągnęli zadymiarzy, wysłanych tylko w jednym celu – zadymy. Dlaczego służby porządkowe nie przeszukały ich i nie skonfiskowały środków pirotechnicznych w porę?

3. Media powinny głośno i otwarcie zrelacjonować kto stał za zamieszkami, a nie półgębkiem sugerować, że wina leży po stronie narodowców i kibiców. To lewacy przyszli się bić i ściągnęli na to bojówki, nie uczestnicy patriotycznego marszu.

4. Notorycznie obrażano na marszu ludzi ubranych w mundury z epoki. Nazywano „faszystami” członków grup rekonstrukcyjnych z okresu… XIX wieku! Dlaczego niewiele zrobiono w tej sprawie, aby prawnie zakazać chlapać o „faszystach” na każdego kto nie myśli jak lewak. Przecież to „pomówienie” i „szkalowanie”. „Faszystami” byli ludzie z okresu przed XX wiekiem? Czy to jakieś kpiny?

5. Lewacy przez marszem nawoływali do przemocy. To oni stosują „mowę nienawiści”. Czy zatem „nienawiścią” jest realne namawianie do przemocy, czy wszystko to co nie zgodne z wolą lewactwa?

6. Co na marszu narodowym i konserwatywnym robili liberałowie i republikanie? Przeciwnicy nacjonalizmu, zwolennicy globalizacji, liberalizmu nie powinni być tam dopuszczeni. Wiadomo o kogo mi chodzi. Poza tym uczestniczy marszu ponoć za mało skandowali narodowe i konserwatywne hasła.

7. Skandalem było dopuszczenie do narodowego marszu ludzi propagujących histeryczne nastroje antyrosyjskie, oraz postawy przeciwne koncepcji budowy Polski w przymierzu z sąsiadami. Romantycy powinni przenieść się na stronę lewaków, bowiem korzenie ich ideologii są takie same jak tamtych. Skandowanie „Katyń” pod ambasadą Rosji to kpina z idei narodowej. Potępiam to jak i tę petardę tam rzucono. Nie przyznaję się do tych durni co to zrobili (pewnie prowokatorzy). Winni za Katyń siedzą w ambasadzie pewnego kraju na bliskim wschodzie…

To są moje główne uwagi. Co prawda mam ich znacznie, znacznie więcej, ale nie będę już się nimi zajmował. Przynajmniej aby te rozpatrzono…

Lewacka „tolerancja”, czyli szkalowanie oponentów

2011-10-23T21:51:00.000+02:00

Lewacy, liberałowie, socjaliści, demokraci oraz wszelkiej maści rewolucjoniści krzyczą „żyj i pozwól żyć innym” gdy tylko domagają się legalizacji swoich postulatów. Nie biorą jednak pod uwagę tego, że swoją postawą godzą w europejską tradycję zarówno w sferze religijnej jak i narodowej. Nie mówię tutaj tylko o katolicyzmie, ale także o rodzimych wierzeniach pogańskich. Wyznawcy religii słowiańskich, germańskich czy celtyckich, podobnie do katolików, walczą o „ochronę życia” i sprzeciwiają się sodomii czy narkomanii. Rewolucjoniści jednak, wbrew Cywilizacyjnemu Dziedzictwu Europejskiemu, domagają uprawomocnienia tego, co nam obce. Argumentują swoje stanowisko bliżej nieokreślonym „postępem” oraz „nowoczesnością”. Rozkręcana przez nich „nagonka na Średniowiecze”, ma na celu wywołanie negatywnych skojarzeń związanych z tym okresem. Jest to „wbijanie noża w plecy” podwalinom każdego państwa europejskiego od Portugalii aż po Rosję. Również Japonia, wywodząca się z tradycji samurajskich, opiera się na podobnych do Europejczyków wartościach. Stąd postulaty rewolucjonistów godzą także w tradycje tego pięknego dalekowschodniego kraju.

Organizacje pokroju „Nigdy Więcej”, KPH czy „Otwarta RP”, wyrzekają się Polskiego Dziedzictwa Narodowego, gdyż swoimi postulatami odrzucają nasze Średniowieczne Tradycje. Tym samym domagają się pozbawiają nas światopoglądowych i cywilizacyjnych podwalin naszego państwa. Dlatego nie można być patriotą, i jednocześnie aktywistą tego typu organizacji tak samo, jak nie można być jednocześnie katolikiem i karbonariuszem. Patriotyzm to coś więcej niż sama pusta deklaracja o „miłości do ojczyzny”. To głównie pielęgnowanie wartości tworzących jej wielowiekowe Dziedzictwo. Nie można bowiem ot tak, porzucić wielowiekowych tradycji swoich przodków i argumentować to „dobrem własnego kraju”. Zrywanie z tym jest jak odcięcie drzewa od swoich korzeni. Drzewo takie obumiera, gdyż traci fundamenty dla swojej egzystencji. Dlatego też Polska, jeśli ma być sobą, musi pozostać przy swoich średniowiecznych wartościach. W przeciwnym wypadku ojczyzna nasza straci swoją tożsamość i „ideową ciągłość historyczną”. Otwarte państwo polskie nie będzie mieć już nic wspólnego z dziełem Piastów. Praca naszych przodków budujących ten piękny kraj stanie się daremna. Zgoda na postulaty wyżej wymienionych organizacji niczym nie różni się od formalnego zakazu używania języka polskiego w naszym państwie. Język jest częścią naszego Narodowego Dziedzictwa na równi z ideą Państwa Narodowego czy autorytarną koncepcją „Władzy pochodzącej od Boga”. Rewolucjoniści tego jednak nie rozumieją. Preferują, podobnie jak ich koledzy jakobini, „patriotyzm w wersji demonstracyjnej”, ograniczający się jeno do suchego przywiązania do pewnego terytorium i elementów kultury lokalnej. Narodowcy, Reakcjoniści i Tradycjonaliści wybierają jednak „patriotyzm w pełnej wersji”, a ten wymaga całkowitej pielęgnacji wartości stojących u zarania własnej ojczyzny. Wszystkich wartości, od języka, po rozwiązania polityczne. Tak to pojmuję osobiście ja, i wielu ludzi myślących podobnie do mnie.

Nie możemy wyrazić zgody na absurdalne żądania lewackich organizacji. Karmienie ich ustępstwami zwiększy ich rozwydrzenie. Z czasem różnej maści „kampanie przeciwko dyskryminacji mniejszości” zaczną domagać się dla przykładu „równouprawnienia kanibali” w ramach „poszanowania ich orientacji kulinarnej”. Kanibale dzięki temu będą mogli wykopywać zwłoki z cmentarzy, i nic nie będziemy mogli na to poradzić. Gdy zaczniemy się opierać kanibalizmowi, hałaśliwi rewolucjoniści okrzykną nas mianem „faszystów”. Społeczne sprzeciwy wobec zjadania ciał naszych przodków określane będą „nienawiścią” oraz „dyskryminacją” wobec tej „mniejszości kulinarnej”. Czy chcemy takiej przyszłości? Nie! Dlatego też, aby uniknąć podobnych paradoksów, musimy powiedzieć zdecydowane „Nie” bojownikom żądającym uprawomocnienia tego, co obce naszemu Narodowemu Dziedzictwu! Dzisiaj uprawomocnią homoseksualizm, jutro zaś może to być kanibalizm…

Podsumowując, bez średniowiecznych tradycji Polska, jak i każdy naród Europy, przestanie być w pełni sobą. Kto z tym walczy, ten wypowiada wojnę dorobkowi wielu pokoleń Polaków. Każdy kto miłuje naszą ojczyznę będzie bronić jej średniowiecznego dziedzictwa. Stanie naprzeciw hałaśliwej nagonce różnej maści „Otwartych RP” czy KPH! Inaczej przyłoży rękę do zniszczenia wartości będących podwalinami Polskości. W Średniowieczu bowiem Polska powstała, i tylko w jego wartościach będzie naprawdę sobą. A jeśli ktoś woli „oświecenie”, temu ideowo najbliżej do USA, czy innych krajów porewolucyjnych. A różnej maści rewolucjoniści, mogą śmiało opuścić ten zwany przez nich „europejski średniowieczny zaścianek”, i powędrować do „nowego wspaniałego świata” za oceanem. Tam jest bowiem kraj, którego podwalinami były oświecenie, demokracja i „prawa człowieka”. W nim będą mogli bez skrępowania odetchnąć oparami tych idei…

Teraz wrócę do pierwszego akapitu. Lewacy i liberałowie często posługują się hasłem „żyj i pozwól żyć innym”. Jednakże sami niemalże „wdeptaliby go w ziemię” każdego, kto myśli inaczej niż oni. Głos odmienny wobec ich ośmieszają na różne sposoby. Żądają wręcz myślenia „tylko w ich własnych (subiektywnych) kategoriach”. Czyż to nie są typowe metody totalitarne, stalinowskie czy jakobińskie? Oczywiście, że tak! „Antyfaszyści”, i wszelkiej maści bojownicy o „prawa mniejszości”, sami nie szanują swoich przeciwników. Doświadczyłem tego osobiście. Jedna moja znajoma (o lewicowych poglądach) urządziła sobie z ONR pośmiewisko. Kiedy tylko najzwyczajniej w świecie upominałem ją aby nie kpić sobie z przeciwników, i wyraziłem bez żadnych emocji swoje stanowisko, obraziła się i „nie chciała mnie znać”. Ot tak jak dzieciak co mu zabierze się zabawkę. Na to mam tylko jedno określenie: „polityczna dziecinada”. Tak wygląda w praktyce lewackie „żyj i pozwól żyć innym”. Pustosłowie, służącej jedynie iluzorycznemu przedstawieniu siebie w roli pokrzywdzonego i prześladowanego. To wszystko dowodzi, że lewacy sami nie szanują zasady „żyj i pozwól żyć innym”. Ich prawdziwe motto brzmi: „żyj jak my, akceptuj tylko to co my, a nie wdepczemy cię w ziemię”. Doświadczyłem tego sam na własnej skórze. Może i są lewicowi aktywiści szanujący oponentów, ale zdecydowana ich większość postępuje tak samo, jak wspomniana moja (chyba już) „była znajoma”.

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Czy lewacy i demokraci żyją w świecie urojonym? Przypis do felietonu „Czy w Polsce mamy „rasizm”?”

2011-09-29T16:32:00.002+02:00

Miałem tego nie robić, ale niestety nie mogłem się powstrzymać. Jakiś jegomość na portalu „Wykop.pl” zamieścił mój wpis Czy w Polsce mamy „rasizm”? pod którym pojawiło się kilka komentarzy. Jako, że zamierzam się specjalnie logować na witrynach na których grasują niereformowalni rewolucyjnych, sporządzę krótki wpis będący odpowiedzią na najbardziej napastliwe komentarze.

Nie wiem już całkiem, czy śmiać się, czy bać się, czy płakać, jak widzę niektóre pomysły ludzi ogłupionych rewolucyjną propagandą. Przeraża mnie jak łatwo można manipulować ludźmi, jak łatwo im wmówić wyimaginowany obraz świata w mediach, i jak łatwo ludzie ci wierzą podawanym im powszechnie informacjom. Czy w tej części świata tylko niewielu potrafi samodzielnie myśleć, kształtować własne opinie, i stawiać samodzielne tezy? Czy większość musi swoje poglądy kalkować za tym co podaje im za „fakt” telewizja, radio, prasa, w tym także ta rzekomo „katolicka” (de facto modernistyczna)?

Mój tekst Czy w Polsce mamy „rasizm”? doczekał się kilku komentarzy które wymagają odpowiedzi. Pomijam oczywiście komentarze-prowokacje, a skupię się na tych reprezentujących lewacki bądź porewolucyjny światopogląd.

Przyjrzyjmy się więc za tym najbardziej irytującym mnie opiniom:

Użytkownik „Bozar” napisał:

„Propagują bowiem obce nam wzorce „społeczeństwa otwartego”, oraz inne rewolucyjne dyrdymały jak „demokracja” czy „prawa człowieka”. Te oświeceniowe bzdury kreowane były przez libertynów i masonów, stąd w żadnej mierze nie dadzą się pogodzić z tradycją narodów ukształtowanych przez chrześcijaństwo. Albo jesteśmy katolikami, albo popieramy „prawa człowieka”, demokrację i inne zgnite owoce oświecenia [tutaj cytat z mojego tekstu, przypis P.M.]

Czyli najlepszym rozwiązaniem byłaby monarchia, totalitaryzm lub niewolnictwo? Po przeczytaniu tego paragrafu przestałem brać ten artykuł na poważnie.”

Tak drogi „Bozarze” uważam, że Autorytaryzm i Monarchizm są lepszym rozwiązaniem niż demokracja. Arystoteles uważał demokrację za fatalny ustrój, gdyż był to według niego „rząd hien nad osłami”. Potwierdzają to fakty historyczne. Rzeczywista demokracja nigdzie nie istnieje, a jeśli nawet istniałaby, to „wola ludu” byłaby „utopią”, ustępującą „woli masy kosztem śmietanki”. W III RP demokracja przerodziła się dziś w dyktat 4 partii politycznych, które dążą do zmonopolizowania sobie polskiej polityki. W USA nikt spoza „demokratów” i „republikanów” nie ma siły przebicia. Tak wygląda „demokracja w praktyce”, jak obrazuje to słynny rysunek o wilkach, co przegłosowały zająca, że go zjedzą. Jako katolik wiem, że demokratyczne procedury są błędem. Podważają dogmat o tym, że „władza pochodzi od Boga”. Z kolei jako Polak wiem, że tradycyjne dla nas są rządy Autorytarne. Ojcowie Polski, Piastowie, w przeciwieństwie do ojców USA, byli Autokratami. Dopiero pojawienie się pierwiastków demokratycznych w postaci „przywilejów” (i to tylko dla elity), doprowadziło do osłabienia władzy i powolnego regresu Polski. Podczas gdy w Rosji czy Austrii umacniano władzę autokratyczną, w Polsce nikt nie miał władzy zdecydowanie i rozsądnie pokierować państwem bez ryzyka buntu najbogatszej warstwy arystokracji, korumpującej uboższą szlachtę. Jak to się skończyło w połączeniu z asymilacją pewnej mniejszości, patrz „Rozbiory Polski”…

Niejaki „Farrahan” pojechał jeszcze dalej:

„Jestem przeciwnikiem nadmiernej politycznej poprawności, ale ten autor odpłynął. Artykuł w skrócie: nie ma w Polsce rasizmu, jesteśmy tolerancyjni, ale wszystkim problemom winni są żydzi, murzyni, ateiści, masoni i sataniści.

Albo jesteśmy katolikami, albo popieramy „prawa człowieka”, demokrację i inne zgnite owoce oświecenia.

Nie, nie jesteśmy katolikami. W Polsce jest tylko 90% (zarejestrowanych, czyli ochrzczonych) katolików. Z tego w mszach co niedzielę bierze udział 40% katolików (więc tylko tyle na poważnie bierze swoją wiarę), czyli 36% całego społeczeństwa. Dużo?

[…]
Propagują bowiem obce nam wzorce „społeczeństwa otwartego”

W czasach, kiedy Polska była potęgą, panowała tutaj największa tolerancja. Kiedy inne kraje wyrzucały żydów, my robiliśmy z nimi interesy.”

Przepraszam bardzo, ale to drogi Komentator „odpłynął”. W swoim tekście nigdzie nie sugerowałem, że „jesteśmy tolerancyjni”. Tolerowanie czegoś co jest złe, także jest złem. „Społeczeństwo otwarte” i „multikulturalizm” to owoce lewackich rewolucji, a więc propagowanie tego jest działaniem na szkodę zarówno naszego dziedzictwa narodowego, jak i katolickiego. Również nigdzie w swoim tekście nie sugerowałem bezpodstawnej winy wobec: Żydów, masonów i satanistów za to, że są ludźmi, ale zaznaczyłem, że Polacy są im przeciwni za propagowanie rewolucjonizmu oraz nieszanowanie naszych tradycji zarówno narodowych, jak i katolickich. O ateistach w ogóle nie było tutaj mowy, więc to zwykłe pomówienie. Mam kilku znajomych ateistów i znam ich szacunek dla naszych tradycji. Komentatorze twierdzisz, że jesteśmy katolickim społeczeństwem (według twoich danych) w 40%. Ale to jest zawsze wiele milionów ludzi. Libertyni i oświeceniowcy zgromadzonych w odnośnych stowarzyszeniach nie liczą więcej niż kilka tysięcy. Zatem dlaczego mają te kilka tysięcy decydować o dominującym światopoglądzie w państwie, w którym nie stanowią nawet promila mieszkańców? Społeczeństwo otwarte jest typowym owocem oświecenia. Owocem okresu, który przyczynił się do upadku naszej Cywilizacji. Rzeczpospolita szlachecka natomiast nie przyjmowała z otwartymi ramionami kogo popadnie. Przybysze mieli obowiązek odbycia służby wojskowej. „Tolerancja” w I RP była więc pojęta znacznie węziej niż dziś w ramach „państwa otwartego”. Ośmielam się przypomnieć, że ideologia „Sarmatyzmu” głosiła „ksenofobię”, którą tak namiętnie zwalczają różni „antyfaszyści” dziwnym trafem odwołujący się do… Rzeczpospolitej Szlacheckiej. O tolerancji dla homoseksualistów nie było mowy, natomiast religia katolicka wyraźnie była faworyzowana. Była to „tolerancja jak na standardy baroku”, a nie rozumiana w kategorii „dzisiejszej”. Czasy gdy Polska była rzeczywistą potęgą skończyły się wraz z Piastami. Potem kraj nasz był coraz większym „kolosem na glinianych nogach”. To właśnie przybycie obcych rodów przyczyniło się do pojawienia się elementów „otwarcia”, więc rację mam w tym, że nie jest to dla nas rodzimy zwyczaj. Ponadto I RP nie była państwem korzystnym dla całego narodu, ale państwem mafijnym, dla uprzywilejowanej wąskiej mniejszości szlacheckiej i kupców żydowskich. Z tych „swobód” korzystali de facto magnaci, którzy korumpowali uboższą szlachtę, co blokowało możliwości decyzyjne króla i upośledzało państwo. Jeżeli taki twór naszywasz „potęgą” to wolne żarty. A co do samych Żydów. Wszystko ciekawie opisał w swoim felietonie „Elita Żydowska przeciwko Polsce” prof. Iwo Cyprian Pogonowski. Proponuję zapoznać się z jego treścią. Wiele na ten temat pisali również tacy działacze jak: Stanisław Staszic, Roman Dmowski, Tadeusz Gluziński, Jędrzej Giertych czy Władysław Studnicki. Naświetlę w skrócie zawarte tam fakty historyczne: Żydzi (trudniący się głównie handlem i drobnymi usługami) robili „biznesy”, ale drogi kolego jednostronne, bowiem kiedy przychodziło do obrony Polski, „brali nogi za pas”. Inne mniejszości takie jak Niemcy, Szkoci czy Tatarzy najęci na żołdzie polskim wywiązywali się ze służby na rzecz państwa. Tak więc jakie były korzyści ze społeczności migającej się od obrony terytorium państwa? Żadne. Kiedy cofnięto przywileje lobby żydowskiego, w odwecie bez podziękowania za gościnę, wywieźli polskie złoto do Prus, i tam stworzyli lobby antypolskie, które nakłoniło króla-masona Fryderyka II „Wielkiego” (dziwnie w historii tytułem „Wielki” tytułuje się władców bądź związanych z masonerią, bądź przyjaznym lobby żydowskiemu) do dokonania rozbiorów Polski. Następnie podczas zaborów na współ z rodzimymi rewolucyjnymi „idiotami-romantykami” byli podżegaczami do rewolucji (zwanych propagandowo „powstaniami”) pogrążających Polskę w coraz większej niewoli, i prowadzących do coraz silniejszego antypolskiego kursu zaborców, w którym także brali udział. Dodatkowo „powstania” ratowały sytuację rewolucji we Francji i Włoszech, ale to oddzielny temat. Stąd wziął się tzw. „polski antysemityzm”, a nie z powietrza. To co przedstawiłeś jako „argument” nie ma pokrycia w faktach ani podręcznikowych, ani kronikarskich. W podobnym tonie o asymilacji tej mniejszości wypowiadali się politycy rosyjscy, niemieccy, francuscy a nawet amerykańscy, i jakoś wtedy nie wybuchły w tych krajach szczególnie krwawe czystki etniczne wobec niej… Na koniec polemiki powiem Komentatorowi tak: Jesteś wyjątkowym zwolennikiem politycznej poprawności, bowiem oburzenie twoje budzi wpis który ani nie kogo nie uraża, ani nie namawia do przemocy, tylko przedstawia indywidualne stanowisko danego człowieka w oparciu o posiadane przezeń informacje.

„Mnik1” pisze: „Czy w Polsce mamy „rasizm”? […] Wpisz w wykopowej wyszukiwarce "Cygan" i sam się przekonaj.”

A czy „wykopowa wyszukiwarka” to jakaś wyrocznia? A może to po prostu zwykłe prowokacje aby stworzyć sztuczne odczucie, że w Polsce jest „rasizm”?! Nie zastanowiłeś się drogi Komentatorze nad tym? Drogi Komentatorze, w Polsce nie ma niechęci na tle rasowym bądź narodowościowym. W Polsce jest sprzeciw wobec tych, co szkodzą polskiemu interesowi narodowemu albo niszczą nasze narodowe lub religijne dziedzictwo. Jest poparcie dla koncepcji Państwa Narodowego, gdyż jest ona dla nas naturalna, jak dla innych narodów Średniowiecznej Europy. Multikulturalizm niech sobie siedzi w USA, Kanadzie czy Australii. Tamte kraje powstały jako „imigracyjne”, więc sobie niech takie pozostaną. Tutaj natomiast geneza powstania państw zgoła była inna, i wiązała się ze chrztem tutejszych plemion łączących się w narody.

Tak więc czas na konkluzję skierowaną do lewaków, rewolucjonistów oraz wszelkiej maści pochłaniaczy medialnej propagandy. Zejdźcie nieszczęśni na ziemię, i przestańcie żyć w urojonym świecie. To wy totalnie oderwaliście się od świata rzeczywistego, i co gorsza postrzegacie jako „odpłynięcie” życie w zgodzie z faktami. Na razie totalnie odlecieliście w kosmos, i do ziemi macie miliony lat świetlnych. Dajcie się wrócić na właściwy kurs.

Pozdrawiam,

Czy w Polsce mamy „rasizm”?

2011-09-13T15:58:00.001+02:00

Światowe media, przesiąknięte „myśleniem” w kategoriach rewolucjonizmu oświeceniowego, przypinają wielu krajom łatkę „rasistowskich”, gdy te nie są do końca zarażone ich zdegenerowaną ideologią. Tak jest oczywiście w przypadku Polski. Co ciekawe mechanizm ten nie dotyczy „rzeczywistego rasizmu”, ale „wyimaginowanego”, służącego jako instrument do politycznego szantażu poszczególnych państw. Stosują go międzynarodowe grupy lobbystyczne. Dążą one do bezwzględnego wprowadzenia w poszczególnych krajach swoich rewolucyjnych postulatów, godzących w ich tradycje i wartości.

Rasizm, jako pogarda i szkalowanie ludzi za przynależność do rasy, jest zły. Występował pośród wielu (choć nie wszystkich) liderów kolonialnych. Taki sam rasizm wykształcił się i trwa nadal w USA, zarówno pośród białych, czarnych, oraz semickich jego obywateli. Nie raz słyszymy o radości „białych” bądź „czarnych” mieszkańców USA z powodu nieszczęścia przedstawicieli rasy przeciwnej. Również występuje (przy powszechnej aprobacie medialnej) rasizm żydowski, czyli syjonizm. Wszystkie te uprzedzenia cechuje pogarda dla przedstawicieli ras odmiennych jako „gorszych”, oraz mesjanistyczne określenie własnej rasy jako tej „wybranej”. Takie zjawisko, będące „rasizmem rzeczywistym”, nie występowało w Polsce nigdy na szeroką skalę jako element ideologii jakiejkolwiek znaczącej grupy politycznej. Pomijam oczywiście marginalne przypadki indywidualne. Każdy kto twierdzi inaczej, mija się z prawdą, i zwyczajnie manipuluje niewiedzą ludzi, pośród których niestety zainteresowanie historią i polityką jest niewielkie. Głosiciele teorii o „rasizmie pośród Polaków” (lub Europejczyków) często posługują się zwykłą propagandą bez poparcia w faktach. Mamy wtedy do czynienia z „rasizmem wyimaginowanym”, czyli takim, którego w rzeczywistości nie ma, ale został stworzony w mediach, jako narzędzie do oczerniania środowisk broniących tradycyjnego porządku społecznego.

Rasizm (jako niechęć) utożsamiany jest błędnie z rozróżnieniem rasowym. Jest to zwykłe przyporządkowanie ludzi do grupy o szczególnych cechach rasowych, tak samo jak podział ze względu na religie, style życia, czy poglądy polityczne. Ma on charakter czysto statystyczny, neutralny, więc nie podlega żadnej ocenie moralnej. Jeżeli przyjmiemy za złe rozróżnianie ludzi z uwagi na rasę, ktoś inny może zacząć potępiać podziały z uwagi na wyznanie, ktoś inny z uwagi na poglądy polityczne, a ktoś jeszcze inny z uwagi na style życia i tak dalej. To w konsekwencji doprowadzi do paranoi, w której nie będzie można rozróżniać ludzi np. na kierowców motocykli i samochodów ciężarowych, gdyż „będzie to mogło powodować nienawiść tych do tamtych”. Jeżeli ktoś widzi coś złego w rozróżnianiu ludzi z uwagi na rasy, wyznanie, czy style życia, to znaczy, że ma coś z głową nie tak, i najszybciej powinien udać się do medyka.

Swoją drogą pretekstem do „niechęci kogoś tam do kogoś tam” może być praktycznie wszystko. Znamy przecież przypadki wojen pomiędzy gangami motocyklowymi, fanatycznymi kibicami różnych drużyn, czy nawet młodzieńczych bójek o to, „który batonik jest lepszy”. Lewackie antyrasistowskie histerie wcale nie wyleczą ludzi z tzw. „nienawiści”. Raz rozognią występujące już podziały rasowe, a dwa nie wyleczą ludzi z uprzedzeń wywołanych innymi czynnikami niż rasa czy wyznanie. W konsekwencji ich działanie może uderzyć w każdy przejaw indywidualności. Zaistnieć przecież mogą uprzedzenia pomiędzy użytkownikami różnych środków komunikacji. To prosty krok do prześladowań motocyklistów czy narciarzy za posiadanie obiektu mogącego powodować tzw. „nienawiść”. Podobne paradoksy będą się pogłębiać wraz z przyrostem tolerancji rządzących dla zachcianek coraz bardziej rozwydrzonych środowisk rewolucyjnych. Władze powinny zbagatelizować hałaśliwą lewacką propagandę posługującą się hasłem wyimaginowanej „nienawiści”, i skupić się na rozwiązywaniu realnych problemów krajowych.

W Europie do czasów rewolucji we Francji z końca XVIII wieku „rasizm” nie występował. Święta Inkwizycja w obrębie swoich zainteresowań miała judaistów i muzułmanów tylko i wyłącznie z uwagi na ich rewolucjonizm, destabilizowanie państwa, oraz promowanie synkretyzmu religijnego. Protestanci palący czarownice nigdy nie kierowali się uprzedzeniami z uwagi na rasę czy płeć, ale troską społeczną, gdyż te kobiety dopuszczały się wróżbiarstwa i okultyzmu, czyli praktyk powiązanych z krwawymi rytuałami zagrażającymi życiu ludzi. Również terroryzm i eksterminacje polityczne w Europie nie miały miejsca do czasów końca XVIII wieku. Rewolucja we Francji jako pierwsza wprowadziła je jako narzędzia do prowadzenia polityki. Pierwszymi ludobójcami i terrorystami Europy byli właśnie jakobini i karbonariusze, którzy swoje bandyckie działania argumentowali walką o „powszechną tolerancję i demokrację”, przeciwko „politycznemu i religijnemu ekstremizmowi”. Historia XIX wieku uczy nas, że to nie „rasizm” (który wtedy nie istniał!), ale właśnie budowanie „społeczeństwa otwartego”, było zarzewiem światowego terroryzmu połączonego z ludobójstwem. Przywódcy rewolucyjni tego okresu kierowali się ideałami masońskimi, republikańskimi (jedno jest związane historycznie z drugim), które miały zastąpić stary, chrześcijański porządek nakreślony w Europie od czasów Średniowiecza. To właśnie hasła „wolności, równości i braterstwa” otworzyły spiralę śmierci, z którą teraz często kłamliwie utożsamiany jest jedynie religijny fundamentalizm i nacjonalizm. Rewolucjoniści w swoich szeregach często gościli ateistów oraz satanistów. Wpływowi ich przywódcy tacy jak Rothschildowie, Adam Weishaupt, Karl Marks, Heinrich Heine czy Joachim Lelewel byli żydowskiego pochodzenia, co jest udowodnione. Stąd właśnie bierze się polityczny sprzeciw wobec mniejszości żydowskiej. Przypadek norweski z 22 lipca 2011 roku potwierdza powyższą regułę. Będę powtarzać to do znudzenia. Anders Breivik był fanatykiem syjonistycznym, anty-nacjonalistycznym, republikańskim, masońskim, liberalnym, pro-homoseksualnym, pro-aborcyjnym i fascynującym „antynazistą” Winstonem Churchillem. Takie były fakty! To był ich człowiek. Drażni mnie bezczelne używanie „argumentu Breivika” przeciwko ludziom oskarżanym o tzw. „antysemityzm” i „głoszenie nacjonalizmu”. Jeśli tolerowane będzie „argumentowanie syjonistą” przeciwko „ludziom walczącym z syjonizmem”, to z czasem lewactwo rozpanoszy się coraz bardziej, i perfidnie będzie używać dla przykładu argumentu pomordowanych chrześcijan ormiańskich przez Turków przeciwko… fundamentalistom katolickim. Należy więc zdecydowane przeciwstawić się lewackim posądzeniom o „nienawiść” narodowców, oraz ukazywać historyczną odpowiedzialność „zwolenników tolerancji” za wprowadzenie terroryzmu do polityki.

Obecnie w Polsce nie ma masowej bezpodstawnej „nienawiści na tle rasowym”. Występują w Polsce organizacje neonazistowskie, odwołujące się do rasizmu hitlerowskiego, ale są one marginalne. Działania ekstremy nazistowskiej nie odbiegają metodami od ekstremy antyrasistowskiej. Obie strony konfliktu stosują brutalne metody, jednak media potępiają jedynie neonazistów. W RFN lewaccy ekstremiści terroryzują żołnierzy Bundeswehry. W Polsce, w jednym z pociągów, lewacy brutalnie zaatakowali młodych narodowców wspierających marsz z okazji 11 Listopada. Tak więc „anty-rasizm” wcale nie jest pokojową ideologią. „Rasizm” zaś nigdy nie był w Polsce elementem programu żadnej znaczącej siły politycznej. Działacze Narodowej Demokracji oraz Obozu Narodowo-Radykalnego byli przeciwni mniejszościom etnicznym nie dlatego, że byli określonej nacji, ale dlatego, że działali na szkodę Narodu i Tradycji. Tak samo jak współcześni przeciwnicy syjonizmu, kolorowej imigracji, oraz judaizacji, kłamliwie nazywani „rasistami” bądź „antysemitami”. Same organizacje walczące z „rasizmem i antysemityzmem” często stosują bezpodstawny szantaż mający na celu jedynie uzyskanie zwyczajnych korzyści materialnych. Organizacje takie, nastawione w dużej mierze na materialny zysk, niszczą narodowe dziedzictwa państw europejskich ukształtowane od czasów średniowiecza. Propagują bowiem obce nam wzorce „społeczeństwa otwartego”, oraz inne rewolucyjne dyrdymały jak „demokracja” czy „prawa człowieka”. Te oświeceniowe bzdury kreowane były przez libertynów i masonów, stąd w żadnej mierze nie dadzą się pogodzić z tradycją narodów ukształtowanych przez chrześcijaństwo. Albo jesteśmy katolikami, albo popieramy „prawa człowieka”, demokrację i inne zgnite owoce oświecenia. Koniec i kropka. Innych rozwiązań nie widzę. Nie można być jednocześnie koniem i wielbłądem.

Podsumowując, w Polsce „rasizmu”, jako „nienawiści na tle rasowym” nie ma na masową skalę. Podobnie Nie ma też w Europie. Nie przeszkadza mi, jako Narodowemu-Reakcjoniście, idący ulicą Murzyn, studiujący aktualnie w Polsce, bądź załatwiający tutaj swoje interesy. Nie zgadzam się jednak na niszczenie naszej odrębności narodowej, poprzez propagowanie państwa wieloetnicznego. Jest więc w Polsce ogólny sprzeciw wobec napływu mniejszości narodowych za to, że destabilizują życie społeczne. Zamiast poprawiać sytuację rodaków w swoich krajach, „kolorowi imigranci” zalewają państwa Zachodniej Europy obniżając tam standard życia. Ponadto sami także dopuszczają się przemocy i wandalizmu. Nie ma również „nienawiści do narodu żydowskiego”. Jest sprzeciw wobec judaizacji niszczącej Tradycję, oraz przeciw wobec rasistowskiego syjonizmu. Przypadki „rzeczywistego rasizmu” są marginalne, a ich ogniskiem zapalnym nie jest żaden „nacjonalizm” (mylony z „szowinizmem”), ale właśnie społeczeństwo multikulturalne. To koncepcja „państwa otwartego” nakreśliła w jego obrębie nie istniejące jak dotąd podziały etniczne. Gdyby wszystkie kraje świata kierowały się koncepcją „Państwa Narodowego”, a mniejszości nie żądały decydującego wpływu na losy państwa, nie byłoby żadnych „konfliktów na tle etnicznym”. W Średniowieczu, kiedy wszystkie państwa były „zamknięte”, rasizm i terroryzm nie występował. Jak tylko pojawiły się rewolucyjne eksperymenty polityczne, nastąpiła masowa eskalacja przemocy na tle różnic wszelkiego typu. Głosiciele „państwa tolerancyjnego” jako pierwsi użyli terroryzmu i eksterminacji jako narzędzia do prowadzenia polityki. Rasizm zaś powstał w obrębie „państw wieloetnicznych”, jako konsekwencja chorych politycznych eksperymentów. Jedynym ratunkiem w walce z „rasizmem rzeczywistym” jest właśnie koncepcja Państwa Narodowego. Jeśli wszystkie kraje świata pójdą tą drogą, zażegnamy wewnętrzne konflikty na tym tle.

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Totalitaryzm w imię „walki z totalitaryzmem”

2011-08-13T19:51:00.004+02:00

O niepokojącej inicjatywie posłów lewicy oraz „Otwartej Rzeczpospolitej”, godzącej w Polską Tradycję, donosi Jacek Sierpiński w swoim tekście: (http://www.konserwatyzm.pl/artykul/1300/ostateczne-rozwiazanie-problemu-nienawisci). Pozwolę sobie o cytat: „Wkrótce, zgodnie z projektem posłów SLD znajdującym się aktualnie w sejmowej Komisji Nadzwyczajnej do zmian w kodyfikacjach, kara może grozić temu, kto „publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa lub wywołuje albo szerzy nienawiść lub pogardę na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość, płeć, tożsamość płciową, wiek, niepełnosprawność bądź orientację seksualną”. Inicjatywa „Otwartej Rzeczpospolitej” idzie znacznie dalej. Według nich karze powinien podlegać ten, kto „publicznie rozpowszechnia informacje, które mogą doprowadzić do propagowania faszystowskiego lub innego totalitarnego ustroju państwa, albo szerzenia nienawiści lub pogardy na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość, płeć, tożsamość płciową, wiek, niepełnosprawność bądź orientację seksualną”. Czyli karalne powinno być już nie tylko samo propagowanie totalitarnego ustroju lub „szerzenie nienawiści lub pogardy”, ale również publiczne rozpowszechnianie wszelkich informacji, które mogą kogoś zainspirować do takich zachowań”. Jak słusznie Autor zauważa, inicjatywa taka mogłaby doprowadzić do tego, że niemożliwe byłoby informowanie o każdej działalności przestępczej przedstawicieli mniejszości narodowych, religijnych lub seksualnych. Idąc rozumowaniem lewaków, każda tego typu informacja mogłaby stać się pretekstem do tzw. „kampanii nienawiści wobec mniejszości”. W ten sposób wspominanie prawdy historycznej o żydowskim pochodzeniu przywódców rewolucji bolszewickiej, szkodliwości związków homoseksualnych, czy herezji religijnych, byłoby praktycznie prawnie niemożliwe. To mogłoby w konsekwencji doprowadzić do skrajnego absurdu. Przypuśćmy, że (nie daj Boże) zostanie zalegalizowane prawne zakazanie wspominania o pochodzeniu, orientacji seksualnej czy wyznaniu mordercy, gdyż to może spowodować „szerzenie pogardy” i „nienawiści” wobec tych grup. O takie same przywileje mogą z czasem upomnieć się posiadacze poszczególnych modeli samochodów, czy poszczególnych przedmiotów w ogóle. Skoro nie było można pisać o tym, jakie miał pochodzenie oprawca, to będzie jednak wspomniane, że używał jakiegoś rodzaju noża i jeździł pewnym modelem samochodu. To jednak także może „urażać mniejszości” złożone z posiadaczy identycznych modeli aut i noży jak oprawca. W ten sposób może utworzyć się totalne „błędne koło politycznej poprawności”, które uniemożliwi jakąkolwiek informacje z uwagi na to, że może ona jakąś mniejszość „urazić”, i dać pretekst do „pogardy” wobec niej. Jeżeli nie przeciwstawimy się tej chorej inicjatywie, każda działalność informacyjna będzie postrzegana jako „urażająca” pewne wąskie grupy społeczne. Kraj wtedy przekształci się w „politycznie poprawny” totalitaryzm w imię rzekomej „walki z totalitaryzmem”. Inicjatywa „Otwartej Rzeczpospolitej” zdaniem Jacka Sierpińskiego jest „najdalej idącą propozycją ograniczenia wolności słowa i dostępu do informacji, z jaką się spotkał po 1989 roku”. Dla mnie, aż do tego stopnia nie posunęły się ani władze PRL, ani Generalnej Guberni!

Inicjatywa ta, mająca rzekomo ograniczyć „nienawiść” w społeczeństwie Polskim, w rzeczywistości spowoduje wyraźne jej natężenie. Grupy prześladowane i marginalizowane politycznie z czasem radykalizują się. Zaczynają uciekać się do przemocy. Do tej pory w Polsce nikt krwawo nie rozprawiał się z żadną mniejszością, gdyż każdy miał prawo do przedstawienia swojego stanowiska. Działania „antyfaszystów” doprowadzą do tego, że walka słowna przekształci się w walkę zbrojną. Jeżeli rzeczywistymi intencjami organizacji „Otwartej RP” oraz podobnej do niej „Nigdy Więcej” jest doprowadzenie do eskalacji przemocy w Polsce, to należy je traktować jako podżegaczy do wojny domowej! Organizacje te same z siebie nie mają racji bytu, gdyż nie realizują w pełni postulatów „walki z rasizmem”. Biorą wyraźnie pod opiekę syjonizm. Sam syjonizm doprowadził do tragedii 22 lipca 2011 roku w Norwegii. Jeśli nie chcemy politycznego uprawomocnienia żądań oprawcy z Norwegii, musimy zdecydowanie sprzeciwić się tej de facto totalitarnej praktyce, jaką zamierzają wprowadzić działacze „antify”. Widoczna jest w tym wszystkim dramaturgia sytuacji w Polsce. W Norwegii, aby osiągnąć swój cel, Anders Behring Breivik musiał uciekać się do terroru. W Polsce takie „Breiviki” dzięki podobnym inicjatywom mogą swoje żądania usankcjonować prawnie…

Państwo totalitarne i państwo demokratyczne propagandowo przedstawiane są jako dwa przeciwieństwa. W rzeczywistości między jednym a drugim istnieje jedynie wąska granica. Demokracja bardzo łatwo może być przekształcona w totalitaryzm. Często jest to dokonywane w imię rzekomej „walki z totalitaryzmem”! Specjaliści od propagandy potrafią tak otumanić masy, iż uwierzą w ich szczere intencje nie świadomi tego, że padli ofiarą manipulacji.

Rozróżniamy w teorii trzy różne typy państw: państwo totalitarne, autorytarne i demokratyczne. Tradycja Europy Chrześcijańskiej od początków średniowiecza była związana z koncepcją Państwa Autorytarnego. W Średniowieczu Autokracja istniała w formie monarchii z władcami jako „Pomazańcami Boga”. W czasach współczesnych istnieją również autokratyczne systemy dyktatorskie, prezydenckie czy kanclerskie. Prawidłowo Autorytarny Rząd winien cieszyć się posłuchem i autorytetem pośród jego podwładnych. W zamian za to ofiarowuje sprawiedliwie i silne rządy dla dobra reprezentowanego przezeń Narodu. Tak w teorii jest prawidłowo. Demokracja i totalitaryzm podważają te zdrowe proporcje. Totalitaryzm bezwzględnie narzuca wolę władzy bez względu na to, czy jest ona dobra, czy zła. Przez to państwo staje się „dużą sektą” w rękach rządzącego nim „guru”. Demokracja jest degeneracją w drugą stronę. Polega na oddolnym szantażu „ludu” wobec „władzy” w celu wymuszenia nań wszystkich jego „zachcianek” bez względu na to, czy są dobre, czy złe. Często demokracje przeradzają się w systemy, w których rząd sprawuje zorganizowana grupa przestępcza bądź antynarodowe lobby. Wtedy też dochodzi do nadużyć demokracji. Pojawiają się powolne ograniczenia podstawowych praw do ludzkiej egzystencji. Z czasem ich zaostrzenia demokracja przeradza się w totalitaryzm. Przykładem takich tendencji jest lewacki dyktat „politycznej poprawności”, w imię którego, coraz częściej, zamyka się uczciwych ludzi, nie czyniących nikomu krzywdy, za ich własne przekonania. Powiązane jest to z silną nagonką na tych ludzi, cechującą się posądzaniem ich o potencjalne wywoływanie aktów przemocy. Najczęstszymi ofiarami takich lewackich nagonek są narodowcy, tradycjonaliści i konserwatyści. Wydarzenia z Norwegii 22 lipca 2011 roku świadczą przeczyć lewackiej propagandzie. To właśnie „tolerancyjny”, „nowoczesny”, „oświecony” „antyrasista”, pro-syjonista, mason, liberał, zwolennik aborcji i LGBT, okazał się psychopatycznym mordercą, żywiącym nienawiść wobec politycznych oponentów. Przypadek norweski uczy, że chcąc zwalczania przekonania mogące powodować nienawiść do innych ludzi za „odmienność”, musimy prześwietlić organizacje walczące z tzw. „homofonią” i tzw. „antysemityzmem”, jako potencjalnie zagrażające bezpieczeństwu i życiu ludzi. To logiczne. Skoro mamy karać „nienawiść wobec mniejszości”, to czyńmy to konsekwentnie. Tak więc fanatycy z o organizacji „antyfaszystowskich”, powinni być na celowniku europejskich Służb Specjalnych po tym, co dokonał ich kolega z Norwegii.

Użyty przeze mnie termin „antysemityzm” jest tutaj nieprzypadkowo ujęty w cudzysłów. Często tzw. „lobby filosemickie” określa tym mianem przeciwników syjonizmu, czyli żydowskiego rasizmu. Aż dziw może niezorientowanych w polityce ludzi brać, dlaczego toleruje się ten rodzaj rasizmu/nazizmu w dobie walki z tym zjawiskiem? Ludzi świadomych jednak dziw taki nie bierze. W końcu wszystkie tego typu przedsięwzięcia mają na celu zniszczenie dorobku Europejskiej Cywilizacji Chrześcijańskiej.

W historii było wiele systemów totalitarnych. Podręcznikowo mówi się o oczywiście totalitaryzmie Włoch Benito Mussoliniego, III Rzeszy Adolfa Hitlera i ZSRR Józefa Stalina. I tu pojawiają się właśnie kontrowersje. Czy ZSRR sprzed i po Stalinie nie był totalitarny? Oczywiście, że był! Ekipa Lenina i następcy Stalina prześladowali ludzi za to, kim byli. Zamykali ich w więzieniach, wywozili do sowieckich „obozów koncentracyjnych” zwanych „Gułagami”. Tutaj właśnie pojawia się wspomniana wyżej manipulacja. Współczesna lewica, czerpiąca garściami z tradycji sowieckich, próbuje wybielić komunę. W ten sposób termin „totalitarny” chcą zrównać z szeroko pojętym „faszyzmem”. W rezultacie tego możemy paść w sidła macek totalitaryzmu komunistycznego. Jak wiadomo istniało więcej systemów totalitarnych niż te przedstawiane w podręcznikach. Występowały w Azji Dalekowschodniej oraz Ameryce Południowej. Wszystkie z nich szły drogą komunizmu. Tak więc to „komunizm”, a nie „faszyzm”, bardziej związany jest z koncepcją państwa totalitarnego. Większość tego typu systemów przyjmowało właśnie tę ideologię. Komunizm głosi pogardę i nienawiść do ludzi ze względu na ich przynależność klasową. Jeśli mamy mówić o walce z „totalitaryzmem” i „nienawiścią”, winniśmy zacząć od zwalczania komunizmu. Jakoś bojownicy z „Nigdy Więcej” oraz „Otwartej RP” nigdy nie apelowali o surowsze karanie za głoszenie nienawiści do ludzi z uwagi na ich klasowe pochodzenie! Czyżby powiązania z komunizmem? Najwyraźniej… Sprzeciw wobec takiej formy „walki z totalitaryzmem” jest dla ludzi o zdrowych zmysłach czymś koniecznym. Nie chcemy przecież żyć w „polityczno-poprawnej komunie”! Sama walka z szeroko rozumianym „totalitaryzmem faszystowskim” też jest przez lewaków wypaczona. W rzeczywistości nie walczy z faktycznymi spadkobiercami „faszyzmu”, ale każdym, kto był określany „faszystą” w chorym, komunistycznym „ideologicznym podziale ludzi”. W tym rozumowaniu „faszystami” byli wszyscy narodowcy, reakcjoniści, monarchiści i katolicy, którzy często bywali ofiarami hitlerowskich obozów zagłady…

Propaganda „antyfaszystów” prowadzona jest za pomocą kilku „słów kluczy”: „nienawiści” oraz „rasizmu”. Rozpatrzmy same wspomniane dwa słowa klucze.

Nienawiść to stan emocjonalny, który cechuje się silnym gniewem oraz pogardą jednostki wobec jakiegoś zjawiska, gatunku, grupy lub osoby. Może być cechowana nie tylko, rasowo, ale też na przykład klasowo, jak w przypadku komunizmu. Inną postawą są „fobie”. Występowały one między innymi pośród arystokracji polskiej jako jeden z ideowych elementów „Sarmatyzmu”. Fobie narodowe i seksualne były nieodłącznym elementem kształtującymi polski styl życia od początków istnienia państwa. Można byłoby powiedzieć, że są nieodłącznym elementem „Polskiej Tradycji”. Fobie cechują obawą wobec jakiegoś zjawiska, gatunku, grupy czy osoby. Może ktoś bać się ciemności, węży, pająków, wysokości, Żydów, Arabów, Włochów, Francuzów, Niemców, Szwedów, Murzynów, kobiet, mężczyzn, gejów, gwałcicieli, latających samolotów, szybkich pociągów, czy sąsiada znad przeciwka, i każdy ma do tego naturalne prawo. Czy wyobrażacie sobie sądzenie ludzi za ich „lęki przed ciemnością”? Albo rozprawę karną za „lęk przed sąsiadem”? Paranoja, nieprawdaż? W istocie rozwój „politycznej poprawności” oraz walki z „fobiami” może doprowadzić do takich patologii. A z jakiej racji naturalne lęki przez osobami innej narodowości, wyznania, orientacji seksualnej czy płci mają być zwalczane? Z żadnej, bowiem represje ludzi za ich fobie są niczym innym jak jawnymi praktykami totalitarnymi! W przyszłości represje za „lęki naturalne” mogą być pretekstem do zamykania każdego za wszystko. Jeśli myślicie, że „represje za fobie”, sięgną swoją granicę na zwalczaniu lęków wobec mniejszości narodowych, religijnych i seksualnych, to w dużym błędzie jesteście! Niedawno słyszałem o napiętnowaniu w Polsce człowieka za zabicie tarantuli, którą spotkał w miejscu swojego zamieszkania. Jakby pająk był ważniejszy od człowieka. Porządny obywatel został niszczony za to, że obawiał się pająka. Wykonał jedynie naturalny ludzki odruch. Też bym wyszedł z cierpliwości, gdyby egzotyczne gazdostwo różnej maści, zalęgło się na mojej klatce schodowej! Kto wie, kiedy w przyszłości będzie zamykać się ludzi, za strach przed rozpędzonymi pociągami, jako „hamujących postęp cywilizacyjny”? Takie patologie będą mieć miejsce, gdy przyzwolimy na coraz to bardziej absurdalne przepisy propagowane przez stowarzyszenia pokroju „Nigdy Więcej” czy „Otwarta RP”. Prawo do lęku, jest naturalnym prawem każdego człowieka, de facto danym nam przez Boga. Jeśli tego nie zaakceptujemy, to znaczy, że stawiamy się w roli Boga. I tak lewacy „ stawiają się w roli Boga”. Często próbują na własną rękę używać w swojej „walce” argumentów religijnych, jakby mądrzejsi byli od instytucji Kościoła Katolickiego. Karygodne. W dawnych czasach wylądowaliby za to na procesie Inkwizycji. Samo występowanie restrykcji wobec tego, co naturalne dla ludzi, jest przejawem totalitaryzmu. Rozwój kampanii na rzecz walki z „fobiami”, jest w istocie budową zakamuflowanego totalitaryzmu.

Rasizm to niechęć ludzi jednej rasy do przedstawicieli innych ras. Dotyczy on każdego typu niechęci na tle rasowym, bez względu na to, kto jest obiektem niechęci, a kto uprzedzonym. Rasizmem jest zarówno powszechnie tym mianem określana niechęć białych wobec kolorowych, jak i judaistyczny syjonizm wymierzony przeciwko Arabom. Propaganda „Otwartej RP” i „Nigdy więcej” robi na tym gruncie ludziom „wodę z mózgów”. Określa ona mianem „rasizmu” jedynie „nienawiść białych względem kolorowych” oraz tzw. „antysemityzm” (jako „nienawiść do Żydów”). W rzeczywistości rasizm działa w obie strony. Określenie „antysemityzm” na niechęć wobec narodowości żydowskiej jest totalnie nieadekwatne. Ze znanych mi źródeł wiem, iż Żydzi stanowią tylko około 3% populacji wszystkich ludów Semickich. Ponadto syjonizm swoją polityką nieustannie zwalcza semickich Arabów. Nikt w „bojowników” o walkę z „mową nienawiści” nigdy nie kiwnął palcem aby przeciwstawić się jawnym przypadkom syjonistycznego terroru politycznego, czy antypolonizmu. Co więcej, przeglądając witryny „Nigdy Więcej” i „Otwartej RP” spotkałem się z wyraźną sympatią ich dla rasistowskiego żydowskiego syjonizmu, antypolonizmu Jana Tomasza Grossa, czy opluwaniu Kościoła Katolickiego jako instytucji. Tendencje te obrazują aż nadto, że program „walki z nienawiścią” działa wybiórczo. Służy jedynie politycznym interesom „lobby filosemickiego” oraz LGBT. Organizacje „antyfaszystowskie” nie zajmują się zwalczaniem „faszyzmu”, ale zwykłym szantażowaniem politycznych oponentów. Tak samo fasadowa jest ich „walka z totalitaryzmem”. Tendencje polityczne sugerują, iż coraz większą sympatią grup rządzących cieszy się komunizm. W zapisie konstytucyjnym posłowie lewicy dokładają wszelkich starań aby wymazać komunizm z szeregu „ideologii totalitarnych”. Wszelkiej maści organizacje „antyfaszystowskie” przyzwalają na tę jawną propagandę czerwonego „totalitaryzmu”. Tak więc same jawnie przyczyniają się do rozwoju pewnego rodzaju totalitaryzmu oraz rasizmu. „Otwarta RP” i „Nigdy więcej” są tak samo „totalitarne” i „rasistowskie” jak była nazistowska partia NSDAP. Nie ma nic szokującego w tym stwierdzeniu. Z jakiej racji mamy potępiać „antysemityzm” a propagować syjonizm? Swoją drogą sam rasizm swoją świetność zawdzięcza nie tyle totalitaryzmowi, co innemu patologicznemu ustrojowi. To właśnie w USA, „stolicy światowej demokracji”, miał największy swój rozkwit ruchu rasistowskiego, który jest tam popularny po dziś dzień. Międzynarodowe raporty milczą na ten temat. Zajmują się jedynie tropieniem „antysemityzmu” w Polsce, w Niemczech, i w Kościele Katolickim. Historyczne kolejne wcielenie rasizmu miało podłoże genetyczne. Zwane było Eugeniką. Narodziła się ona pośród amerykańskiej inteligencji. Swoim programem obejmowała nie tylko eliminację innych ras niż biała, ale także czystki w obrębie samej „rasy białej”. Rasizm jest więc pojęciem bardzo szerokim. Zawężanie go do „niechęci białych do kolorowych” oraz „antysemityzmu” służy przyzwoleniu na rasizm innego typu.

Jestem osobą szanującą przekonania innych ludzi. Jednak żądam od drugich tego samego. Skoro mamy możliwość swobodnej wypowiedzi, to niech taki przywilej będzie obowiązujący dla wszystkich. A jeśli ktoś chce ograniczenia swobodnej wypowiedzi z uwagi na to, że może ona jakąś wąską grupkę urazić, to niech przynajmniej nie używa przy tym argumentu „dobra ogółu”. Ogół swoją siłę bierze z większości a nie mniejszości. Jeżeli pewna mniejszość będzie uprzywilejowana bez powodu, to wtedy będziemy mieli do czynienia z „państwem mafijnym”. Do koncepcji państwa mafijnego dążą wszelkiej maści ruchy antyfaszystowskie. Dlatego też musimy ograniczyć ich totalitarne zapędy.

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Śmierć Andrzeja Leppera

2011-08-05T20:43:00.001+02:00

Nie wierzę w samobójstwo Andrzeja Leppera. Czytałem, że miał plany na niedzielę. Jak ktoś chce targnąć się na swoje życie, to dzwoni lub zostawia list. Szczególnie polityk. Wszystko jest tutaj grubymi nićmi szyte. Łatwo kogoś zabić: zastrzelić czy powiesić, a potem wmówić samobójstwo. Tak bardzo łatwo zrobić. Zobaczcie, że nawet policja nie ma do końca pewności, co do okoliczności śmierci, a media już ogłaszają samobójstwo jeszcze przed oficjalną ekspertyzą! Judeomasońska prasa w XIX wieku ogłaszała śmierć zamordowanego monarchy lub ważnego oficera często jeszcze przez ogłoszeniem zgonu czy oficjalnym zamachem (J.M.C.Rodriguez Wolnomularstwo i jego tajemnice). Czasami ofiara uchodziła z zamachu cało, kompromitując powiązane z zamachowcami media. Tak jest być może i w tym przypadku. Andrzej Lepper miał plany na przyszłość w polityce. Miał startować w najbliższych wyborach. Miał wiele do zrobienia. Jeśli polityk się zabija, to wtedy, gdy nie pozostaje mu już nic. Andrzej Lepper miał jednak jeszcze wiele atutów. To samo z siebie podważa teorię samobójstwa. Łatwo kogoś zabić i otumanić tępe masy. Zabito polityka bo zagrażał wszystkim. Nie wierzę w samobójstwo, nie wierzę. Tym bardziej, że policja i eksperci nie ogłosili oficjalnej ekspertyzy, a zrobili to już dziennikarze.

Wieczny odpoczynek racz Mu dać Panie, a Światłość wiekuista niechaj Mu świeci.

Z wyrazami głębokiego żalu,

Piotr Marek

Syjonistyczno-masoński zamach terrorystyczny 22.07.2011

2011-07-25T22:51:00.001+02:00

22 lipca 2011 roku w Norwegii miał miejsce zamach terrorystyczny. Większość mediów jednogłośnie okrzyknęła, iż dokonał go „skrajny prawicowiec”, „chrześcijański ekstremista”, oraz „antyislamski konserwatysta”. W rzeczywistości zamachowiec Anders Behring Breivik ma skrajnie proizraelskie i syjonistyczne poglądy, jednocześnie deklarując się jako „antyrasista” (syjonizm to izraelska forma skrajnego szowinizmu i rasizmu), fascynuje się bronią (członek klubu strzeleckiego), jest masonem (według oficjalnych źródeł należał do loży świętojańskiej nr 8 Świętego Olafa pod Trzema Kolumnami), popiera związki homoseksualne, liberalizm gospodarczy, aborcję, fascynuje się Winstonem Churchillem (a więc wbrew stereotypom, nie zwolennikiem, ale przeciwnikiem III Rzeszy). Takie poglądy klasyfikują jego osobę najmocniej jako przedstawiciela „lewego skrzydła” Partii Republikańskiej USA. Jest daleki od autentycznej „skrajnej prawicy”. Ponadto jego potępianie „ento-nacjonalistów”, czyli ludzi uznających pochodzenie za fundament przynależności do narodu (do których ja się zaliczam), dyskwalifikuje go jako nacjonalistę. Mamy więc tutaj do czynienia z typowym przykładem syjonistycznego, masońskiego i republikańskiego terroryzmu o zabarwieniu protestanckim. Z prawdziwym „nacjonalizmem” i „chrześcijańskim fundamentalizmem” nie miało to nic wspólnego. Prawdziwe Chrześcijaństwo objawia się w Tradycji Katolickiej, z którą zamachowcowi było „nie po drodze”. Jego sprzeciw wobec imigracji dotyczy głównie muzułmanów. Żydzi o zmienionych nazwiskach nie budzą u niego żadnych uczuć negatywnych. Wręcz przeciwnie, są jego sojusznikami w walce z islamistami. Jest to człowiek będący w pewnym sensie ofiarą „prania mózgów” dokonywanego przez neokonserwatystów (o rodowodzie z amerykańskiej „Partii Republikańskiej”). Owe „pranie mózgów” nakazuje wypaczoną pseudo-krucjatę sprotestantyzowanego, zmasoniałego i pro-judaistycznego „chrześcijaństwa demoliberalnego” przeciwko światowi muzułmańskiemu. Wypacza ono sens prawdziwych Krucjat, które oprócz walki z mahometanami, zwalczały także demokratyzm i judaizację.

Zamachowiec Anders Behring Breivik zaatakował młodzieżówkę norweskiej Partii Pracy na Wyspie Utøya. W wyniku jego ataku na samej wyspie zginęło kilkadziesiąt osób. Ponadto zliczono około 10 ofiar zamachów bombowych w Oslo. Powodem zamachu było poparcie Partii Pracy dla działań na rzecz wyzwolenia Palestyny spod izraelskiej okupacji. Zamachowiec motywował swoje działania „troską o dobro Norwegii”, zagrożonej według niego napływem muzułmanów. Za sojusznika w swojej pseudo-krucjacie objął syjonizm, masonerię, liberalizm oraz wszelkiej maści dekadencję, czyli największych wrogów Tradycji wszystkich Narodów Europy. W ten sposób zadziałał na szkodę Norwegii. Powinien zostać skazany nie tylko za seryjne morderstwo, ale i zdradę kraju. Tak byłoby, gdyby władze i sądownictwo norweskie kierowało się autentycznym dobrem narodowym. Jak będzie w rzeczywistości? Dowiemy się być może niebawem…

Swoją drogą gdyby zamach dokonany był na syjonistach, działaczach LGBT, bądź globalistach, przez autentycznych działaczy nacjonalistycznych, jego sprawcy zostaliby szybko ukarani najsurowszymi wyrokami. Jednak zapewne ten filosemicki fartuszkowy braciszek będzie miał znacznie mniejszy wymiar kary niż każdy inny obywatel. Co ciekawe ilość ofiar jego zamachu, która według niedzielnych danych sięgała bodajże 96, nagle w niektórych mediach zaczyna być pomniejszana! Powód tego stanu rzeczy dla ludzi myślących trzeźwo powinien być oczywisty. Działa tutaj zasada „do mnie dzieci wdowy” o pomocy swoim współbraciom w potrzebie nawet wtedy, gdy czynią źle. Tę zasadę stosują nie tylko masoni, ale i syjoniści. Breivik jako reprezentant jednych i drugich może liczyć na podwójne wsparcie. Stąd jego bandycki i antyludzki czyn zostaje na oczach świata wyraźnie pomniejszany i usprawiedliwiany.

Ciekawe czy „ma się z pyszna” syjonistyczno-lewackie lobby na rzecz walki z „mową nienawiści”, tępiące każdy przejaw sprzeciwu wobec lobby żydowskiego i homoseksualnego? Jak widać terrorysta jest zwolennikiem tychże dwóch agresywnych lobby. Kampania w obliczu tych wydarzeń powinna być bądź zaprzestana, bądź wymierzona w obie strony. W przeciwnym razie będzie słusznie postrzegana jako narzędzie terroru politycznego. Teraz po tych wydarzeniach stanie się narzędziem wspierającym specyficzny rodzaj terroryzmu w europie zrzeszającego pro-syjonistycznych europejskich islamofobów. Prześladując każdego działacza nacjonalistycznego, sprzeciwiającego się bandyckiej polityce NATO, USA i Izraela, staje po stronie bestialskiego oprawcy z Norwegii. Ofiarami jego zbrodni padli właśnie pokojowo nastawieni przeciwnicy syjonizmu, Izraela i Stanów Zjednoczonych Ameryki, sympatyzujący z Palestyńczykami.

Mam nadzieję, że te tragiczne wydarzenia sprawią, iż ludzie przejrzą na oczy. Zobaczą kto tutaj naprawdę sieje „śmierć i nienawiść”. To właśnie syjonistyczny, masoński, homoseksualny i protestancki ekstremizm jest źródłem terroryzmu i innych aktów przemocy. Historia norweskiej masakry oraz dawnych przewrotów rewolucyjnych są dostatecznymi dowodami tej tezy. Apeluję władze i służby mundurowe RP o udzielenie wsparcia antysyjonistycznym narodowcom oraz konserwatystom wspierającym odrodzenie niepodległej Palestyny, jako obywatelom zagrożonym potencjalnymi atakami podobnymi do tych z wyspy Utøya. Jeśli służby pokroju ABW autentycznie działają dla bezpieczeństwa Polski i Polaków, powinny niezwłocznie zinfiltrować środowiska syjonistyczne, gejowskie i masońskie jako źródła potencjalnych aktów terroru. Media natomiast powinny przestać kłamać i „odwracać kota ogonem”. Twierdząc iż „oprawca jest ofiarą, a ofiara oprawcą” jedynie same się kompromitują. To nie był zamach żadnego „skrajnego prawicowca” i „chrześcijańskiego fundamentalisty”. Tymi sformułowaniami urażają uczucia religijne i polityczne katolików i narodowców. Zamach w Norwegii dokonał pro-syjonistyczny mason popierający lobby homoseksualne. Mordował pokojowo nastawionych ludzi popierających niepodległość Palestyny, nie będących nawet w związku z żadną „skrajną prawicą”.

Jako Narodowy-Reakcjonista potępiam w pełni ten barbarzyński akt terroryzmu. Liczę na najwyższy wymiar kary w Naturalnym Kodeksie Karnym dla jego sprawcy – karę śmierci. Rodzinom i znajomym ofiar zamachu w Norwegii z 22 lipca 2011 roku składam serdeczne kondolencje. Współczuję im wszystkim i solidaryzuję się w ich cierpieniu. Życzę również powodzenia Palestynie w swojej prawie. Wszyscy działacze narodowi, reakcyjni, tradycjonalistyczni, oraz inni przeciwnicy globalizmu, powinni się zjednoczyć w obliczu tej tragedii. Przykład norweskich zamachów z 22 lipca 2011 roku powinien służyć jako argument do walki z prześladowaniami prawdziwych działaczy nacjonalistycznych przeciwnych agresywnemu rasistowskiemu syjonizmowi.

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Prasowy pokaz filmu „Druga Japonia”

2011-06-16T20:42:00.000+02:00

Jako sympatyk kilku organizacji narodowych w Polsce zostałem poinformowany o pokazie filmu „Druga Japonia”. Pokaz filmu będzie dostępny w bezpośredniej transmisji internetowej na stronach:

http://wiernipolsce.wordpress.com
http://narodowiec.com
http://www.suwerennosc.com

Film będzie porównaniem osiągnięć gospodarczych Polski i Białorusi po 1990 roku, oraz ukazaniem ataków na Białoruś ze strony globalistów.

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

„Ochrona życia” jako przejaw postawy pronarodowej.

2011-05-29T11:43:00.001+02:00

Pojęcie „ochrony życia” jest bardzo szerokie. Dla większości „ochrona życia” zawęża się do prawnego zakazu aborcji i eutanazji. Dla mnie, jak i dla wielu myślących podobnie, pojęcie to dotyczy również sprzeciwu wobec wszelkich form uderzających w godność życia ludzkiego. Propagowanie obrony godności życia ludzkiego jest przejawem postawy pronarodowej. Życie każdego Polaka jest czymś bardzo cennym. Naród Polski jest organizmem składającym się z wielu milionów komórek. Tymi komórkami są pojedynczy Polacy, poczynający swoje życie w łonie matki, a kończący żywot w chwalebnej śmierci. Sprzeciwianie się temu jest działaniem przeciwko narodowi. Każdy kto chce mordować innych Polaków dla własnej wygody jest antypolskim szkodnikiem! Tak samo odnosi się to do innych krajów, ale skupię się na „polskim punkcie widzenia”. Sama „ochrona godności życia” to więcej niż piętnowanie aborcji i eutanazji. Warto pod to zagadnienie podciągnąć niemoralne aspekty zapłodnienia „in-vitro”, klonowania, oraz legalizacji dystrybucji narkotyków bądź środków niszczących życie.

Wrogowie „ochrony życia” próbują w żałosny sposób skompromitować swoich przeciwników. Najczęściej robią to utożsamiając „zwolenników życia” z grupką „nawiedzonych pseudochrześcijańskich kaznodziei”, bądź „ślepych sług Watykanu”. Jest to oczywiście bzdura i perfidna manipulacja. Istnieją osoby niewierzące stające „po stronie życia”, oraz tacy co maszerują ku pamięci zmarłego papieża, a walczą o większe prawa do zabijania nienarodzonych. Idea „ochrony życia” ma nie tylko podłoże religijne, ale także pronarodowe. Zabijanie niewinnych własnych rodaków jest działaniem uderzającym w rozrost narodu. Jeśli chcemy mieć silny naród, który zdolny będzie przetrwać wszelkie przeciwieństwa, to nie możemy się zgodzić na celowe mordowanie naszych rodaków. Solidaryzm wymaga postawy pomocy potrzebującym. Musimy uświadomić naród, że „ochrony życia” leży naturalnie w ich interesie. Konieczne jest także przerwanie monopolu na organizowanie akcji promujących życie różnym „pseudochrześcijańskim kaznodziejom”, którzy jedynie ośmieszają ruch na rzecz godności życia. Inaczej większość ludzi będzie nadal postrzegać program „ochrony życia” jako przejaw „zacofania” i „pseudo-religijnej histerii”. Sam sprzeciw wobec zabijania niewinnych oraz bezbronnych ma podłoże moralne. Wywodzi się z naturalnego ludzkiego współczucia, bez względu na wyznawany światopogląd.

Program „ochrony godności życia ludzkiego” w szerokim rozumowaniu jest sprzeciwem wobec: aborcji, eutanazji, sztucznego zapłodnienia metodą „in-vitro”, klonowania, legalizacji sprzedaży narkotyków czy rozpowszechnianiu narzędzi do masowego zabijania na ogromną skalę. Przeciwnikami szeroko pojętego programu „ochrony życia” są głównie socjaliści i liberałowie (również ci uważający się za „konserwatywnych”). Propagują na przemian: aborcję, eutanazję, sztuczne zapłodnienie zabijające ludzi oraz walczą o legalizację używek depczących godność życia ludzkiego.

Na początek zacznę od omówienia niemoralnych aspektów aborcji. Aborcja encyklopedycznie definiowana jest jako „sztuczne przerwanie ciąży”. W rzeczywistości to bezwzględne morderstwo dla własnej próżnej wygody! Jest to czyn wysoce niemoralny, znacznie przerastający swoi łajdactwem pospolite morderstwo popełniane przez kryminalistów. Co ciekawe często zwolennikami aborcji (mordu niewinnego dziecka) są ludzie, którzy litują się nad zwyrodnialcami, poprzez sprzeciw wobec karaniu ich śmiercią! Aborcja jest najcięższym gatunkowo rodzajem morderstwa. Jest to zabicie niewinnego i nienarodzonego życia ludzkiego. Tak więc aborcja nie może być postrzegana jedynie jako „grzech wołający o pomstę do Nieba”, ale także jako ogromny występek przeciwko Narodowi i Państwu. Ludzie uważający się za patriotów, a popierający eksterminację ludzi będących przyszłością narodu, są zwyczajnymi obłudnikami. Wszyscy, którzy decydują się na aborcję, wykonują ją lub popierają, są nie tylko grzesznikami, ale antynarodowymi, anarchistycznymi szumowinami! Czy nie warto w obliczu powyższych argumentów sądzić aborcjonistów jako zdrajców? Nie tylko warto, ale nawet trzeba! Zwolennicy prawa do aborcji często posługują się argumentem „złej sytuacji materialnej kobiet”, bądź „ciąży będącej efektem gwałtu”. Jednak takie problemy są bardzo łatwe do rozwiązania. Dzieci przecież można oddawać pod opiekę do specjalnych placówek zajmujących się porzuconymi noworodkami. Jeśli takowych nie ma, to należy je zorganizować, i sprawa załatwiona! Ponadto stworzone w ten sposób zostaną nowe miejsca pracy dla tysięcy bezrobotnych. Istnieje także program pomocy nienarodzonym dzieciom taki jak becikowe, który należy koniecznie zwiększyć. Skoro istnieją domy dla porzuconych dzieci, to o co krzyk? Chyba, że rzeczywiście mamy do czynienia z krwiożerczymi strzygami, które pomimo alternatywy wolą dokonać morderstwa na niewinnym. Jest w tym też bandycki paradoks. Gwałciciel odchodzi często bez kary cielesnej, zaś niewinną osobę skazuje się na śmierć z powodu cielesnej rządzy zboczeńca. Aby to uleczyć ważna jest aktywna rola Państwa w „Programie Ochrony Godności Życia”. Formy pomocy mogą być różne, od organizacji domów pomocy, po dofinansowania rodzinne. Jako Polak dołożyłbym wszelkich starań w realizacji tego programu. Co to za państwo, co to za Naród, co zezwala na niszczenie własnej przyszłości? Ludzie krzyczący, że „becikowe to socjalizm”, czy „państwowe szpitale to socjalizm”, to głupcy oderwani od realiów życia milionów Polaków. Uświadomić sobie muszą, że w obecnej sytuacji materialnej, w jakiej stoją miliony Polaków, przez swoje hasła stają się wrogami „nienarodzonego życia”. Skazują oni liczne rodziny na brak zapewnienia im środków ważnych przy urodzinach dziecka, oraz na pozbawienie bezpłatnego miejsca do narodzin w zdrowych warunkach sanitarnych. Z tego wniosek taki, że każdy uważający się za patriotę, powinien z determinacją walczyć o to, aby całkowicie prawnie zakazać aborcji! Zakazać aborcji należy również z powodu potencjalnych zagrożeń w przyszłości. Przez legalną aborcję być może będzie usuwania jakakolwiek ciąża na zasadzie spreparowanego zaświadczenia o „chorobie płodu”. Mówiąc wprost może dojść do perfidnej eksterminacji narodu w wyrafinowany sposób! Mogą się niektórzy śmiać, ale czyż wichrzyciele i talmudyści przez legalizację aborcji na zachodzie nie doprowadzili do samowolnej eksterminacji narodów na zachodzie? Tutaj nie ma miejsca na kompromis! Kiedy chodzi o życie własnych rodaków, jest miejsce jedynie na radykalne działania w ich obronie!

Teraz poruszę wątek eutanazji. Eutanazja z kolei definiowana jest jako „przerwanie życia osobie cierpiącej bądź nieuleczalnie chorej”. Jest to „zabieg” zazwyczaj wykonywany z polecenia samego pacjenta przez lekarza. Eutanazja jest formą samobójstwa z własnej woli, tylko dokonanej rękami innego człowieka. W tym przypadku dodatkowo za własną śmierć obciążamy nie tylko siebie, ale i człowieka uśmiercającego „na życzenie”. Samobójstwo jest aktem słabości i porażki wobec przeciwności z jakimi musi się zmierzyć człowiek. Cierpienie w chorobie jest taką samą życiową trudnością, co porażka w walce, czy ukończenie medycyny (chyba, że ktoś ją lubi). Katolicyzm uznaje samobójstwo za grzech śmiertelny, gdyż jest zwątpieniem w sens cierpienia zesłanego przez Boga. Człowiek decydujący się na eutanazję dowodzi swojej słabości. Jeśli ktoś przegrywa z cierpieniem zgotowanym przez chorobę, to tym bardziej nie poradziłby sobie w ofierze dla Ojczyzny, która zsyła na próbę nie raz cierpienia wielokrotnie większe niż wszelkie epidemie. Dodatkowo upowszechnienie legalizacji eutanazji w przyszłości niosłoby za sobą poważne konsekwencje. Zdarzają się przypadki, że pacjent z przyczyn zdrowotnych nie może wyrazić słowami lub nawet gestami swojej woli. Wtedy o dokonaniu eutanazji decyduje za niego osoba trzecia, zazwyczaj rodzina. Niesie to za sobą pewne zagrożenie, dotyczące szczególnie majętniejszych ludzi. Mogłoby dojść do przypadków, że pod pretekstem eutanazji, bezwiednie uśmiercano by bliskich dla spadku, braku chęci opieki nad nim, lub innych korzyści materialnych. Wrogowie narodu, tacy jak talmudyści czy rewolucjoniści, mogliby wykorzystywać eutanazję jako narzędzie do likwidowania niepoprawnie myślących ludzi. Konsekwencje legalizacji eutanazji byłby więc tragiczne…

Teraz warto poruszyć kwestię „zapłodnienia in-vitro”. Metoda ta uwłacza godności życia ludzkiego. In-vitro, po łacinie oznaczające „w szkle”, jest definiowane jako badanie procesów życiowych w warunkach sztucznych, w próbówce. Zapłodnienie in-vitro z kolei, to proces polegający na sztucznym rozwoju zarodka poza organizmem matki (w szklanej próbówce). Jest to praktyka amoralna. Jest nie tylko „zabawą w Boga” polegającą na decydowaniu o powstaniu nowego życia. Stawiania również człowieka spłodzonego tą metodą w niezręcznej sytuacji, uświadamiając mu, iż nie jest zrodzony normalnie, ale „pochodzi z próbówki”. Człowiek zrodzony „in-vitro” będzie żył z niezależną od niego świadomością podrzędności, wynikającą z tego, że jest urodzony laboratoryjnie. Praktykom takim należy się przeciwstawić, ponieważ uderzają w godność życia drugiej osoby. Ponadto z patriotycznego punktu widzenia nie możemy pozwolić na tworzenie „rodaków drugiej kategorii”. Podobne argumenty dotyczą klonowania ludzi, czy eksperymentów na ludziach „in-vivo” (na żywym).

Legalizacja sprzedaży narkotyków również jest uderzeniem w godność życia ludzkiego. W większej perspektywie czasowej jest nawet uderzeniem w życie ludzkie. Środowiska liberalne propagując „wolny rynek dla narkotyków miękkich” stają się wrogie godności życia ludzkiego. Domagają się możliwości swobodnego handlu lekkimi narkotykami takimi jak marihuana, haszysz, a czasem też niektórzy roszczą takie prawa wobec LSD. Czym różni się zażywanie narkotyków „twardych” (amfetamina, heroina) od „miękkich”? Niczym, gdyż każdy narkoman zaczyna swój nałóg od marihuany lub haszyszu, potem dopiero sięga po mocniejsze środki. Legalizacja miękkich narkotyków niesie w perspektywie dłuższego czasu pogłębienie nałogu u ludzi uzależnionych. Nałóg napoczęty od zażywania lekkich środków, przeradza się w wymagający coraz to mocniejszych, które prowadzą do degradacji, a ostatecznie do śmierci organizmu. Narkotyki są sześciokrotne silniejsze w uzależnieniu i degradacji organizmu od papierosów. Spożycie jednego papierosa nie spowoduje szybkiego uzależnienia organizmu w przeciwieństwie do narkotyków. Nawet największy z palaczy czy alkoholików nie ląduje tak prędko na marginesie społecznym jak narkoman, który błyskawicznie traci samokontrolę. Narkotyki prowadzą w perspektywie dłuższego czasu do śmierci, stąd handel narkotykami nazywamy „handlem śmiercią”. Uzależnieni od narkotyków szybko spychają się na margines społeczny. Można takiej sytuacji uniknąć, poprzez surowe kary dla hodowców i sprzedawców narkotyków oraz innych środków silnie uzależniających (jak „dopalacze”). Konsekwencje legalizacji handlu narkotykami byłyby bez wątpienia tragiczne dla Polski. Pamiętamy jak przez pijaństwo upadła I Rzeczypospolita, więc strach byłoby pomyśleć co by spotkało Naszą Ojczyznę po rozpowszechnieniu narkotyków. Aktywiści żądający legalnej sprzedaży jakichkolwiek narkotyków stają się wrogami godności życia ludzkiego. Domagają się uprawomocnienia czegoś, co spycha ludzi na margines. Żądanie akceptacji dystrybucji środków degradujących organizm i prowadzących do śmierci, jest niczym innym jak żądaniem na rozpowszechnianie śmierci. Taka postawa niczym nie różni się od tej, domagającej się legalności aborcji w imię choro pojętej „wolności”. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty można wyciągnąć wniosek, iż legalizacja sprzedaży narkotyków to antynarodowa dywersja podobnie jak aborcja! Czyż więc nie warto uznać za zdrajców i dywersantów lobbystów na rzecz handlu narkotykami? Oczywiście!

Zgubne w skutkach mogłoby być nadmierne rozpowszechnianie broni palnej (wielostrzałowej) na masową skalę. Strach byłoby pomyśleć, ile ofiar przyniosłyby szkolne kłótnie w Polsce, po nadmiernym rozpowszechnieniu takiej broni! W Stanach Zjednoczonych, gdzie broń palna jest bardzo łatwa do nabycia, a społeczeństwo niespokojne, rocznie ginie około 11 tysięcy osób w skutek ran postrzałowych. Dla porównania w Niemczech liczba ta wynosi około 300 osób, i to raczej w tureckich dzielnicach. Na terenie Polski roczna ilość ofiar broni palnej jest mi nieznana. Podejrzewam, że wynosi około setki. Każdy ma prawo, a nawet obowiązek do samoobrony. Jednak nie można z tym przesadzać, bowiem skutki pochopnego użycia broni zazwyczaj są nieodwracalne. Poza tym w ubogim społeczeństwie polskim na przywilej posiadania i utrzymania w pełni wyposażonej broni stać byłoby jeno antynarodowe „po-okrągłostołowe elity”. Dla narodu byłaby to kolejna bolączka. W obecnej sytuacji rozpowszechnianie broni palnej byłoby jedynie propagowaniem wykańczania się narodu! Ten, kto uważa się za „strażnika godności życia ludzkiego” powinien bez chwili namysłu sprzeciwić się handlowi śmiercią! Tak czynić powinni wszyscy narodowcy i prawdziwi konserwatyści, a nie liberalni, udawani pseudo-konserwatyści. Właściwie to dobrze siebie określają jako „konserwatywni liberałowie”, bo ich światopogląd jest daleki od prawdziwego konserwatyzmu. Lepszym rozwiązaniem byłaby większa powszechność broni białej, własnoręcznie zbudowanej oraz skałkowej. Wtedy broń używana byłaby rozmyślnie, i tylko wtedy, gdy byłaby naprawdę konieczna.

Ogólnie rzecz ujmując, ochrona życia jest pojęciem bardzo szerokim. Obrońcą życia i godności ludzkiej jest nie tylko wróg aborcji i eutanazji, ale przeciwnik klonowania ludzi, praktyk „in-vitro” czy wróg legalizacji wolnego handlu narkotykami oraz innymi środkami niszczącymi zdrowie i życie. Każdy kto uważa się za narodowca, konserwatystę czy katolika, powinien popierać program szeroko rozumianej „ochrony godności życia ludzkiego”. Inaczej jego tytułowanie się mianem „narodowca” czy „reakcjonisty” będzie jedynie pustym frazesem.

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Bitwa pod Monte Cassino.

2011-05-18T17:58:00.003+02:00

W związku z 67 rocznicą zwycięstwa Polaków w „Bitwie pod Monte Cassino" chciałbym zaprezentować moją starą pracę relacjonującą tamte wydarzenia. Zwycięstwo to symbolizuje waleczność, determinację, heroizm oraz wysoką wartość bojową Polskiego Żołnierza. Sama „Bitwa pod Monte Cassino" była teatrem zmagań pomiędzy dwoma najlepszymi armiami: Armią Polską i Armią Niemiecką. To stwierdzenie z pewnością poprą znawcy historii wojskowości. Zaprezentuję teraz ogólny przebieg jednej z najważniejszych i najcięższych bitew II Wojny Światowej.

Wojska niemieckie na przełomie 1943/1944 r. pod naporem 5 Armii amerykańskiej gen. Marka Clarka i 8 Armii brytyjskiej gen. sir Oliviera Lesse'go, wchodzących w skład 15 Grupy Armii Herolda Alexandra, zatrzymały się na linii Ortona - Cassino - Minturno. Tam też dowódca niemieckiej Grupy Armii „C" feldmarszałek Albert Kesselring postanowił stawić opór aliantom maszerującym na Rzym. Tamtejszy górzysty teren był idealny do obrony. Leżał na większej części Półwyspu Apenińskiego, zaś linie komunikacyjne były tam nieliczne. Niemcy zablokowali większość obszarów, którędy alianci mogli przeprowadzić ciężki sprzęt, sami natomiast kontrolowali większość dróg, dzięki czemu w każdej chwili mogli podciągnąć na pole walki czołgi i inne niezbędne pojazdy gąsienicowe, potrzebne do prowadzenia działań wojennych. Jedynym miejscem gdzie alianci mogli przeprowadzić jednostki pancerne była rzeki Liri. Tam po sforsowaniu dwóch rzek: Garigliano i Rapido można było dalej kontynuować „Drogę na Rzym". Biegła tam droga nr. 6. Dalszy marsz drogą nr 6 był uniemożliwiony przez opanowanie przez Niemców masywu Monte Cassino, który wraz z wzgórzem klasztornym górował nad doliną. Niemcy sformowali tam Linię Gustawa, zaś samo wzgórze Monte Cassino stanowiło twierdzę nie do zdobycia.

Wzgórza Monte Cassino broniła 1 Dywizja Spadochronowa pod dowództwem gen. Richardta Heidricha. Heidrich był wcieleniem idealnego oficera. Jako dowódca 3 pułku wstawił się w walkach na Krecie i w bitwie pod Leningradem. Nieugięty w rozkazach, dbał o najdrobniejsze szczegóły życia swoich spadochroniarzy, dla których był autorytetem. W oczach gen. Heidricha liczyły się 3 cechy: koleżeństwo, sprawność fizyczna i profesjonalizm. Od swoich żołnierzy wymagał przygotowania do wszystkich zadań: zarazem piechura, sapera i strzelca. Każdy żołnierz musiał dogłębnie znać wszystkie typy broni piechoty, jeździć konno, prowadzić samochód, jeździć na nartach, czy nawet grać w piłkę. Jednym słowem musiał umieć sprostać wszystkim sytuacjom. Sektor obrony obejmował szeroki na 13 km. odcinek w skład którego wchodziły: 1 pułk strzelców spadochronowych, liczący 660 ludzi, 3 pułki strzelców spadochronowych liczące 800 ludzi, 4 pułki strzelców spadochronowych, liczące 1160 ludzi, oraz batalion ckm liczący 185 ludzi. Stanowiska niemieckie osłaniały karabiny maszynowe, granatniki 50 mm i moździerze 81 mm. Groźną bronią okazały się również działa przeciwpancerne PAK 43 (na łożu czterokołowym) oraz PAK 43/41 (na łożu haubicy 105mm). Podstawowa wersja tego wspaniałego 88 mm działa p-panc ważyła trochę ponad 4,3 tony, a jego donośność wynosiła 4 kilometry. Z odległości jednego kilometra od celu działa PAK 43 przebijały bez trudu pancerz ciężkiego czołgu. Przez artylerzystów zwane były „Scheunetor" (drzwi stodoły). Spadochroniarze niemieccy posiadali też specyficzny rodzaj hełmów, inny (choć podobny) nieco od stereotypowego „stahlhelmu". Atutową bronią produkowaną wyłącznie dla niemieckich wojsk spadochronowych, były karabiny automatyczne FG 42, o dwudziesto-nabojowym magazynku umieszczonym „z boku" karabinu. Samych żołnierzy 1 niemieckiej dywizji spadochronowej nazywano „Zielonymi diabłami". Byli oni naprawdę wirtuozami, oraz obejmowały ich żelazne morale.

Pierwsze natarcie na Monte Cassino rozpoczęło się 17.01.1944r. Jako pierwszy zaatakował punktualnie o 21.00 brytyjski 10 korpus. Brytyjska 5 dyw. Piechoty rozpoczęła forsowanie rzeki Garigliano na północ od drogi nr. 7, zaś na tyłach niemieckiej 94 Dywizji wylądował niewielki desant. Jednak złe warunki atmosferyczne sprawiły że na wyznaczone pozycje wylądowała tylko niewielka część brytyjskich łodzi. W wyniku działań 5 dyw. Piechoty zajęto miejscowości Minturno, Tuffo i Tremensuoli. Na prawo od 5 dyw. Piechoty działała 56 dyw. Piechoty, która przełamała opór niemieckiego 276 pułku piechoty. Dzięki temu 10 Korpus brytyjski zajął ważny przyczółek na rzece Garigliano, ale 20 stycznia 10 Korpus został zatrzymany przez 4 niemieckie dywizje z 10 Armii Hansa Vietinghoffa. Równocześnie do akcji wkroczył 2 Korpus amerykański. Amerykanie toczyli walki z 15 Dywizją Grenadierów Pancernych wspartych artylerią. Dopiero 21 stycznia o godzinie 18.00, 141 pułk piechoty wchodzący w skład 36 Dywizji z 2 Korpusu, zajął broniony przyczółek na rzece. Jednakże wojska niemieckie po kilkunastu godzinach walki ostatecznie zniszczyły siły amerykańskie.

24 stycznia rozpoczęło się nowe natarcie francuskiego Korpusu ekspedycyjnego oraz amerykańskiej 34 Dywizji piechoty. Niemcy stawiali zaciekły opór. Dopiero 30 stycznia aliantom udało się zająć część przyczółków wzdłuż wioski Cairo. Ataki brytyjskie na wzgórza Colle, Miola, Monte Castellone i San Angelo umożliwiły dojście na wzgórze klasztorne. Francuzi natomiast osłaniali natarcie 2 amerykańskiego Korpusu, oraz zajęcia wzgórz Belvedere i Abace. 26 stycznia Francuzi zajęli obydwa wzgórza kosztem dotkliwych strat. Brytyjska 34 dyw. zdołała podejść na odległość 300 m. od wzgórza klasztornego, jednakże uległa oporowi niemieckich spadochroniarzy. Na skutek dużych strat 34 dyw. zmuszona była przekazać zdobyty teren nowozelandzkiemu 2 Korpusowi.

15.02.1944 r. pod kryptonimem „Avenger" rozpoczęła się druga bitwa pod Monte Cassino. Atak rozpoczął 2 Korpus nowozelandzki w skład którego wchodziły: 2 dyw. Piechoty nowozelandzkiej i 4 dyw. Piechoty hinduskiej. Przed natarciem klasztor został zbombardowany, co było taktycznym błędem, gdyż ruiny klasztoru stały się twierdzą nie do zdobycia. Ponadto 2 Korpus miał odciążyć 6 Korpus walczący pod Anzio. Mimo ciągłych ataków alianckich, oraz bohaterstwa żołnierzy hinduskich, klasztoru nie udało się zająć. Niemieccy spadochroniarze bez trudu odpierali ich ataki. Straty aliantów wyniosły 2400 żołnierzy, a front ustabilizował się na miesiąc.

15.03.1944 r. rozpoczęła się operacja „Dickens". Trzeci atak na Monte Cassino przypadł ponownie 2 Kor. Nowozelandzkiemu. Wsparcia mieli im udzielić lotnicy amerykańscy. Na teren miasta Cassino wysłano 500 bombowców. Na miasto o powierzchni 2,5 km² zrzucono ok. 1000 bomb (co stanowi wagowo 500 ton). Dla kontrastu tutaj dodam, że Niemcy podczas Kampanii Wrześniowej zrzucili na cały Lublin mniej więcej 80 ton bomb. Mimo bombardowania wojska 2 Kor. Nowozelandzkiego nadal nie mogły przełamać oporu niemieckiego. Walki trwały do 24 marca, kosztem życia 4500 żołnierzy hinduskich i nowozelandzkich. W ciągu tych trzech bitew alianci stracili 53120 żołnierzy, z czego 8340 to zabici. Niemcy natomiast stracili około 45000 żołnierzy, ale ich straty były znacznie dotkliwsze, gdyż brakowało im uzupełnień.

24 marca, w ostatnim dniu trzeciej bitwy, podjęto decyzję o tym kto następny będzie próbował atakować wzgórze. Los padł na 2 Korpus Polski pod dowództwem gen. Władysława Andersa. W dniach 24-27 marca Polacy zluzowali 78 brytyjską dyw. Piechoty. Następnie po przygotowaniu szczegółowych planów ataku, nastąpiło przygotowanie do bitwy.

11.05.1944 r. o godzinie 23.00, pod kryptonimem „Diadem" rozpoczęła się czwarta bitwa o Monte Cassino. Przez 40 minut ponad 1000 dział 5 i 8 Armii ostrzeliwało niemieckie pozycje na wzgórzu. O godzinie 23.45 brytyjski 2 Korpus rozpoczął forsowanie rzek Gari i Rapido, natomiast przygotowanie artyleryjskie Polskiego Korpusu trwało do godziny 1.00 rano. Pierwsze natarcie polskich żołnierzy zostało skierowane na Widmo. Jako pierwsze uderzyły oddziały 5 Wileńskiej brygady płk. Wincentego Kurka. Po kolei ruszały poszczególne bataliony: 13,15,18, którym niezwykle silny opór stawiał niemiecki 2 batalion 100 pułku górskiego. Po wejściu na widmo, niemiecka artyleria zaczęła zadawać Polakom duże straty, ostrzeliwując polskie pozycje zmasowanym ogniem. 18 batalion stracił łączność z dowódcą, więc zmuszony był powrócić na pozycje wyjściowe. Widząc kryzys na odcinku 5 dyw. zastępca dowódcy płk. Klemens Rudnicki wydał rozkaz odwrotu 13 i 15 batalionu. Równocześnie do akcji wkroczyły jednostki 1 Brygady Strzelców Karpackich pod dowództwem Walentego Peszka. Zadaniem 1 bryg. Strzelców Karpackich było zajęcie wzgórz 593 i 569 oraz zajęcie gardzieli. 2 Batalion zajął wyznaczone mu wzgórza 593 i 569, ale Niemcy 12 maja odbili zajęte przez Polaków wzgórza. 1 Batalion mimo wsparcia 4 pułku pancernego zwanego „Skorpionami", nie zdołał zdobyć Gardzieli. Polacy po opuszczeniu widma powrócili do pozycji wyjściowych. Polacy musieli uzupełnić amunicję, więc generał Leese zlecił atak 78 brytyjskiej dyw. Piechoty. Generał Leese uznał że Polacy ruszą dopiero gdy 13 Korpus brytyjski rozpocznie natarcie z linii Pytchley w kierunku drogi nr. 6. 15 maja nadszedł rozkaz do 2 Korpusu aby rozpoczął akcje 17 maja o 7.00. Anders postanowił, że przełamie niemiecką linię obrony w pasie wzgórz 575 i San Angelo, w celu nawiązania łączności z korpusem brytyjskim. 5 dywizja miała zająć wzgórza San Angelo i 575 organizując tam obronę. Następnie miała opanować Widmo, po czy skierować część swoich sił w kierunku Massa Albanetta. 3 dyw. miała zająć wzgórza 593,596,476 tworząc tam linie obrony przed ostatecznym atakiem na klasztor. Dowódcą 5 dyw. mianowano płk. Rudnickiego, któremu przyporządkowano bataliony: 13,15,16,17,18, grupę mjr. Władysława Smrokowskiego składającej się z kompanii komandosów i plutonów szturmowych 15 pułku, oraz 4 pułku pancernego zwanego „Skorpionami". Czołgi M4A1 „Sherman" z 4 pułku pancernego miały stanowić niezbędną pomoc dla atakujących żołnierzy. Dzięki wykonaniu wyrwy w obronie niemieckiej opanowano Widmo. Następnie skierowano 17 batalion w celu opanowania wzgórza San Angelo przy wsparciu 13 batalionu i grupy mjr. Smrokowskiego, jednak atak nie przyniósł oczekiwanego rezultatu. O 14.30 18 batalion zlikwidował znajdujące się na Widmie bunkry. Mimo zmasowanych ataków niemieckich udało się w końcu 17 batalionowi i grupie Smrokowskiego zająć północne stoki San Angelo. 17 maja 4 batalion po ciężkich walkach opanował wzgórze 593, na którym pozostało tylko kilka niezdobytych bunkrów. W rejonie Gardzieli ciężkie boje toczył 6 batalion wraz z 4 pułkiem pancernym. Niemiecka obrona w znacznej mierze była już zniszczona, szczególnie w rejonie północnego stoku. W znacznej mierze Niemcy byli związani walką w rejonie folwarku Albanetta. Czołgi polskie podjechały na odległość 200 m. od folwarku, co umożliwiało im ostrzał na wzgórza 569 i 575. 18 maja 4 batalion zniszczył pozostałe bunkry na wzgórzu 593 i opanował wzgórze 569. O godzinie 7.00 folwark Albanetta został opanowany przez 6 batalion, zaś o 8.10 wjechały do niego czołgi. W ciągu kilku godzin znalazły się na Massa Albanetta kompanie 5 batalionu, które następnie ruszyły na klasztor. O 9.30 patrol 12 pułku na czele z porucznikiem Gurbielem opanował opuszczone wzgórze klasztorne. San Angelo zostało opanowane przez komandosów o godzinie 19.30. 19 maja o 7.10 15 batalion opanował wzgórze 575. W ten sposób 19.05.1944 r. opanowano masyw Monte Cassino, co ułatwiło 2 Korpusowi amerykańskiemu wkroczenie do Rzymu. Na szczycie wzgórza klasztoru zawieszono Polską flagę. Jako znak wdzięczności później obok Polskiej zawieszono flagę Wielkiej Brytanii. Straty polskie wyniosły 860 zabitych i 2822 rannych.

Monte Cassino zostało zajęte. Niemieccy spadochroniarze, wycieczeni walkami nie odparli ataku Polaków. Wielu z nich cierpiało na malarię, jednak morale „Zielonych diabłow" były nietknięte. Heidrich w swoim dzienniku pisał: „Cudowne było widzieć zapał z jakim wszyscy rzucali się do walki: sekretarze prosili o zwolnienie ich z biura, by uzyskać przydział do jednostek bojowych; kierowcy rywalizowali ze sobą w gorliwości dostarczania oddziałowi wszystkiego, czego potrzebowali; służba medyczna dawała dowód wspaniałego oddania, aby uratować rannych". Podczas obrony „Zielone diabły" zniszczyły wiele czołgów aliantów. Po bitwie Heidrich pogratulował Polakom sukcesu.

Polacy swój sukces mogą zawdzięczać wspaniałemu rozplanowaniu szczegółów bitwy. Szczególnym szacunkiem należ darzyć głównie gen. Andersa, ale i również zastępcę dowódcy 2 Korpusu gen. Zygmunta Szyszko-Bohusza i dowódcę 3 Dywizji Strzelców Karpackich gen. Bronisława Ducha. Niemcy natomiast na swoim koncie mieli również kilka sukcesów. Jednym z najsłynniejszych niemieckich wyczynów był należący do porucznika Eckela i pułkownika Kammermanna (z 2 batalionu 4 pułku spadochronowego). Przy użyciu kilku „Tellerminen" i przeciwpancernej broni rakietowej udało im się zniszczyć 6 czołgów lekkich, oraz umożliwić zniszczenie 11 innych uderzających na klasztor.

Żołnierze 2 Korpusu Polskiego zasługują na ogromne uznanie. Zasługują na chwałę nie tylko za samo zwycięstwo pod Monte Cassino, ale i za zaszczytne pokonanie 1 Dywizji Spadochronowej. Polska myśl taktyczna, determinacja i chęć zwycięstwa pomogła żołnierzom generała Andersa w pokonaniu wyśmienicie wyszkolonej niemieckiej elitarnej dywizji spadochronowej. Monte Cassino było zdecydowanym zwycięstwem polskim, wbrew dominującej do niedawna propagandzie na zachodzie, o rzekomym „amerykańskim sukcesie" w tej bitwie. To Polacy z II Korpusu generała Władysława Andersa pokonali „Zielone diabły", nie amerykańscy alianci, których elitarni „Rangersi" byli koszeni przez niemieckich spadochroniarzy niczym bezmyślne masy bolszewickich rewolucjonistów.

Tekst ten jest jak wspomniałem moją starą szkolną pracą, której niestety nie mogłem w pełni zaprezentować z powodu ograniczeń na lekcji historii. Jest on przygotowany na bazie kilku publikacji historycznych zamieszczanych w czasopismach dotyczących II Wojny Światowej. Ponadto całość uzupełniłem kilkoma szczegółami dotyczącymi wyposażenia żołnierzy.

Z Narodowym Pozdrowieniem,
Piotr Marek

Operacja „Weserübung” – Kampania norweska 1940

2011-04-26T00:33:00.001+02:00

Geneza niemieckiej wojny w Skandynawii.

Po zajęciu Polski Adolf Hitler planował natychmiastowe zaatakowanie Francji. Pokonując kraj posiadający jedną z najmocniejszych Armii na świecie, poczuł możliwość podbicia nawet potężnych imperiów kolonialnych. Wykorzystywał przy tym niemieckie pragnienie rewanżu za upokorzenie po przegranej wojnie. Jednak Elita Wojskowa III Rzeszy, widząc jawną głupotę tego planu, z trudem namówiła führera do zaniechania go. Przygotowanie kraju do nowych kampanii wymagało czasu na rozplanowanie posunięć taktycznych oraz rozbudowę armii. To z resztą od wieków praktykowana procedura pośród wojskowych na całym świecie. Realizacja tego wymagała potężnego zaplecza gospodarczego, surowcowego, żywieniowego, przeszkolonej kadry wojskowej oraz korzystnego układu geograficznego. W tym celu Niemcy zaplanowali atak na Danię i Norwegię. Zajęcie Danii było warunkiem koniecznym do zdobycia Norwegii, która była głównym celem tego militarnego przedsięwzięcia. Dania była po prostu linią tranzytową pomiędzy Niemcami a Norwegią. Z kolei zajęcie Norwegii gwarantowało pozyskanie dogodnych baz operacyjnych do działań morskich i powietrznych przeciwko Wielkiej Brytanii i zapewnienie niemieckiemu przemysłowi wojennemu dostaw szwedzkich rud żelaza sprowadzanych przez norweski port w Narwiku. Ponadto podporządkowanie sobie tych terenów gwarantowało Niemcom większe bezpieczeństwo dla prowadzenia walk na zachodzie Europy. Wyeliminowało to potencjalnych „skandynawskich sojuszników” Francji, Belgii i Holandii, mogących zmusić Niemcy do walki na nowym froncie.

Sytuacja w przededniu wojny.

Po niemieckiej agresji na Polskę, Francja i Wielka Brytania wypowiedziały wojnę III Rzeszy 3 września 1939 roku, jednak nie udzieliły swojemu zaatakowanemu sojusznikowi żadnego wsparcia. Trwała więc wtedy tzw. Dziwna Wojna, którą Niemcy określali mianem Sitzkriegu (wojny na siedząco). W ten sposób Polska, nie pierwszy raz z resztą, została zdradzona przez zachód. Powtórzy się to także podczas konferencji pokojowych w Teheranie, Jałcie i Poczdamie. We wrześniu 1939 roku sytuacja militarna była dla aliantów bardzo korzystna. Armia III Rzeszy niemal w całości związana była walkami na terenie Polski. Natychmiastowe podjęcie walki przez kraje zachodnie doprowadziłoby w takim wypadku do zajęcia terytorium Niemiec. Takie posunięcie mogłoby zakończyć ledwo rozpoczętą wojnę. Zapobiegłoby to śmierci dziesiątek milionów ludzi, którzy zginęły w wyniku działań wojennych oraz represji politycznych, w kolejnych latach wojny. Dodatkowo oczywistą kwestią po zwycięstwie Niemiec w Polsce, było zaatakowanie krajów Europy Zachodniej w celu dokonania rewanżu za poprzedni konflikt. Jednak zachodni decydenci zachowywali się tak, jakby zależało im na rozwoju nowego ogólnoświatowego konfliktu zbrojnego. Dopiero perspektywa utraty swojej pozycji zmusiła państwa zachodnie na przerwanie biernej postawy. Stało się to właśnie po niemieckiej agresji przeciwko państwom skandynawskim.

Początek wojny.

Niemiecki atak na Danię i Norwegię, rozpoczęty 9 kwietnia 1940 roku, odbył się pod kryptonimem „Operacja Weserübung”. Sukcesy niemieckie były skutkiem nie tylko zaskoczenia, ale także pierwszy raz użytych na tak wielką skalę działań sabotażowo-dywersyjnych zamieszkujących Norwegię sympatyków narodowego-socjalizmu (w tym też i norweskich Niemców), tworzących tzw. „piątą kolumnę”. Hitlerowcy wykorzystali tutaj doświadczenia radzieckie nabyte podczas kontaktów międzysojuszniczych. Sowieci każde swoje akcje zagraniczne wspierali działaniami dywersyjnymi miejscowych organizacji komunistycznych.

Przebieg wojny.

9 kwietnia 1940 roku 31 korpus generała Leonharda Kaupischa ląduje na terenie Danii. Kopenhaga zostaje zajęta w 12 godzin. Kraj pada w ciągu jednego dnia. Przeciwko Norwegii Niemcy wystawili 21 Korpus Armijny. Składał się on z 5 dywizji Piechoty (69, 163, 181, 196 i 214), 2 (niepełnej) oraz 3 Dywizji Górskiej, oraz 40 Batalionu Pancernego. Na czele tego korpusu stanął twórca „Operacji Weserübung” generał Nikolaus von Falkenhorst-Jastrzembski^*. Z kolei wojskami norweskimi w pierwszym etapie wojny dowodził generał Kristian Laake. Po jego dymisji urząd „Głównodowodzącego Sił Norweskich” objął generał Otto Ruge. Walki w Norwegii, dzięki wsparciu oddziałów ekspedycyjnych z Francji, Wielkiej Brytanii i Polski, wydłużyły się do połowy czerwca. Oddziały sojusznicze odniosły jedyny znaczący sukces podczas obrony Narwiku. Szczególną uwagę należy zwrócić na Polską Samodzielną Brygadę Strzelców Podhalańskich pod dowództwem generała Zygmunta Szyszko-Bohusza, która wyjątkowo zasłużyła się w tej bitwie. W bitwie o Narwik zasłużyły się również oddziały Francuskiej Legii Cudzoziemskiej. W trakcie walk podczas „Kampanii Norweskiej” użyte były w walce okręty Polskiej Marynarki Wojennej. Szczególną sławą okryły się „ORP Orzeł” (chodzą słuchy o tym, że Brytyjczycy stali za jego zatopieniem, podobnie jak za śmiercią gen. Władysława Sikorskiego), „ORP Burza”, „ORP Błyskawica” i „ORP Grom”, choć ten ostatni został zatopiony przez niemiecką bombę. Z kolei Kriegsmarine, pod dowództwem Admirała Wielkiego Ericha Raedera, oficjalnie wystawiła: 3 pancerniki („Lützow”, „Scharnhorst” i „Gneisenau”); 2 ciężkie krążowniki („Admiral Hipper” i „Blücher”); 4 lekkie krążowniki („Köln”, „Königsberg”, „Karlsruhe” i „Emden”); 14 niszczycieli; 8 torpedowców; 19 kutrów torpedowych; 7 kutrów trałowych; 4 trałowce i kilka innych okrętów wspierających. To właśnie głównym rejonem walk o Norwegię stało się morze. Marynarki wojenne obu stron konfliktu, wspierając działania sił lądowych i powietrznych, w dużej mierze przyczyniły się do takich, a nie innych rezultatów poszczególnych starć. Były pomocne w ostrzeliwaniu pozycji nieprzyjacielskich, zgrupowanych podczas tej kampanii, głównie w miastach portowych. Wyjątkiem były oczywiście mniej liczne walki śródlądowe. Po niemieckiej stronie aktywną rolę odgrywali również spadochroniarze. Dzięki ich akcjom odnieśli wiele znaczących sukcesów.

Koniec wojny.

Po kapitulacji Norwegii 10 czerwca 1940 roku został ustanowiony w Norwegii kolaboracyjny rząd realizujący polityczne wytyczne III Rzeszy. Premierem tego rządu został znany norweski faszysta Vidkun Quisling. Nazwisko jego stanie się symbolem dla wszystkich europejskich rządów kolaborujących podczas II Wojny Światowej z III Rzeszą. Brak zdecydowania w działaniu ze strony Brytyjczyków i Francuzów przyczynił się do upadku Norwegii. Niemcy po zajęciu tego kraju osiągnęli swoje zamierzone cele. W Norwegii Niemcy zbudowali liczne bazy dla swoich okrętów i samolotów. Zwycięstwo w kampanii dało im możliwość dopracowania się systemu walki przeciw Wielkiej Brytanii ze zgranym współdziałaniem Luftwaffe i Kriegsmarine, nękając brytyjskie wybrzeża, w szczególności bazę w Scapa Flow na Orkadach. Straty niemieckie wyniosły prawie 5296 ludzi, zaś straty aliantów to prawie 4400. Straty polskiego korpusu podhalańskiego to 100 zabitych i 200 rannych. Ponadto obie strony konfliktu straciły wiele znaczących okrętów wojennych. Niemcy stracili 3 krążowniki, 10 niszczycieli, 1 torpedowiec oraz 8 U-Bottów. Straty niemieckiego lotnictwa to 242 maszyny. Alianci natomiast stracili 1 lotniskowiec, 2 krążowniki, 8 niszczycieli i 6 łodzi podwodnych. Straty lotnictwa sprzymierzonych to 50 samolotów.

Kampania Niemiecka w Danii i Norwegii 1940.

Kalendarium działań wojennych podczas „Kampanii Norweskiej”.

9 kwietnia 1940. Agresja Niemiec przeciwko Danii i Norwegii. Niemiecki 31 korpus gen. Leonharda Kaupischa ląduje w Danii. Kraj kapituluje w ciągu jednego dnia. Kopenhaga pada po 12 godzinach. Norwegię z różnych stron (w tym przy użyciu spadochroniarzy) atakuje 21 Korpus Armijny gen. Nikolausa von Falkenhorsta.
10 kwietnia 1940. Pierwsza bitwa o Narwik. W jej wyniku Niemcy zdobywają miasto i umacniają się tam. Podczas bitwy lotnictwo sprzymierzonych i ich okręty podwodne zatapiają Niemcom krążownik „Königsberg” i uszkadzają pancernik „Lützow”. Na fiordach Narwiku Niemcy i sprzymierzeni tracą po 2 niszczyciele. Rząd Norwegii i rodzina królewska opuszczają Oslo. Niemcy poza Narwikiem zajmują: Bergen, Trondheim, Oslo, Arendal, Stavanger, Egersund i wiele innych ważnych miast.
11 kwietnia 1940. Ze stanowiska „Głównodowodzącego Sił Norweskich” ustępuje gen. Kristian Laake. Po jego dymisji urząd obejmuje gen. Otto Ruge.
13 kwietnia 1940. Druga bitwa o Narwik. Niemcy tracą 8 niszczycieli. Samolot sprzymierzonych zatapia U-Botta. Zasługę w bitwie odnotowuje Okręt Liniowy (Pancernik) „Warspite”.
14-18 kwietnia 1940. Trwają lądowania sił alianckich.
17 kwietnia 1940. Brytyjczycy lądują w Andalsnes formując tam swoje pozycje. Podobne lądowania odbywają się z innych odcinkach frontu. Trwają ciężkie walki, bombardowania i ostrzały artyleryjskie na zgrupowania alianckie.
19 kwietnia 1940. 146 Brygada Brytyjska zostaje wyparta przez Niemców z Namsos do Steinkier.
20 kwietnia 1940. Namsos zostaje ciężko zbombardowane. Niemcy zbliżają się w kierunku pozycji Norwegów w Lillehammer.
22-24 kwietnia 1940. Brytyjska 148 Brygada zostaje zaatakowana przez Niemców w pobliżu Lillehammer.
23 kwietnia 1940. Lądowanie Brytyjczyków w pobliżu Molde i Andalsnes.
24 kwietnia 1940. Siły niemieckie docierają do Rendal. Trwa bombardowanie Narwiku. Jego zamiarem jest kapitulacja niemieckiego garnizonu.
25 kwietnia 1940. Norwegowie bez skutku atakują Narwik.
27 kwietnia 1940. Ewakuacja Brytyjczyków z Namsos i Andalsnes. Andalsnes zostaje zbombardowane.
1 maja 1940. Oficjalny koniec brytyjskich ewakuacji z pozycji. Utrata przez nich większości sprzętu.
2 maja 1940. Niemcy docierają do Andalsnes. Ostatni alianci opuszczają Namsos.
8 maja 1940. W Harstad ląduje Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich gen. Zygmunta Szyszko-Bohusza z zamiarem wsparcia sił alianckich w Narwiku.
13 maja 1940. Francuskie natarcie na Narwik kończy się zdobyciem miasta. Niemiecki dowódca garnizonu w Narwiku gen. Eduard Dietl zmuszony jest do odwrotu w kierunku granic Norwegii ze Szwecją.
14 maja 1940. Zatopienie konwoju z częścią brygady Gwardii Królewskiej^**.
31 maja 1940. Front powoli załamuje się. Następuje ewakuacja aliantów z Bodo. W tym momencie możliwości militarne aliantów słabną.
4-8 czerwca 1940. Ewakuacja aliantów z rejonu Narwiku. Podhalańczycy osłaniają ładowanie ewakuacji i opuszczają Norwegię jako jedni z ostatnich.
10 czerwca 1940. Kapitulacja aliantów i zwycięstwo Niemców.

^*Generał Nikolaus von Falkenhorst był polskiej narodowości. Z domu nazywał się Jastrzembski. Urodził się w zaborze pruskim, co zmusiło go do robienia kariery w niemieckiej armii. Przez pewien czas ukrywał swoje „polskie nazwisko”, do czasu gdy umocnił swoją pozycję dzięki ogromnemu talentowi wojskowemu. Był niewątpliwie w swej dziedzinie geniuszem, i nic nie stoi na przeszkodzie w „polskim przyznawaniu się do tego generała” tym bardziej, że nie był żadnym „zbrodniarzem wojennym”. Skoro Niemcom wolno przyznawać się do Mikołaja Kopernika, to Polakom wolno przyznawać się do Nikolausa von Falkenhorsta-Jastrzembskiego.

^**Prosiłbym znawców tematu o szczegóły na temat tej informacji. Informacja pochodzi z Kronik II Wojny Światowej.

Na podstawie Kronik II Wojny Światowej, książek i opracowań całość przygotował: Piotr Marek

Rocznica Chrztu i Powstania Polski.

2011-04-16T00:40:00.002+02:00

         Polska jest krajem, który w chwili obecnej liczy ponad 1000 lat. Korzenie Państwa Polskiego sięgają czasów Średniowiecza. W Średniowieczu zrodziły się pierwsze współczesne państwa europejskie. Wszystkie państwa zrodzone w tym okresie, swoje formalne narodziny poprzedzały „Chrztem", przez co automatycznie włączane zostawały do wspólnoty Państw Cywilizacji Chrześcijańskiej.
         Chrzest przybierał różne formy, i najczęściej był podobny do tego, jaki dla Polski przyjął Mieszko I Piast 14 kwietnia 966 roku. Władca kraju chcącego przyjąć Chrzest, odbierał go z ręki Władcy innego Chrześcijańskiego (tj. „ochrzczonego") Państwa. Najczęściej był to Papież Rzymski, albo Cesarz Rzymsko-Niemiecki. Mieszko I z przyczyn politycznych wybrał Czechy, bowiem wybór Niemiec lub Rzymu wiązał się z pewnymi zobowiązaniami politycznymi. Dlatego też decyzja Mieszka I dowodzi Jego głębokiego geniuszu politycznego i obeznania w świecie. Chrzty przybierały również nieco mniej indywidualne i bezpośrednie formy. Bywały też nadawane państwom na mocy „Świętych Traktatów", powstających z potrzeby podziału bądź reorganizacji starszych Państw Chrześcijańskich. Przykładem „Świętego Traktatu" jest ten zawarty w 843 roku w Verdun, na mocy którego z podziału Imperium Karolingów powstały trzy średniowieczne mocarstwa: Francja, Niemcy i Italia. Ów „Traktat" przydzielił tym państwom różne role w chrześcijańskim świecie. Jednak nie o tym tutaj mowa. Państwo Karola Wielkiego było w zasadzie pierwszym państwem tzw. „Cywilizacji Łacińskiej", bowiem od początków swojego istnienia przyjęło standardy kultury, moralności i tradycji Rzymskokatolickiej. Co prawda ponoć Francja, Niemcy i Italia przyjęły indywidualne chrzty, ale i tak sam „z łaski Boga Traktat o podziale w Verdun", będący reorganizacją ochrzczonego już Imperium Karolingów, gwarantował tym krajom statut Chrześcijańskości. Ziemie Rosyjskie przed „wielką schizmą", pierwotnie również przyjmowały zasady tego samego Chrześcijaństwa, co za zachodzie Europy. Stąd także są zaszczycone pełnoprawnym mianem Państw Średniowiecznej Cywilizacji Chrześcijańskiej. „Schizma" nie odbiera Rosji tegoż szczytnego miana z tego względu, że bezdyskusyjnie może je dzierżyć choćby Anglia, która była miejscem najgłośniejszych przypadków satanizmu i okultyzmu w średniowieczu, miejscem silnej reformacji, oraz de facto kolebką ruchów wolnomularskich. Skoro średniowieczne i chrześcijańskie były zasady stojące u narodzin danego państwa, toteż pełnoprawnie zostaje ono zaliczone do grona krajów Cywilizacji Chrześcijańskiej. Wszystkie państwa zrodzone na mocy Chrztów i Świętych Traktatów, są Państwami Cywilizacji Chrześcijańskiej. Polska z decyzją Mieszka I Piasta, została włączona do wspólnoty państw Średniowiecznej Cywilizacji Chrześcijańskiej 14 kwietnia 966 roku. Ta data jest najważniejsza w historii Polski, więc winna być celebrowana z niebywałą czcią! Polska natomiast Polską pozostanie tylko wtedy, gdy będzie oparta o wartości przyświecające jej podwalinom, dokonanym 14 kwietnia 966 roku. Bez nich Polska nie będzie sobą, ale „gombrowiczowską synczyzną", będącą mieszaniną ponad 1000 letniego Dziedzictwa, z wywrotowymi ideałami po-oświeceniowych rewolucji.
         „Państwo Chrześcijańskie" swoimi korzeniami sięga w zasadzie trzech filarów: średniowiecznej tradycji, rzymskich zasad, oraz chrztu w określonej formie. Ani jednego z tych kryteriów nie posiadają Stany Zjednoczone Ameryki, bowiem są one owocem: bezbożnego oświecenia, rewolucji oraz republikańskiego protestantyzmu. Stąd w żadnej mierze tego państwa nie można nazywać chrześcijańskim. Państwa, które nie narodziły się w Średniowieczu, jak Brazylia czy Argentyna, mogły swojego chrześcijaństwa udowodnić poprzez powołanie Chrześcijańskiej Autokracji (lojalnej wobec Średniowiecznych Zasad), i chrztu, bądź „Świętego Traktatu" z państwem-metropolią, od której wyłączały się z kolonialnego poddania. Takiej czynności nie dokonały Stany Zjednoczone Ameryki, bowiem już u zarania tego państwa tkwił bunt wobec zacnych średniowiecznych zasad, potępienie lojalności wobec Korony, rewolucja i wszechobecnych duch syntezy filozofii tajnych stowarzyszeń i zreformowanego republikańskiego protestantyzmu. Tak więc „bękarty oświecenia typu USA", mimo „deklarowanego chrześcijaństwa", „prawdziwie Chrześcijańskie" nie są!
         Polska pozostanie Polską tylko wtedy, gdy zachowane zostaną w niej wszystkie wartości i ideały, stojące za 14 kwietnia 966 roku. Wspomniane USA jest nie tylko symbolem tryumfu rewolucjonizmu. Jest także krajem, który jest obecnie jedną z największych potęg. Kraj ten jest potężny dlatego, że do końca tkwi w ideałach jakie nadali mu „ojcowie założyciele". Każdy prezydent obejmujący urząd w USA, mimo potencjalnych rozbieżności poglądów z „ojcami założycielami", kontynuuje ich ideologiczną linię polityczną. Niestety w Polsce linia ta została przerwana, jak w wielu europejskich krajach. Zaszczytne dzieło Mieszka I, liczące ponad 1000 lat tradycji, jest mieszane z wywrotowymi ideałami oświeceniowych i pozytywistycznych rewolucji. W tym tkwi słabość Polski, że odwrócono ją od swoich pierwotnych korzeni. Jak może się człowiek mienić Polakiem, skoro popiera wartości sprzeczne z ideałami stojącymi u narodzin swojej Ojczyzny? Nijak! Polska znów będzie potęgą, gdy przywrócone w niej będą wartości stojące za jej narodzinami! Ideałami tworzącymi Duch Polski, są przecież te zapisane na pamiętnym Chrzcie w 966 roku. Tymi Polskimi wartościami są nie tylko język, zwyczaje, czy historia. Są to również ludzie Polskiej Narodowości. Polska będzie sobą tylko wtedy, gdy zamieszkiwać ją będą Polacy, a więc potomkowie i spadkobiercy ludzi stojących za jej utworzeniem. Są to też potomkowie tych, co przybyli z wędrówki, i walczyli u boku swego Polskiego Suwerena dla dobra i potęgi Państwa Polskiego. Naród Polski został przez Chrzest zapisany u Boga jako zbiorowość ludzi, tworzących Dziedzictwo własnego Kraju od początków swojego istnienia. Stąd dla spadkobierców Cywilizacji Chrześcijańskiej, słuszna jest jeno koncepcja Państwa Narodowego. Polakami są bowiem ci, co są z Narodu Polskiego. Ci zaś są potomkami wojowników i ich poddanych, walczących w obronie Polski i jej wielowiekowej Tradycji. Inni przybysze jeno są gośćmi i imigrantami. Winni zachowywać się przeto godnie, czyli tak jak na gości w domu gospodarza przystało. Wartościami stojącymi u podwalin Polskości, są również systemy polityczne i gospodarcze właściwe Średniowiecznej Cywilizacji Chrześcijańskiej. Tylko trwając przy Autorytarnymi Systemie Rządów, władzy Bożego Pomazańca, cechowym systemie gospodarczym, pozostaniemy prawdziwie spadkobiercami Polskiego Dziedzictwa. Wreszcie podwaliną Polskości, jest też Tradycyjny Katolicyzm. Został nam nadany na Chrzcie w 966 roku. Jest on pierwotny nam Polakom, i naszemu Dziedzictwu. Odwracając się od Tradycyjnego Katolicyzmu, odwracamy się od korzeni z których wyrośliśmy. Jest to stwierdzenie słuszne dla Katolików, a dedykowane ku przestrodze modernistom! Odcinając się od swojej Tradycji, wyrzekamy się wszystkiego tego, z czego wyrastamy. Stajemy się wtedy podobni do drzewa, które odcięło się od swoich własnych korzeni, i przez to niechybnie skazuje się samemu na zgubę. Bez pielęgnacji swojego tysiącletniego dziedzictwa, będziemy podobni do tegoż nieszczęsnego drzewa, które bez swoich korzeni obumrze samo na własne życzenie. Także tylko pielęgnując Tradycję Polski, zawartą w ideałach stojących u zarania Naszej Ojczyzny, pozostaniemy prawdziwie Polakami.
         Oświeceniowa propaganda przedstawia okres Średniowiecza jako „okres ciemności". Jest to oczywiście bzdura! Średniowiecze to był okres w którym powstawały pierwsze europejskie uniwersytety takie jak: Bolonia, Padwa, Kolonia, Oxford, Cambridge czy nasza Jagiellonka. W dzisiejszych czasach mają one światową renomę, i z pewnością kształcą lepszych naukowców niż przereklamowane i raptem prawie dwustuletnie amerykańskie uniwersytety. Średniowieczne to był okres rozwoju sztuki wojennej. Broń rakietowa była znana już Rycerstwu: Polskiemu, Niemieckiemu i Krzyżackiemu. Tak samo było z artylerią, bronią „maszynową" (kusze), oraz pirotechniczną (choćby stosowane przez Krzyżowców miotacze płomieni). Był to okres rozwoju teologii, astronomii, pierwszych śmiałych projektów chemicznych, oraz przede wszystkim politologii. Był to okres zdrowia moralnego i duchowego. Moralność społeczna była zachowana dzięki powszechnym zasadom chrześcijańskim, polityce państwowej, polityce kościelnej, oraz szeregu instytucji takich jak Święta Inkwizycja. Tak więc okres ten, tak samo jak każdy inny, wniósł coś do rozwoju cywilizacyjnego. Nieprawdą jest, że średniowieczne cofnęło nas w stosunku do starożytności. To średniowiecze właśnie pchnęło nas milowym krokiem naprzód w stosunku do prymitywnych dzieł okresu sprzed upadku zachodniego Imperium Rzymskiego. Czymże były chociażby prymitywne i powolne machiny wojenne antyku, do średniowiecznych bombard i baterii rakietowych stosowanych przez obie strony na polach Grunwaldu 15 lipca 1410 roku? Czymże były proste pancerze rzymskie, do potężnych zbroi Rycerstwa? Czymże były prymitywne szaty starożytnych, do bogatych strojów ludzi średniowiecza, w tym i chłopów? Czymże było starożytne niewolnictwo do średniowiecznego systemu ziemiańskiego? Czymże był antyczny „Władca-Bóg" wobec średniowiecznego „Władcy-Sługi Bożego"? Czymże był niesprawiedliwy i krzywdzący antyczny system prawny, wobec wyraźnego postępu prawniczego zapoczątkowanego przez Świętą Inkwizycję? Czym była starożytność do średniowiecza? A no zacofaniem mości panowie! Gdyby nie średniowiecze, tkwilibyśmy w antycznym niewolnictwie! Mielibyśmy świadomość nie narodową, ale obywatelską! W tym zacofaniu tkwili byśmy, gdyby nie Średniowiecze!
         Polska będzie Polską tylko wtedy, gdy będzie trwać w ideałach przyświecających jej powstaniu. Tak więc pielęgnujmy swoją Tradycję. To ona tworzy Polskość. Tylko w „Rycerskich Ideałach 14 kwietnia 966 roku" możemy prawdziwie być Polakami! Pamiętajmy, że Polskę założył Mieszko I, a bez rozpoczętej prze Niego pracy, a skończonej przez Bolesława I „Chrobrego", nie byłoby nigdy naszej Ojczyzny, i naszego Narodu.
         Apeluję do wszystkich rządzących Polską, aby dzień 14 kwietnia uczynić Świętem Narodowym, bo w istocie to jest największy dla Polaków dzień! W tym dniu powstała nasza Ojczyzna, więc winniśmy go świętować godnie, należycie, i być przy tym wolni od pracy!
         Sława ponad-tysiącletniej Polsce Narodowej, Reakcyjnej i Katolickiej! Niech wam wszystkim Bóg Błogosławi!

Z Narodowym Pozdrowieniem,
Piotr Marek

Internetowy program rozwoju państwa mafijnego?

2011-03-13T22:47:00.004+01:00

         Tym tytułem chciałbym zacząć ten krótki i ważny felieton. Mowa jest tu oczywiście o planowanej wybiórczej inwigilacji Internetu. Na ten temat postanowiłem napisać w chwili zaznajomienia się z tematem. W końcu teraz zebrałem siły by napisać co o tym myślę. Jeden z ogólnopolskich portali na swojej stronie pisze: „Polski Internet będzie monitorowany, za pomocą programu komputerowego, pod kątem wrogości wobec mniejszości etnicznych, seksualnych i religijnych. W każdym przypadku, gdy rozpoznana zostanie „mowa nienawiści”, informowany będzie administrator portalu, a skrajne przypadki będą zgłaszane do prokuratury. Pierwszy ogólnopolski pomiar ma rozpocząć się już w tym tygodniu.”. Oczywiście pozwoliłem sobie poprawić błędy w pisowni.          Tak więc zacznijmy od pierwszego mojego zastrzeżenia. Czy będzie administracja portalu i prokuratura powiadamiana, gdy wykryta będzie „mowa nienawiści”, dajmy na to „mniejszości” wobec „większości” etnicznych, seksualnych i religijnych? Zapewne nie! Nigdzie bowiem nie ma o tym mowy. Wobec tego program monitorowania Internetu odczytuję jako furtkę dla terroryzowania i szantażowania ogółu przez małe, uprzywilejowane grupy. System w którym „mniejszości” mają większe prawa od kręgosłupa społecznego, nosi nazwę systemu mafijnego. Rzeczpospolita dla uprzywilejowanych upadła z hukiem w XVIII wieku! To samo niedługo czeka tę tworzoną dziś na naszych oczach. Prawidłowy program internetowej kontroli słowa, jeśliby w ogóle miałby być potrzebny, monitorowałby każdy objaw wypowiedzi wrogich wobec innych ludzi. W mafijnym społeczeństwie polskim, taki program najprawdopodobniej będzie miał na celu większe uprzywilejowanie wąskich grupek wrogich Tradycji Polski.
         Obserwując dzisiejszą Polskę wnioskuję, iż żyjemy w chorym systemie. Polscy absolwenci szkół wyższych (nie dających kwalifikacji do „zawodów technicznych”) są skazywani na bezrobocie. Jeśli znajdą pracę, to zarabiają mniej od piłkarzy, którzy nie potrafili skończyć technikum. Ludzie cierpią biedę za lata uczciwej roboty. Przestępcy bezkarnie używają sobie życia „jakby nigdy nic”. Ponadto „mniejszości” zachowują się jak chuligani, a władze udają że nic się nie dzieje. Policja woli pałować pijaczków w parku zamiast zająć się „ochroną obywateli”. Prokuratura ściga jak nie „prawdziwych”, to wyimaginowanych „nazistów” (za przekonania), a złodzieje i terroryści dalej szantażują uczciwych obywateli. Wbrew konstytucji legalnie działają lewackie, komunistyczne grupy para-terrorystyczne. Byli stalinowcy, potomkowie zbrodniarzy pełnią funkcje publiczne szczycąc się swoim pochodzeniem. Polska to jedno wielkie Gotham City z komiksów DC o Batmanie…tylko, że niestety tutaj nie ma bohatera co by to ukrócił! Czy „polska” „prokuratura” ochroni mnie, jako Polaka, Katolika, heteroseksualistę (przedstawiciela trzonu społeczeństwa), czy kogokolwiek z moich znajomych o podobnych preferencjach (zgodnych z Polską Tradycją) wobec podobnych aktów nienawiści ze strony „mniejszości”? W Internecie spotkałem już strony gdzie namawiano do zabicia wielu osób których podzielam poglądy. Ostatnio nawet znalazłem taką, która namawiała do zabicia mnie samego w komorze gazowej! Czy tej pełnej nienawiści wypowiedzi winni zostali ukarani? Nie wiem. Nie słyszałem aby ktoś został skazany. Żyjemy w państwie mafijnym. W takim przecież systemie terroryzująca ogół mieszkańców „mniejszość” (klan, lobby, gang) żąda pełni uznania swojej władzy za pomocą aparatu terroru. Takim aparatem mogą być miejscowe komórki gangów napadające na ludzi, albo przytoczony w cytacie program komputerowy monitorujący czy aby nikt nie wyraża złego słowa wobec uprzywilejowanej wąskiej szajki. Polska jest w chwili obecnej dla każdego, ale nie dla Polaków, katolików, heteroseksualistów. Nie jest dla ogółu społeczeństwa, dla tych którzy napędzają jej gospodarkę i budowali od pokoleń. Jest natomiast dla tych, którzy wtargnęli do jej bram dzięki rewolucyjnemu przewrotowi. Potępia się mające naturalne uzasadnienie hasło „Polska dla Polaków”, a realizuje na naszych oczach wynaturzone „Polska nie dla Polaków”. Kolejny mój wniosek z tych działań jest taki, że aparat państwowy mający chronić Polaków przed niebezpieczeństwami działa przeciwko nim samym. W razie potrzeby nie udzieli im potrzebnego wsparcia. Kiedy terroryzowała mnie pseudo-mafijna grupa w czasach kiedy byłem uczniem gimnazjum (i nie umiałem dobrze walczyć w ręcz), nie dostałem stosowanej pomocy od lokalnych sił porządkowych. W podobnych wypadkach mogli jedynie narazić mnie jako „przynętę”. Tak wtedy powiedzieli mi rodzice. Dziś za to słyszę jak chętnie organy porządkowe pomagają rewolucyjnym wywrotowcom z „mniejszości” w burzeniu i „przewracaniu do góry nogami” ładu od lat budującego Polskę i kształtującego jej charakter na przestrzeni wieków.
         Zastrzeżenie drugie wiąże się z tym, jak będzie pojmowana owa „nienawiść”? Czy takim terminem zgodnie z prawdą opatrzona będzie sentencja takowa: „musimy ich pozabijać, bo to śmiecie”, czy „nienawiścią” okrzyknięta będzie wypowiedź: „nie zgadzam się z ich żądaniami”. Jeśli druga wypowiedź będzie traktowana jako „nienawiść”, to daje nam kolejny dowód na to, że żyjemy w społeczeństwie mafijnym! Znając specyfikę społeczeństwa mafijnego wszystko co sprzeczne w wolą rządzącej wąskiej grupki jest „nienawiścią”, a „miłością” jest dla nich wszystko to, co leży w ich interesie. „Nienawiść” to słowo-klucz, mające swoje znaczenie w tajnym języku rządzącej nami kliki. Jest to tłumacząc na nasze „niezgodność z ich wolą”. Nie jest to chęć zniszczenia ani zabijania. Jest to zwykłe ludzkie wyrażenie odmiennego przekonania. Słowo to ma dziś dwa znaczenia, podobnie jak „kolejka”. Stopień perfidii i manipulacji nie osiągnął takiego poziomu nawet w czasach stalinowskich! Wygląda na to, że w III Rzeszy i ZSRR było więcej możliwości wypowiedzi niż w „polskiej demokracji”!
         Trzecia, i najpoważniejsza moja obawa dotyczy potencjalnego wzniecenia fali przemocy i rozlewu krwi w Polsce, jaka może nastąpić po dopuszczeniu tego programu, jeśli będzie on realizowany wedle moich obaw opisanych powyżej. Odebranie możliwości merytorycznej krytyki pewnej grupie społecznej powoduje jej marginalizację i radykalizację. Z tego w prostej linii rodzi się terroryzm. Jeśli takie prawa zostaną zabrane dużej większości społeczeństwa, to prosta droga do totalnej wojny domowej! Jeśli autorzy programu będą postępowali jak przedstawiłem to w powyższych obawach, to znaczy, że spowodują w Polsce wybuch wojny domowej. Zradykalizowane społeczeństwo pozbawione praw do samodzielnego wyrażania swojego zdania zacznie dopuszczać się do stosowania przemocy. Krew na rękach będą mieli wtedy ci, co dopuścili do takiej sytuacji. Wszyscy, którzy będą wykorzystywali program inwigilacji sieci do zamykania ludziom ust, powinni być świadomi tego, że są potencjalnymi zbrodniarzami, którzy będą mieć niewinną krew na rękach. Czy tego więc oni chcą? Jak wtedy będą mogli spojrzeć swojemu odbiciu w lustrze? Okupanci stosując takie same metody zmuszali ludzi do partyzantki. Tak wojska USA dziś swoją zaborczą polityką podboju prowokują do terroryzmu. Jestem z natury swojej człowiekiem spokojnym. Znajomi moi wiedzą, że unikam rozwiązań opartych o przemoc, co nie znaczy jednak, że dam sobie wejść na głowę. Jestem zadeklarowanym przeciwnikiem terroryzmu. Nigdy w życiu nie dopuściłbym się do niego, choćby nie wiem jak bardzo ktoś zaszedłby mi za skórę. Wiem od znajomych jednak o paru takich ludziach, którzy są skłonni do aktów terroru, jeśli sprawy potoczą się tak jak w moich obawach! Apeluję! Nie używajcie tego programu w celu zamykania ludziom ust. Z tego bowiem może dojść do nieszczęścia, które zrujnuje życie i mi, i wam, i wszystkim w Polskim Gotham City. A ja nie chcę mieć zrujnowanego życia, podobnie jak 38 milinów innych mieszkańców Polski…
         Czwarty wątek dotyczy tego, że program monitorowania Internetu, uprzywilejowujący wąskie grupy skupione w „mniejszości”, może okazać się prawną furtką dla terroryzmu w Polsce. Skoro „większość” nie będzie mogła nawet powiedzieć co myśli o „mniejszości”, a ta druga będzie miała wobec ogółu wolną rękę, to prosta droga do tego, żeby w Polsce narodził się prawnie usankcjonowany terroryzm. Terror to nie tylko podkładanie bomb i wymachiwanie maczetami. Terror to też wściekły lobbing paraliżujący życie większości mieszkańców państwa. Ten drugi jednak może łatwo przerodzić się w ten pierwszy. Ze słów szybko można przejść do czynów. Skoro „mowa nienawiści” wąskiej grupy wobec ogółu będzie legalna, do w dalszej perspektywie „mniejszość” będzie coraz bardziej rozwydrzona. Wtedy prosta droga do prawnie usankcjonowanego terroryzmu. Wiem to z historii.
         Często stawiam sobie takie pytanie: czy żyjemy w państwie normalnym, czy mafijnym? Z tego co widzę, w tym drugim. Normalny kraj przede wszystkim chroni interesy tych, co stanowią jego kręgosłup. W domu rządzi gospodarz, który ma obowiązek swoich gości godnie przyjąć. Goście jednak muszą przestrzegać pewnych reguł gry. Inaczej stają się intruzami, a gospodarz ma prawo ich wyprosić. W Polsce wielu „gości” nie przestrzega reguł. Teraz z tego co widać swoją samowolkę chcą usankcjonować prawnie! Polska przez to stała się krajem mafijnym, gdzie rządząca klika panoszy się dowoli kosztem gospodarzy. Czy powstanie program, który ochroni gospodarzy przed atakami? Będzie chronić mnie, moich bliskich, przyjaciół, znajomych przed bandytami, złodziejami, pedofilami, satanistami, zboczeńcami, którzy też są w mniejszości? Przecież pedofile to „mniejszość seksualne” a sekty to „mniejszości religijne”! Czy będą oni mieli zezwolenie na gwałcenie naszych dzieci i odprawianie krwawych rytuałów na młodych ludziach w ramach „tolerancji” i „miłości”?
         Czy nadal żyjemy w stalinowskiej komunie, czy to już NWO? Takie oto spostrzeżenia mają niektórzy czytelnicy odnośnie tego tematu:

Za: http://forum.poranny.pl/mowa-nienawisci-polski-internet-bedzie-monitorowany-t64808/page__st__20

marian

Wprawiło mnie w zdumienie, stwierdzenie że niektóre info obywateli ... będzie kierowane do ... prokuratury. Wytłumaczeniem zdumienia niech będzie fakt, że prokuratura umarza skierowane do niej sprawy zagrożenia życia, zdrowia, korupcji, przestępstw urzędników zaufania publicznego a .... zajmie się analizowaniem info internautów .... a poza tym nic na działkach się nie dzieje jak śpiewał....

peao

Totalna cenzura wróciła, a tak krytykuje się Chiny i Białoruś za cenzurę, jednocześnie wprowadza się u nas. Czy to nie obłuda. Co ciekawe stoi 5 osób w rzędzie jak obrazisz tylko 2 z nich będziesz ukarany, 3 pozostałe możesz bezkarnie opluwać. Zgadnijmy jaki naród będzie pod szczególną ochroną?, dla niepoznaki i zmylenia do niego dorzuci się jeszcze parę grup np. gejów. Nadmienię ze nie chodzi tu na pewno o naród polski, Gros, Palikot pokazał że można lżyć z polaków bezkarnie. Lepper za takie same słowa dostał wyrok skazujący i dużą grzywnę. Sprawiedliwość?.

Za: http://www.nacjonalista.pl/2011/02/16/tropiciele-mowy-nienawisci-w-akcji.html

sobiq

Ciekawe w jaki sposób będą oceniać tą „wrogość” i jak dokładnie będzie przebiegało to zawiadomienie administracji. Przykładowo mamy podpisaną umowę z dostawcą Internetu i ów dostawca, po otrzymaniu powiadomienia od danego programu, będzie miał możliwość tak po prostu odciąć nam dostęp do Internetu? Zastanawiające. To z pewnością będzie rodzić wiele niedomówień, niedopatrzeń, które ludzie (poszkodowani lub winni) będą starali się wykorzystać w swojej obronie przed sądami. Ciekawe też, jak będą rozliczani zagraniczni userzy.
Moim zdaniem jest to kolejny wymysł do inwigilacji społeczeństwa. Spis powszechny, program internetowy, a dziś rano słyszałem w radiu informację, że w szkolnictwie chcą wprowadzić system, który będzie gromadził dane wszystkich uczniów. Chodzi tu o – jak twierdzą pomysłodawcy – prowadzenie statystyk, które będą pomocne w ulepszaniu polskiego szkolnictwa. W danych miały by być m.in. oceny ze wszystkich lat, jakieś notki odnośnie ucznia itp. Myślę, że ten pomysł tez jest nietrafiony, bo notka jakiegoś zawistnego, niedowartościowanego nauczyciela może mieć wpływ na życie ucznia.

To są ciekawe opinie internautów, które i ja w dużej mierze podzielam. Z tymi programami szkolnymi też się spotkałem. Widziałem jak dziewczyny w autobusie rozmawiały o jakiś plakietkach z chipami kontrolującymi miejsce ich przebywania. A to frant?! Program „maksymalna kontrola” (umysłu) rusza dziś pełną parą!
Ponawiam więc moje pytania (jeśli obawy me są słuszne). Czy chcecie wojny domowej? Czy dumnie będziecie zmywać krew ze swoich rąk, gdy przez waszą chorą chęć kontroli dusz dojdzie w mej ojczyźnie do przemocy? Czy dumnie będziecie powiadamiać rodziny potencjalnie zabitych synów i córek o śmierci ich dziecka, które wyszło na demonstrację bądź poszło na kolejny dzień służby w policji? Wtedy wy będziecie mieli krew na rękach, jeśli pozbawiając ludzi możliwości wyrażania swoich opinii dopuścicie ich do aktów przemocy! Gdybym dziś miał wybierać, gdzie miałbym się urodzić, czy w III Rzeszy, czy w III/IV RP, bez wahania wybrałbym stare Niemcy! Tam było więcej swobody. Dziś jest gorzej niż za stalinizmu i hitleryzmu. Mam jednak nadzieję, że się mylę w swoich spostrzeżeniach. Wtedy proszę jednak wyraźnie to zaznaczyć, i podać sprostowanie celu działania programu. I proszę o równe traktowanie ludzi. Albo prawo dotyczy wszystkich, albo go nie ma! Prawo ma chronić interesy społeczności, a nie stawać się dla nich dodatkowym zagrożeniem.

Z narodowym pozdrowieniem,
Piotr Marek

Feminizm i „Dzień kobiet”.

2011-03-06T11:16:00.002+01:00

W związku z nadchodzącym dniem 8 marca przychodzi mi się zmierzyć sztucznym wymysłem, któremu przypisuje się zaszczytny tytuł „święta". Znany jest wielu osobom mój protest przeciw „halloween" i „walentynkom". Teraz na ostrze noża rzucam inny lewicowy wymysł, jakim jest „dzień kobiet". Osobiście dostrzegam nie tylko komunistyczny, ale i feministyczny charakter tego tworu. Przyczynę takiego właśnie mojego stanowiska w tej kwestii, krótko scharakteryzuję.

Podobnie jak w przypadku komercyjnego tandetnego gniotu, jakim są „walentynki", „dzień kobiet" jest także mocno nagłaśniany w „środkach masowego ogłupiania". Mało tego. Podobnie jak „halloween" i „walentynki", „dzień kobiet" jest także nastawionym na zysk depczącym Tradycję przedsięwzięciem. Media nie nagłaśniałyby „14 lutego" i „8 marca" z tak wielkim rozmachem, gdyby te nie przynosiły wielkich materialnych korzyści różnorakim wytwórniom kosztem Tradycji Narodowej. W odniesieniu do historii można zauważyć, że „walentynki" są imprezką o rodowodzie z „bloku zachodniego", zaś „dzień kobiet" jest wytworem „bloku wschodniego". Mówiąc wprost, jeden twór jest tandetą wykreowaną przez judeo-liberalizm, drugi zaś jest szmirą wymyśloną przez judeo-komunizm! W dzisiejszych czasach, o zgrozo, na „wschodzie i zachodzie" propaguje się równocześnie obydwa te wytwory! Moim zdaniem człowiek, który czuje się choć trochę Tradycjonalistą szanującym Polskość, unikałby jak zarazy jednego i drugiego gniotu nastawionego na zysk!

Przejdę teraz go ogólnych rozważań na temat „dnia kobiet". Mój ojciec mawia mniej więcej tak: „święto kobiet wymyślono po to, żeby baby wyganiać jak chłopów by robiły na traktorach". Dla tych, którzy nie zrozumieli kontekstu wyjaśnię, że komuniści wymyślili „8 marca" w celu zachęcania kobiet do podejmowania typowych prac męskich. Niektóre czynności są przystosowane tylko dla kobiet, inne tylko dla mężczyzn. Niestety ostatnimi czasy lewackie ruchy próbują zachwiać naturalny porządek rzeczy (czyli de facto, Wolę Boga). Czynią to, gdy promują sodomię. Czynią to też, gdy propagują innym wykonywanie rzeczy wbrew ich naturze. Przez to bowiem sprzeciwiają się powołaniu, jakie przydzielił tym ludziom Bóg. Istnieją też prace, które mogą wykonywać wszyscy. Idąc przykładem pracy rolniczej, mężczyźni winni obsługiwać traktor, zaś kobiety powinny zajmować się segregacją plonów. Nakładaniem zbiorów „na przyczepę", może zajmować się każdy, bez wyjątku.

Analizując problem „8 marca", warto wspomnieć o ruchu feministek. Ruch feministyczny został spopularyzowany na masową skalę w XIX wieku, na terenach Wielkiej Brytanii. Imperium Brytyjskie jak wiemy, było kopalnią lewicowych, oświeceniowych i wywrotowych ideologii w różnych okresach. To tam przecież działali ojcowie liberalizmu i komunizmu, czyli John Locke, Adam Smith i Karl Marks. Tam również, pod koniec XIX wieku, miał swój początek ruch sufrażystek, dający podwaliny feminizmowi. Współczesny feminizm teoretycznie głosi „równouprawnienie płci". Przypomina mi to trochę walkę o „równouprawnienie sodomitów". Z resztą widać wyraźnie mocne powiązania obydwu tych ruchów „walki o równouprawnienie". Protestują przecież równocześnie na tych samych wiecach! Z tego nie trudno o wniosek, że obydwa te nurty mają identyczne korzenie. Korzenie ich sięgają liberalizmu, zaś z czasem pozyskały aprobatę komunizmu. Warto przyjrzeć się prawdziwemu obliczu feminizmu. współczesnemu Propagowana przez feministki walka o „równouprawnienie" jest w rzeczywistości walką o dominację! Feministki próbują wmówić fałszywy i nienaturalny obraz kobiety. Próbują „uczynić z kobiety mężczyznę", co jest zamachem na zamiary Boga! Naturalnie Bóg stworzył mężczyznę i kobietę, przydzielając im konkretne role. Rolą mężczyzny jest zadbanie o ochronę i utrzymanie rodziny, zaś rolą kobiety jest przede wszystkim „powiększanie rodziny". Oczywiście, obydwie strony powinny wspierać się nawzajem. Czynić to jednak powinny przy odpowiednio zachowanych proporcjach. Feministki dążą jednak do „zachwiania tychże proporcji". Chcą odwrócenia roli mężczyzny i kobiety. Niektóre z nich marzą nawet o tym, aby „mężczyźni rodzili dzieci", zaś najbardziej radykalne przedstawicielki tego ruchu domagają się całkowitej eliminacji mężczyzn. Spotkałem się nawet z opinią feministki o tym, że w przyszłości mężczyźni będą wyeliminowani, zaś kobiety same będą się rozmnażać z próbówek! Było to iście apokaliptyczną wizją żywcem wziętą z doskonałego filmu Juliusza Machulskiego Seksmisja. Tam na szczęście wszystko skończyło się dobrze, i „naturalny porządek rzeczy" zwyciężył. Widać po tym wyraźnie, do jak straszliwego zachwiania „Praw Bożych", dążą feministki w swoich najskrytszych marzeniach! Ich ambicje i dążenia, są czystą herezją i sprzeniewierzeniem się Bogu! Feminizm jest więc nurtem niezgodnym z Duchem Katolickim. Jest też ruchem osłabiającym Naród i Państwo. Naturalnie stworzonych do obronności mężczyzn, feminizm odsuwa od tej roli. Na miejsce mężczyzn, feminizm wstawia tutaj słabsze w walce i obronności kobiety. W ten sposób praktyki feministyczne osłabiają ogólną obronność Narodu i Państwa. Nie chcę jednak tutaj godzić w czyjąś wolę. Kobiety mogą wspierać mężczyzn w pracy policyjnej czy wojskowej. Czyniły to choćby w „Powstaniu Warszawskim". Jednak należy pamiętać o zachowaniu odpowiednich proporcji w tych zawodach. Feministki niestety podważają te zdrowe proporcje. Są więc dywersantkami i zdrajczyniami, które godzą w „Naturalny Porządek Boży" panujący w państwie! W burzeniu tegoż ładu przypominają homoseksualistów, jednak ci z kolei, zaburzają bardziej sferę seksualną, aniżeli porządek społeczny.

Dlaczego mówiąc o dniu „8 marca" wspominam równocześnie o feminizmie? Odpowiedź jest bardzo prosta! Propagowanie jedynie „dnia kobiet" jest typowym objawem dyskryminacji płci, jaki stosują feministki. Przecież ani razu w ciągu roku, nie obchodzi się „dnia mężczyzn". Obchodzenie „dnia chłopaka" i „dnia kobiet" połączone z całkowitym brakiem dnia będącego „świętem dorosłych mężczyzn", jest w moich oczach przykładem dyskryminacji tych, co zostali powołani (przez Boga) do ochrony i utrzymywania rodziny! Takie to mam zauważenia odnośnie skojarzenia „dnia kobiet" ze zjawiskiem feminizmu. Ruch feministyczny jest popierany przez komunistów i socjalistów. Propaganda feminizmu nie jest jednak wyłącznie ich domeną. Również liberalizm (który po prawdzie wykreował feminizm), też „dorzuca swoje trzy grosze", poprzez propagandę „kobiety sukcesu, która nie ma czasu na założenie rodziny, gdyż robi karierę". Nie trudno zauważyć, że nadmiar „kobiet sukcesu" może zablokować rozwój dla wielu ojców i mężów, będących jedynymi żywicielami rodziny. Może poprzez to hamować powstawanie nowych rodzin. Jest to także poważne uderzenie w „Naturalny Porządek Boży", w którym utrzymanie rodziny jest priorytetem mężczyzny.

Propagandę feminizmu dostrzegam również w „kulturze masowej". Niemal każdy produkt światowej kinematografii wygląda na tworzony pod dyktando feministek. Większość światowych produkcji filmowych ukazuje „dzielne kobiety, które lepiej radzą sobie w walce o przetrwanie niż mężczyźni". Taki obraz świata jest fałszywy, gdyż mężczyzna z natury swojej jest lepiej przystosowany do walki, niż kobieta. Innym fałszem feministek, widzianym w „kulturze masowej", jest przedstawianie świata, w którym „źli mogą być tylko mężczyźni, zaś kobiety zawsze stają po stronie dobra". Jest to również kłamstwo, gdyż zarówno mężczyźni, jak i kobiety, są tak samo skłonni do dobra, jak i do zła. W ten sposób feministyczna propaganda wypacza światową kulturę. Lekarstwem na takie patologie jest ogólny bojkot dalekiego od prawdy wizerunku kobiety i mężczyzny.

Ogólnie rzecz ujmując, nie jestem entuzjastą „dnia kobiet" z dwóch powodów. Pierwszy z nich jest ściśle związany z historią. „Dzień kobiet" to twór komunistyczny. Pod jego pretekstem komuniści próbowali namawiać kobiety by wykonywały prace, do których nie zostały powołane. Czynili to w czasach, gdy nie brakowało mężczyzn gotowych do wykonywania tychże prac. Drugi powód jest związany ze sprzeciwem wobec feministycznej dyskryminacji mężczyzn. Skoro nie ma „dnia mężczyzn", niech i nie będzie „dnia kobiet". Więcej argumentów przytaczać nie muszę, gdyż te dwa uważam za wystarczające. Podsumowując, warto jeszcze wspomnieć o najważniejszym. Mamy swoje Narodowe i Katolickie Święta, więc ich się trzymajmy. Pielęgnujmy swoją Tradycję, która kształtuje naszą odrębność narodową i religijną. Nam nie potrzeba do tego żadnych sztucznych liberalnych, amerykańskich czy komunistycznych wymysłów.

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Nie dla „Walentynek”! Niech żyją Święta Polskie!

2011-02-13T12:26:00.002+01:00

Jako gorący zwolennik ratowania „Czystości Kultury Polskiej", jestem zobowiązany zawsze stawać w obronie Polskiego Dziedzictwa. Niektórzy być może znają mój protest przeciw „halloween". W związku z dniem 14 lutego wypada zająć ponownie krytyczne stanowisko wobec innego zgnitego wynaturzenia komercyjno-liberalnego, jakim są „walentynki".

„Halloween", jak wiadomo, to krypto-kabalistyczna impreza, którą obchodzą ludzie w krajach anglosaskich. Jest to nie tylko karygodna, nafaszerowana okultyzmem celtyckim maskarada, ale również zwykła, nastawiona na zysk tandeta. Podobnie rzecz ma się do „walentynek", które są obecnie mocno propagowane w żydowsko-liberalnych mediach 14 lutego. Sprzeciw wobec „walentynek" ma swoją naturę religijną. Religijny aspekt sprzeciwu wobec „halloween" był dosyć oczywisty. Jeśli chodzi zaś o „Walentynki", to są propagowane, jako rzekomo „chrześcijańskie" święto. Chrześcijańskie? To kłamstwo i zwykła propaganda! Nigdy w historii Kościoła nie słyszałem, aby było obchodzone takowe „święto". W Tradycji Katolickiej występuje oczywiście święty Walenty, jednak nie w „takiej formie" jak Go opakowała libertyńska propaganda. Święty Walenty jest patronem ludzi chorych na padaczkę, ale nie jest żadnym patronem zakochanych! Aspekt religijny jest więc tu taki, że „walentynki" nigdy nie były obchodzone w tradycji katolickiej, jako „święto zakochanych". Ponadto w tradycji katolickiej, święty ten występuje, jako patron chorych na padaczkę, więc traktowanie go, jako „patrona zakochanych" jest poważnym występkiem przeciw Tradycji Kościoła. Osobiście nigdy w historii nie słyszałem o żadnym „święcie zakochanych". Identycznie można sobie ubzdurać, że „święty Piotr to patron zdrajców, gdyż zaparł się wcześniej Chrystusa", i dla tego niektórzy będą obchodzić „święto zdrady" podczas wspomnienia świętego Piotra. Bzdura, oraz swoista samowolka religijna! Święty Piotr (mój patron), jest pierwszym Papieżem oraz Strażnikiem Bramy Niebieskiej, tak samo jak święty Walenty, który jest wspominany, jako patron chorych na padaczkę. Takie są fakty, taka jest Nasza Wiara i tego należy się trzymać! Sztucznych wymysłów protestanckich, libertyńskich i anglosaskich należy zdecydowanie unikać!

Sprzeciw wobec „walentynek" ma również naturę patriotyczną. „Walentynki" są przecież zwykłym anglosaskim wymysłem, nigdy nie mającym miejsca w wielowiekowej historii Polski. Historia pamięta wiele pokoleń Polaków, oddających życie w obronie Polskości przed rusyfikacją, germanizacją czy sowietyzacją. Wielu Polskich Patriotów broniło kosztem zdrowia i życia, naszą kulturę i zwyczaje przed zalaniem ich przez obce wpływy. Współcześni jednak o tym niestety zapominają. Niektórzy nawet są wyjątkowo wyrafinowani w krzywdzeniu Polskiej Kultury, gdyż propagandę amerykanizacji prowadzą, jako „alternatywną wobec sowietyzacji". Jest to wyrafinowana metoda niszczenia Polskości, gdyż pod pretekstem fobii spowodowanej atmosferą niechęci do ZSRR, propaguje się inne, wrogie Polskiemu Duchowi zwyczaje. Kultury Polskiej należy strzec zawsze, bez względu na to, czy narzucane obce zwyczaje kulturalne pochodzą z Rosji, Niemiec czy z USA. Zaszczyt „Obrońcy Polskości" przypada nam więc nie tylko wtedy, gdy opieramy się nawałom kulturalnym z Rosji czy Niemiec. Zaszczyt ten przypada zawsze, gdy opieramy się jakimkolwiek obcym wpływom na naszą własną Kulturę Narodową! Kultywowanie w Polsce obcych „walentynek" wcale niczym nie różniłoby się, od świętowania przez Polaków „Dni jedności Niemiec"! Sprzeciw wobec „walentynek" dla świadomego Polaka idzie w parze ze sprzeciwem wobec komunistycznych pseudo - świątecznych wymysłów. Obrona Polskości, to obrona zarówno przeciw amerykanizacji jak i komunizacji. Obydwa te systemy światopoglądowe były obce Duchowi Polskiemu i Katolickiemu. Zarówno judeo-masońska i protestancka kultura amerykańska, jak i judeo-komunistyczne wymysły z ZSRR są sprzeczne z Polskością i Katolickością. Niemieckiemu „Kulturkampfowi" wyraźnie sprzeciwiały się setki tysięcy polskich dzieci i patriotów w zaborze pruskim. Wiele milionów Polaków stawiało opór sowietyzacji. W obliczu historii, nie zostaje nam nic innego, jak walka z obecnym, światowym „amerykańskim kulturkampfem". Ofiara, jaka została poniesiona przez Naszych Przodków, w obronie Polskiej Kultury, nie może pójść na marne! Oni potrafili oddać życie, aby nasza kultura pozostała czysta i niezaśmiecona. My w dzisiejszych czasach powinniśmy postąpić podobnie do nich. Nie kosztuje to nas dziś ani utraty życia, ani utraty zdrowia, więc brońmy naszych świętości. Kultura Polska pozostanie naszą tylko wtedy, gdy sami będziemy w stanie ją zachować w swojej czystej, nienaruszonej formie. Nie możemy dziś sobie pozwolić na narzucanie nam obcych, angloamerykańskich wymysłów. Postępujmy tak samo, jak kiedyś postępowali Nasi Przodkowie. Oni potrafili oddać życie, więc czyż i my dziś nie możemy postawić zwykłego oporu? Możemy, a nawet musimy! W dobie propagandy kosmopolityzmu, należy kłaść szczególny nacisk na zachowanie Naszego Dziedzictwa i Polskiej Tożsamości! Powiedzmy zdecydowane nie „walentynkom" i innym anglosaskim, obcym wymysłom, jakie usiłuje nam się narzucić w czasach współczesnych!

Same „walentynki" są również zwykłą, komercyjną tandetą. Jest to „impreza nastawiona na zysk". Na milionach pocztówek i innych akcesoriów wytwórnie czerpią ogromne korzyści materialne, oczywiście kosztem tożsamości kulturowej wielu narodów. Jest to barbarzyńska praktyka, podobna do tej sowieckiej, tylko że ubrana w białe szatki niewinności. Mój ojciec zwykł mawiać: „żydo-masońskie walentynki", więc nie zostaje mi nic innego, jak przyznać mu rację i przyłączyć się do jego opinii. Korzenie „walentynek" są nie polskie, lecz anglosaskie. Jedni twierdzą, że „walentynki" mają rodowód angielski, inni że amerykański, lecz w obu przypadkach nie polski. Katolickiego rodowodu również nie ma ta impreza. Wobec tego nie powinno się jej kultywować w Polsce. Warto dodać też, że podobnie jak w przypadku „halloween", „walentynki" są mocno propagowane nie tylko w mediach. Głównym źródłem propagowania tych obu angloamerykańskich zwyczajów są szkoły. Tak więc „indoktrynacja trwa już od dziecka". Pamiętam osobiście, jak u mnie w szkole bogato opisywano zwyczaje halloweenowe na lekcjach języka angielskiego. Podobnie jest z „walentynkami". Szkoły same organizują „poczty walentynkowe", przy aprobacie grona pedagogicznego, dyrekcji i innych władz oświatowych! Dodam, ku zasmuceniu propagatorów szkół prywatnych, że to właśnie prywatne szkoły najmocniej propagują te obydwa ohydne zwyczaje. Rolą Państwa Polskiego i Ministerstwa Edukacji powinna być zdecydowana walka z takimi procederami. Jeżeli politycy mienią się Polakami, to powinni zdecydowanie przeciwstawiać się tym wszystkim obcym wymysłom. Uczniowie świadomi Polskości, sami również powinni bojkotować tego typu imprezy. Osobiście zawsze starałem się takim procederom przeciwstawiać, i nigdy w nich nie uczestniczyć. Wymaga to od każdego znacznie mniejszego poświęcenia niż od „Dzieci ze szkoły we Wrześni". Każdy, kto myśli po Polsku, winien zdecydowanie sprzeciwiać się „walentynkom" w obliczu historycznej odpowiedzialności! Jasne jest to, że sprzeciwu nie podniosą ci, dla których „Polskość to nienormalność", czy „Patriotyzm to idiotyzm". Tylko tacy ludzie, będą sobie obchodzić „halloween" i „walentynki". Ja jednak jestem z tych, co sprzeciwiają się niszczeniu Polskiej Kultury i Polskiego Dziedzictwa, poprzez zaśmiecanie naszego dorobku obcą tandetą. Będę, na przekór panującej modzie, bronił czystości Kultury Polskiej. Każdy, kto broni Polskiego Dziedzictwa przed obcą zgnilizną, przyzna mi rację.

Polskość obronimy najlepiej swoją postawą sprzeciwu wobec propagandy i narzucania nam obcych elementów kulturalnych. Jeżeli nie będziemy sprzeciwiać się temu, co jest nam obce, zostaniemy dobrowolnie wynarodowieni i pozbawieni tożsamości. Obojętna postawa uczciwych Polaków, może doprowadzić do tego, czego nie udało się osiągnąć nawet rusyfikatorom i germanizatorom. Doprowadzić może do zniszczenia polskiej odrębności i czystości kulturowej. W obliczu historycznej odpowiedzialności, oraz świadomości swojej Polskiej tożsamości, powiedzmy zdecydowane „nie walentynkom"! Kiedyś kosztem narażania życia i zdrowia, nasi Patriotyczni Przodkowie, stawali czynny opór obcej inwazji kulturalnej. Dziś i my, z uwagi na ofiarę przodków, winniśmy jasno i zdecydowanie bronić Polskiej Kultury przed tym, co jest nam obce. Brońmy zatem tego co Polskie, wbrew propagandzie światowej i medialnej! Polakami pozostaniemy tylko wtedy, gdy będziemy wierni tylko naszym zwyczajom narodowym, religijnym i regionalnym! Mamy swoje Polskie i Katolickie święta, i tylko nim pozostańmy wierni. Wszelkim obcym, angloamerykańskim zwyczajom, pokroju „walentynek", narzucanym nam przez wrogie siły polityczne i medialne, powiedzmy zdecydowane „Nie"!

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

„Nie” dla anglojęzycznej ekspansji kulturalnej!

2011-02-06T20:49:00.002+01:00

Ostatnio wiele kontrowersji wywołała najnowsza sejmowa ustawa dotycząca nadawania w ciągu doby przynajmniej 33% utworów z „polskiej sceny muzycznej”. Nie wnikam tutaj ani w intencje sejmu, ani rządu, ani opozycji, które wszystkie oceniam negatywnie. Jednak ta ustaw sejmowa, wspierana nawet przez ministra Bogdana Zdrojewskiego, może mieć swoje ogromne plusy nie tylko dla „polskiej kultury”.

Pomijam fakt, iż dysponuję wiedzą o tym, że znaczna część (jednak nie wszyscy) wykonawców w Polsce jest żydowskiego pochodzenia (część z nich sama się do tego przyznaje, inni „dziwnym trafem” czują ogromne więzi z USA i Izraelem). Pomijam też to, że ustawa z pewnością będzie faworyzowała przede wszystkim tzw. „swoich”. Owszem tak z pewnością będzie. Nie wykluczone jest też jednak to, że bardzo utalentowani, rodowici i niezależni Polacy także na niej skorzystają. Jak ktoś ma ogromny talent, to pomimo niechęci wytwórni, publiczne naciski same wymuszą wypromowanie danego artysty. Tutaj też rola obozu narodowego i reakcyjnego taka, ażeby uczestniczyć w tworzeniu kultury, zakładać (choćby małe, niskobudżetowe) wytwórnie muzyczne/filmowe, aby kreować wszystko niezależnie od „republikańskich (anty)wartości”.

Ustawa taka będzie dobrym krokiem dla stworzenia przeciwwagi wobec zalewania nas anglojęzyczną szmirą, która od lat okupuje europejskie rozgłośnie radiowe. Problem „amerykanizacji”, „kalifornizacji”, i innych form „angloamerykańskiego kulturkampfu”, dotyka nie tylko Polski, ale i wszystkich krajów Europy. Również takie „potęgi” jak Niemcy czy Francja borykają się z problemem zalewu ich kultury amerykańską i kanadyjską produkcją masową. Co prawa muzyka „niemiecka” czy „francuska” ma większą „siłę przebicia” od „polskiej”, to jednak i tak w amerykańskich czy kanadyjskich rozgłośniach zajmuje łącznie około 15% czasu antenowego. W tamtych krajach króluje, a raczej dominuje, „rodzima” „twórczość”, natomiast uświadczenie czegoś z Polski graniczy niemalże z cudem! Czy słyszał ktoś w amerykańskiej/kanadyjskiej stacji muzykę śpiewaną po polsku? Wątpię…A u nas co? A tak samo! Mowy polskiej tyle co europejskiej twórczości w krajach za oceanem…Czas powiedzieć temu „Nie”! Bądźmy dymni z „naszej twórczości”, jaka by nie była. Z resztą wypociny czarnoskórych raperów i cukierkowych blondynek amerykańskich w niczym nie przewyższają niskiego poziomu każdej muzyki komercyjnej. Czy Polacy to jacyś podludzie w stosunku do Amerykanów/Kanadyjczyków? Nie! Tu nawet posunę się do dość śmiałego sformułowania, że każdy kraj europejski to 1000 lat cywilizacji zbudowanej na wielowiekowych, narodowych i chrześcijańskich fundamentach cywilizacyjnych, natomiast tamte kraje powstały na bazie buntu przeciwko koronie metropolii skomasowanym w wielkiej rewolucji. Kim są Amerykanie/Kanadyjczycy? Zbuntowanymi Anglikami, Francuzami, Holendrami, Hiszpanami itd.

Sprzeciw wobec dyskryminacji produkcji polskojęzycznych jest bardzo ważny. Nasza mowa nie jest w niczym gorsza od francuskiej czy angielskiej. Wbrew propagandzie prędzej człowiek nauczy się polskiego niż francuskiego. Również ważne jest walczenie o traktowanie na równi „polskich produkcji filmowych” wobec wyrobów amerykańskich i kanadyjskich. Dyskryminowanie „zagranicznego” i zadufanie wobec „swojego” widać u amerykanów na przykładzie portali filmowych. Polska strona „Filmweb.pl” ma w swojej bazie wiele tytułów, jak anglosaska „IMDB”. Jednak na polskiej witrynie widzimy plakaty filmów/seriali, szczegółowy opis obsady, zdjęcia i biografie wielu ludzi kina, i opisy fabuły produkcji, niemalże ze wszystkich krajów. Są tu zarówno te dotyczące Amerykanów, Polaków, Kanadyjczyków, Niemców, Irańczyków, Serbów, Węgrów czy Japończyków i ich efektów pracy. Jak jest na „IMDB”? No, tu już mamy „amerykańsko-kanadyjski szowinizm kulturalny”. Zdjęcia? No, jeśli chodzi o Amerykanów i Kanadyjczyków to mają je nawet mało znani ludzie kina. Fabuła? Amerykańskie i kanadyjskie filmy i seriale są szczegółowo opisane. Pełne plakatów, zdjęć z planu, a nawet foto-relacji z premier. Serialne amerykańskie i kanadyjskie są opisane nie tylko z tytułu i ludzi go tworzących jako całości, ale każdy ich odcinek jest wyszczególniony oddzielną stroną ze szczegółowymi opisami fabuły, twórców i obsady każdego z nich! Jak jest w przypadku ludzi kina i produkcji z Polski? Zdjęć nie ma prawie wcale. Nawet „naszych” głównych przedstawicieli. Są ewentualnie tylko tych, co wystąpili w czymś amerykańsko-kanadyjskim. Polskie filmy nie są opisane z fabuły, nie ma ani ich kadrów ani plakatów, że o foto-relacjach z premier już nie wspomnę! Serialne są opisane jedynie z tytułu, natomiast jeśli chodzi o wyszczególnienie każdego odcinka to już tego nie ma. Jest w przypadku występu poszczególnej osoby, aby napis „tytuł nieznany”, bowiem zarozumialcy zza oceanu nie raczą podać więcej szczegółów o jakimkolwiek serialu spoza ich terytorium. Po co, przecież dla nich „nie-amerykańskie produkcje” są czymś „gorszym”! Mówię „nie-amerykańskie”, bo nie tylko „polskie” produkcje i ludzie kina są tak źle traktowani. Tak samo jest w przypadku Niemiec, Francji, Japonii, Iranu a nawet Wielkiej Brytanii!

Jeśli przeciwstawimy się amerykańsko-kanadyjskiemu szowinizmowi kulturalnemu, wypowiadając im bezkrwawą „wojnę kulturalną”, wtedy mamy szansę wywalczyć równe prawa dla naszych produkcji, które w niczym nie odstępują tandecie napakowanej jedno efektami specjalnymi, z USA i Kanady! Dla mnie film z dobrą fabułą jest lepszy od tego napakowanego efektami. Dla mnie stare dobre klasyki Alfreda Hitchcocka są o niebo lepsze od napakowanej jeno efektami współczesnej szmiry pozbawionej treści. O muzyce się nie wypowiem tak dobrze jak o kinie. Słucham jej nieczęsto, jedynie w domu, preferuję głównie wojskowe marsze, hymny i muzykę klasyczną.

Jak wspomniałem we wstępie, ważna jest też rola Narodowców i Reakcjonistów w udziale w kulturze polskiej. Sam jak uda mi się dorobić, rozważam założenie małej wytwórni filmowej, choćby o budżecie sięgającym kilku tysięcy złotych. „Jak nie podoba ci się coś co jest teraz, to zrób sam coś lepszego”. Tak mi mawiają ludzie. Sam nie wiem jak się robi takie rzeczy, i proszę o informacje na ten temat, kontakt podam poniżej. Oczywiście wszystko w swoim czasie, najpierw studia i wojsko. Mnie krew mnie zalewa, jak widzę militarystyczne herezje pokroju bojowego pojazdu niemieckiego z 1943 roku podczas „Kampanii Wrześniowej”, czy wielgachnej kulki ze strzelby bojowej wiedząc iż takowy „strzela kartaczem”! Jaki jest sens ogromnego pocisku z nieproporcjonalnie małej do niego łuski? Taki aby wystrzelił i nie doleciał…z małego naboju „Kurz” 7,92 mm przy dużym ładunku prochowym (w łusce) można uzyskać prosty pocisk AT robiący większe szkody niż „ogromna kulka z pocisku o nieproporcjonalnie małej łusce”. O „co drugim Tygrysie” w armii III Rzeszy nie wspomnę. Gdyby tak było Niemcy w cuglach wygraliby II Wojnę Światową.

E-mail: arcpmarek@wp.pl

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Katolicka Nauka Społeczna.

2011-01-24T13:26:00.006+01:00

Katolicka Nauka Społeczna, w skrócie KNS, jest „nauczaniem papieskim odnośnie kwestii społecznych, politycznych, ekonomicznych i ustrojowych uzupełniającym chrześcijańskie rozumienie świata i człowieka (zawarte w naukach teologicznych)”. Katolicka Nauka Społeczna, jako uporządkowany zbiór dokumentów przedstawiający oficjalne stanowisko Kościoła Katolickiego odnośnie konkretnych zagadnień, powstała umownie pod XVIII wieku. Była katolicką odpowiedzią na gwałtowne przemiany „doby oświecenia”, które przyczyniły się do laicyzacji życia społecznego. Okres oświecenia był gwałtownym przejściem ludzi od rozumnej duchowości ku libertyńskiemu antropocentryzmowi. Antropocentryzm, to kształtowanie obrazu świata „z perspektywy człowieka w centrum”. Jest podejściem alternatywnym dla teocentryzmu. Teocentryzm kształtuje obraz świata „z perspektywy Boga w centrum”. Obie koncepcje same z siebie są dobre. Jednakże uporczywe trzymanie się jednej z nich, może doprowadzić do marginalizacji spojrzenia „z perspektywy strony wokół której skupia się druga koncepcja”. Dlatego też osobiście preferuję zachowanie bilansu pomiędzy nakierowaniem uwagi na „Boga i ludzi”. Nie można bowiem „popadać w przyziemność”, ani „bujać z głową w chmurach”. Libertyńska „reinterpretacja antropocentryzmu” wysuwa ludzkość ponad Boga. Promuje więc bałwochwalczy kult człowieka jako „istoty najdoskonalszej”. Postawa taka charakteryzowała wszystkie „okresy rewolucyjne”, maskujące się rzekomym „zwrotem ku antyczności” (oświecenie, pozytywizm). Jednym słowem była ona postawą ludzi przyziemnych, którym obce były sprawy duchowe. W praktyce była wymierzona przeciw człowiekowi. Zabijała ona duchowość, a więc (obok rozumności) jedną z cech odróżniających ludzi od zwierząt. Oświecenie więc kształtowało człowieka zezwierzęconego, dzikiego i buntującego się przeciwko zdrowemu porządkowi społecznemu. Przeciwwagą dla tego światopoglądu jest przedstawienie „człowieka żyjącego na ziemi i stworzonego przez Boga”. To zdrowe podejście zawarte jest w Realizmie. Realista cechuje się „duchowym teocentryzmem”, przy jednoczesnym zaangażowaniu się w działanie skupione wokół spraw ludzkich. To właśnie Realizm jest najlepszą formą przedstawiania świata. Respektuje zarówno Boga jako Stworzyciela i Pana Świata, i człowieka jako głównego jego lokatora, stworzonego „na obraz i podobieństwo Boga”, mającego „czynić sobie ziemię poddaną”. W okresie tego radykalnego zachwiania zdrowych proporcji rozpoczęli właśnie wzmożoną aktywność społeczno-polityczną papieże i przywódcy katolickiego świata, poprzez rozpowszechnianie treści zawartych w uporządkowanej przez nich Katolickiej Nauce Społecznej. Jednym z głównych owoców KNS był właśnie Realizm jako przeciwwaga dla rewolucyjnego buntu. Dzięki temu obalono mit „Kościoła oderwanego od spraw ludzkich”. Samo pojęcie Realizmu jest znacznie szersze, tutaj przedstawiam jedynie jego perspektywę wokół której się koncentruje.

Pierwszym poważnym dokumentem Katolickiej Nauki Społecznej jest konstytucja apostolska Papieża Klemensa XII In Eminenti, która dotyczyła potępienia masonerii. Uzupełnieniem jej, była podjęta w 1751 roku decyzja Papieża Benedykta XIV, dotycząca kary ekskomuniki dla jej członków. Znaczącymi dokumentami kształtującymi KNS są encykliki papieskie, podejmujące ważne tematy odnośnie katolickiego spojrzenia na pewne zagadnienia społeczne. Encyklik na przestrzeni wieków jest wiele, ale niektóre z nich jasno wskazują, co Kościół piętnuje, i jaka jest tego przyczyna. Wiele decyzji papieże podejmowali wbrew woli opinii międzynarodowej, zdecydowanie krytykując chore systemy polityczne i ekonomiczne. Katolicka Nauka Społeczna, zawarta w bullach, encyklikach czy innych dokumentach papieskich jest zbiorem zaleceń, jakimi powinni się kierować ludzie Kościoła. Wszystko, co wcześniej zostało w niej zawarte, nie powinno być zmieniane. Nikt bowiem nie ośmieli się zmieniać słów Ewangelii, aby „dostosować się do wymogów czasów”. Skoro Nauka Chrystusa jest stała bez względu na czasy, tak też i Nauka Kościoła, winna być stała wbrew czasom, które panują. Jeżeli Nauka Kościoła kiedyś potępiła konkretną rzecz wskazując tego przyczynę, to nikt potem nie powinien tego podważać. Takie obostrzenie powinno dotyczyć zarówno zwykłych wiernych, duchowieństwo, aż nawet samego Papieża. Głowa Kościoła także nie powinna podważać przemyślanych decyzji papieskich swoich poprzedników, z powodu nacisku opinii publicznej, bądź własnego zamiłowania. W historii zdarzało się, że silna nagonka publiczna, wymuszała na papieżach decyzje, sprzeczne wolą ich poprzedników. Przykładem tego jest brewe Klemensa XIV z 21 lipca 1773 roku, rozwiązującego zakony i domy Jezuitów. Brewe zostało podpisane przez Klemensa XIV, pod naciskami wielu europejskich mocarstw (i także judeomasonerii). Niektóre kraje, jak Rosja i Prusy nie uznały tego błędnego pisma, i zachowały domy zakonne Jezuitów. Rządy tych dwóch krajów ceniły ogromnie zasługi Jezuitów w dziedzinie nauki. Ostoja tzw. „Cywilizacji Łacińskiej” w dobie oświecenia znalazła swe schronienie tylko w Rosji i Prusach. Samo brewe Klemensa XIV było sprzeczne z wcześniejszą decyzją jego poprzednika Klemensa XIII. Papież Klemens XIII wydał 7 stycznia 1767 roku bullę potępiającą walkę z Zakonem Jezuickim. Walkę z tym Zakonem Klemens XIII porównał w swojej bulli do walki z samym Kościołem! Również decyzje tzw. „Soboru Watykańskiego II” były sprzeczne z panującą Nauką Kościoła. W takim świetle to nie „Lefebryści”, ale ideolodzy soborowi byli „buntownikami”. Ci pierwsi zostali wierni KNS, ci drudzy zaś, kierowali się zachcianką dostosowania się do wymogów czasów, w których żyli.

Katolicka Nauka Społeczna mocno oceni rolę rodziny, narodu i państwa. Ma również jasno stwierdzone stanowisko odnośnie doktryn gospodarczych i politycznych. Gloryfikowanie liberalizmu (gospodarczego i społecznego), demokracji, komunizmu, socjalizmu (w każdej postaci) staje w konflikcie z wielowiekowym nauczaniem Kościoła. Istnieją również doktryny, wobec których KNS wypowiada się z optymizmem, wytykając pewne wady i niedociągnięcia. Przykładem może być tutaj „Faszyzm Włoski” Benito Mussoliniego, który był merytorycznie oceniany przez Piusa XI. Przykładowo Papież krytykował zachwyt Duce nad nazizmem. Jednakże ustrój panujący w Faszystowskich Włoszech był bardzo dobry. Inna sprawa ma się do nazizmu, będącego zupełnie inną doktryną niż faszyzm, mimo, że obie mają takie same korzenie. Zrównywanie jednego systemu z drugim niczym nie różni się od stwierdzenia, iż „liberalizm i etatyzm to jest w zasadzie to samo, bo i ten pierwszy i ten drugi jest odmianą kapitalizmu”, co jest nieprawdą. Często pod KNS podczepiają się wyznawcy doktryn potępionych przez ten dokument. Przykładem mogą być tutaj liberałowie, potępieni na równi z socjalistami w napisanej przez papieża Leona XIII encyklice Rerum Novarum. Encyklika Rerum Novarum (Rzeczy Nowe), została ogłoszona 15 maja 1891 roku, jako reakcja na zmiany gospodarcze zachodzące w świecie. Miała na celu wzruszenie katolickich sumień nad poprawą losu robotników. Dzięki niej Leon XIII zyskał przydomek „Papieża robotników”. Encyklika ta była merytoryczną krytyką kapitalizmu, głównie za brak respektowania praw pracowników, jak i komunizmu, szczególnie za zniesienie prawa do własności prywatnej. Nie głosiła przy tym potrzeby prywatyzacji wszystkich sektorów gospodarczych. Zwolennicy kapitalizmu, nadmiernie eksponują w tej encyklice potępienie socjalizmu. Często też, niektórzy pokrętnie zmieniają jej przesłanie, jako rzekomy „ukłon ku kapitalizmowi”. Jest to jednak zafałszowanie rzeczywistości. Osobiście namawiam wszystkich do lektury Rerum Novarum. Warto czytać tą encyklikę, aby nie paść ofiarą manipulacji ze strony tych, co zmieniają jej przesłanie, pod własne sympatie ideologiczne. Encyklika ta była poddana straszliwej nagonce. Zarzucano jej „brak przedstawienia alternatywy na to, czym mamy zastąpić obydwa systemy gospodarcze”. Głównymi „bombardierami” dzieła Leona XIII byli właśnie liberałowie. Powstała dzięki Rerum Novarum potrzeba powołania alternatywnej „trzeciej drogi wobec komunizmu i kapitalizmu”, wpłynęła na rozwój katolickiej myśli w ekonomii. Koncepcja „Trzeciej Drogi” wypłynęła z Katolickiej Nauki Społecznej, zawartej w Rerum Novarum. Powstały dzięki inicjatywie Rządu Włoch Benito Mussoliniego, na początku lat dwudziestych XX wieku Korporacjonizm, był pierwszą formą realizacji „Trzeciej Drogi”. System miał swoje pewne wady, które z czasem zostały skorygowane. Papież Pius XI ogłosił własną encyklikę Quadragesimo Anno 15 maja 1931 roku, w czterdziestą rocznicę pamiętnego dzieła Leona XIII. Encyklika ta głosiła odnowę ustroju społecznego i dostosowanie go do Nauczania Katolickiego. Głosiła solidaryzm społeczny, potępiała gospodarczy kapitalizm i komunizm, punktując ich wady i przedstawiając wobec nich alternatywy. Z tej nauki powstał „Korporacjonizm Chrześcijański”, przewrotnie nazywany przez liberałów „Faszystowskim”. Przykład negatywnego spojrzenia na liberalizm widzimy w cytacie z początku Quadragesimo Anno: „Obok tego jednak zjednoczenia umysłów w uznaniu dla encykliki Leona XIII nie brakło i pewnego zaniepokojenia. Skutkiem tego szlachetna i wzniosła, dla świata jednak nowa nauka Leona XIII, w niektórych kołach, nawet wśród katolików, wywołała podejrzenia, a nawet zgorszenie. Śmiało bowiem burzył w niej Papież bożyszcza liberalizmu, wniwecz obracał zastarzałe przesądy i odważnie wczuwał się w przyszłość, tak, że ludzie leniwi poczęli odwracać się od tej nowej filozofii społecznej, a bojaźliwi lękali się wstąpić na jej wyżyny. Byli wreszcie i tacy, którzy wprawdzie wyrażali podziw dla jej świetlanego ideału, uważali go jednak za obraz nierealny stosunków, doskonały jako przedmiot pożądania, ale nie nadający się do urzeczywistnienia”. W dobie rewolucji XIX-tego wieku ważnym posunięciem Kościoła było potępienie przez Piusa IX demokracji i republikanizmu w słynnym Syllabusie. Sam Syllabus był dodatkiem do ogłoszonej w 1864 roku, przez Papieża Piusa IX encykliki Quanta Cura. Całość stanowczo potępiała nie tylko demokrację, ale też wolność religijną, ideę wolności prasy i sumienia, socjalizm, komunizm, rozdział Kościoła od Państwa, tajne stowarzyszenia, towarzystwa biblijne, liberalne towarzystwa duchownych, racjonalizm, modernizm oraz fałszywy ekumenizm. Warto zauważyć, że prawie wszystkie potępione tu przez papieża bł. Piusa IX zagadnienia zostały wprowadzone jako „reformy” podczas „Soboru Watykańskiego II”. Wyraźnym stanowiskiem Kościoła, potępiającym modernizm była powołana przez Papieża (Polaka) św. Piusa X Przysięga Anty-modernistyczna. Pius X potępił również agnostycyzm. Potępienie komunizmu, jako ideologii, zostało zawarte w encyklice Piusa XI Divini Redemptoris z 1937 roku. Krytyka nazizmu akcentowała znacznie inne zagadnienia, niż chcieliby tego członkowie „ligi przeciw zniesławieniu” oraz przedstawiciele lobby filosemickiego. Mit brenneder Sorge, ogłoszona również w 1937 roku, krytykowała praktyki neopogańskie wielu liderów III Rzeszy, upartyjnienie Kościoła, dyskryminację katolików i duchownych nie związanych z NSDAP. Sam Nacjonalizm cieszył się poparciem Tradycyjnego Nauczania Katolickiego. Dowodem tego są słowa Papieża Piusa XI zawarte w dziele Caritate Christi Compulsi: „Prawy porządek chrześcijańskiego miłosierdzia nie zabrania prawowitej miłości Ojczyzny, ani nacjonalizmu; przeciwnie, kontroluje on go, uświęca i ożywia.”. Dopiero liberalne zapędy modernistów (w tym też postawa Jana Pawła II) wprowadziły do bram Kościoła złowrogi powiew krytyki wobec „miłości do Narodu”.

Katolicka Nauka Społeczna jest zbiorem nauk papieskich, odnośnie polityki, gospodarki oraz społeczeństwa. Jest zbiorem postaw, nakazów oraz zakazów, jakich mają przestrzegać katolicy. Wiele na temat KNS dowiedziałem się od mojego brata, którego praca magisterska dotyczyła właśnie stosunku KNS do ideologii i nacjonalizmu. Katolicka Nauka Społeczna w swej Tradycji stoi po stronie, Autorytarnego bądź Monarchistycznego systemu rządów, oraz propaguje „gospodarkę opartą o stowarzyszenia zawodowe” (cechy lub korporacje). Tradycyjny Katolicyzm dostrzega pozytywną rolę Nacjonalizmu. Potępia wyraźnie demokrację, gdyż „władza pochodzi od Boga”, a nie „od ludu” (co jest chorym fundamentem demokracji). KNS potępia koncepcję „nieograniczonej wolności słowa i sumienia”, gdyż prowadzą one do zatarcia różnic między prawdą i kłamstwem, oraz prowadzi do zniweczenia wielu świętości. Potępia także liberalizm, modernizm, racjonalizm, agnostycyzm, ekumenizm, aborcję, eutanazję, zboczenia, wszelkie tajne towarzystwa, komunizm, kapitalizm, socjalizm oraz sprzeciwia się „politycznej poprawności”. Nie zostaje nam nic innego jak dostosować się do prawd, które są w niej zawarte. Każdy katolik winien znać treść wymienionych tutaj encyklik, bowiem są one podstawą oficjalnego nauczania Kościoła odnośnie najważniejszych zagadnień.

Jeszcze jedno, ale to już poza tematem. Bulwersują mnie ludzie piętnujący konkretną grupę, przy jednoczesnym zachwalaniu niektórych ich wymysłów. Jeżeli ktoś podejmuje się krytyki libertynizmu i masonerii, to niech nie opiewa wniebogłosy „Konstytucji 3 Maja” jako „jedynej drogi do ocalenia Polskiej Niepodległości”. Po pierwsze, konstytucja wcale nas nie uratowała, a przez jej rewolucyjny charakter nawet nas pogrążyła. Po drugie, lepszym rozwiązaniem, było powołanie Silnego Państwa Polskiego jak u naszych osiemnastowiecznych sąsiadów z Prus, Austrii i Rosji. Po trzecie, nieskrytym faktem jest, że ojcami „Konstytucji 3 Maja” byli w dużej mierze antyklerykałowie, libertyni, oświeceniowcy i masoni. Jednoczesna krytyka libertynizmu i masonerii, przy bezkrytycznym zachwycie nad ich reformami jest dla mnie kpiną! Albo krytykujemy libertynizm i masonerię, albo chwalimy „Konstytucję”. Kolejna sprawa dotyczy tych, co gloryfikują kapitalizm bądź komunizm, i piętnują jednocześnie „żydowskie machlojki”. Krytyka talmudycznego wichrzycielstwa to rzecz zacna, ale nie pochwalam zachwytu nad kapitalizmem lub komunizmem będących owego wichrzycielstwa owocami. Tym wszystkim, cytuję powiedzenie: „Jasne jest, że walka między kapitalizmem i komunizmem, daleka od odwiecznej szarpaniny rodzaju ludzkiego, jest faktycznie czymś tylko nieco większym od rodzinnej sprzeczki miedzy dwoma żydami o boskie prawo wprowadzania ludzi w błąd, między holenderskim żydem Ricardo i niemieckim żydem Marksem.”. Tyle na koniec.

Z Narodowym Pozdrowieniem,

Piotr Marek

Wojna zimowa w Finlandii 1939-1940.

2011-01-07T20:18:00.004+01:00

Geneza wojny fińsko-radzieckiej.

Wiele miesięcy przed wybuchem II Wojny Światowej Związek Radziecki chciał zagarnąć dla siebie ważne gospodarczo i strategicznie terytoria. Szczególny niepokój u Józefa Stalina budziło położenie Leningradu tuż nad granicą z Finlandią. Wiosną 1938 roku starano wymusić na rządzie fińskim oddanie ZSRR półwyspu Hanko oraz kilku małych, aczkolwiek strategicznie ważnych wysp między Leningradem a brzegami Finlandii. Panująca do tej pory sytuacja nie pozwalała jednak ZSRR na zdecydowane działania. Jednak wybuch wojny, i znaczne zdobycze uzyskane przez J.Stalina po „Kampanii Wrześniowej" ponownie zaostrzyły apetyty ZSRR. Sowieci liczyli również na pomoc Adolfa Hitlera w polityce roszczeniowej wobec Finlandii. Traktaty zawarte z III Rzeszą pozostawiły ZSRR wolną rękę w krajach bałtyckich z Finlandią włącznie.

Sytuacja w przededniu wojny.

5 października 1939 roku z Kremla do Helsinek wysłano ultimatum z żądaniem natychmiastowego przybycia do Moskwy fińskiego ministra spraw zagranicznych. Finlandia jednak nie dała się ugiąć sowieckiemu szantażowi. Wydelegowała jednak przedstawiciela do Mokwy, który nie miał prawa do podpisywania żadnego dokumentu. Była to dobra gra polityczna. Finowie znajdowali się wtedy w ciężkiej sytuacji politycznej. Nie mogli liczyć na poparcie żadnego państwa skandynawskiego. Szwecja odmówiła nawet statusu neutralności w tym konflikcie, co zamknęło drogę na ewentualny transport przez jej terytorium pomocy dla walczących Finów. Dlatego też Finowie skazani byli jedynie na własne siły w walce z czerwoną zarazą. Mimo to władze fińskie nie myślały ulegnąć żadnemu żądaniu ze strony Związku Radzieckiego. Z czasem jednak, w obliczu wyjątkowo niekorzystnej sytuacji politycznej, podejmowali się drobnych ustępstw, które nadal nie satysfakcjonowały ZSRR. Sowieci żądali, praktycznie rzecz biorąc aneksji Finlandii. Spełnienie tych warunków, pozbawiłoby Finlandię wszystkich urządzeń obronnych. Dla Finów było to nie do przyjęcia. W obliczu takiej sytuacji rokowania fińsko-sowieckie zostały przerwane. Rozpoczęła się więc rozkręcona przez władze ZSRR polityczna i medialna nagonka anty-fińska. Propaganda sowiecka przedstawiała Finlandię jako państwo niebezpieczne, które dąży do agresji na Kraj Rad. Radziecka prasa często wspominała o „fińskim militaryzmie" rzekomo finansowanym przez Wielką Brytanię. Celem tego wyimaginowanego spisku była „eliminacja ojczyzny światowego proletariatu". Ponadto sowiecka prasa nie stroniła od licznych artykułów o rzekomych „strajkach fińskich robotników" burzącym się przeciw wyzyskowi rodzimych „kapitalistów". O takich nastrojach donosił na kremlu fiński komunista Otto Kuusinen. Był on sekretarzem lokalnego Komiternu, który domagał się wprost zbrojnej interwencji ZSRR przeciwko swojej ojczyźnie. Efektem tej propagandy była organizacja licznych wieców w ZSRR, na których agitowano do ukarania rzekomych „fińskich podżegaczy wojennych". Tak oto oprawca, podżegacz i rzeczywisty stręczyciel wojenny zrobił z siebie ofiarę. W efekcie Moskwa 29 listopada 1939 roku zerwała stosunki dyplomatyczne z Finlandią. Wojna radziecko-fińska była już tylko kwestią czasu...

Początek wojny.

Sowieci liczyli, że dzięki potężnej przewadze militarnej i liczebnej szybko zgniotą i pokonają Finlandię. Wiązali z tym ciche nadzieje na utworzenie z nowo zajętego kraju podległej sobie republiki. 30 listopada 1939 roku rozpoczęła się agresja ZSRR przeciwko Finlandii. Wojna rozpoczęła się od zajęcia kilku pomniejszych miejscowości, oraz silnego bombardowania Helsinek. Liczebność i stan wojsk był zdecydowanie korzystniejszy dla Związku Radzieckiego. Finowie posiadali tylko 150 tysięcy żołnierzy zgromadzonych w 9 dywizjach. Dysponowali jedynie 100 samolotami, nieliczną i lekką artylerią, oraz maleńką marynarką. Prawie nie posiadali czołgów. Jedynymi ich egzemplarzami były lekkie czołgi Renault FT-17, oraz lekkie czołgi typu Vickers. Sowieci natomiast wysłali przeciw Finlandii cztery Czerwone Armie: 7 Wsiewołoda Jakowlewa, 8 Iwana Chabarowa, 9 Michaiła Duchanowa i 14 Waleriana Frołowa. Każda ich dywizja posiadała więcej sprzętu niż cała Armia Fińska. Największą z nich była 7 Armia. Pomimo miażdżącej przewagi, Związek Radziecki nie był kompletnie przygotowany na ostrą zimę jaka panuje w Finlandii. Mimo faktu, iż Rosjanie często pokonywali swych wrogów na własnym terytorium dzięki mroźnej zimie, podczas „Wojny Fińskiej", o ironio, sami ponieśli liczne klęski, przez jeszcze surowszą zimę, jaka panowała na terenie ich fińskich przeciwników. W prawdzie Finlandia zmuszona została do kapitulacji, ale zadała poważne straty ZSRR mimo ich zdecydowanej przewagi. Finowie bowiem bez trudu przemierzali zamarznięte i zasypane terytoria swojego kraju. Znacznie im ułatwiało walkę z tak licznym rywalem. Sowieci dysponowali 26 dywizjami skupionymi w 4 armiach. Po zajęciu przez Czerwoną Armię kilku fińskich miejscowości, w jednej z nich powstał szybko nowy, „fiński rząd", pod wodzą wspomnianego Otto Kuusinena, któremu Moskwa od razu udzieliła poparcia. Owy marionetkowy „rząd" szybko zrzekł się na rzecz ZSRR spornych terytoriów.

Przebieg wojny.

Radziecka 7 Armia zaatakowała 5 dywizji fińskich na Przesmyku Karelskim. W kierunku jeziora Ładoga ruszyła z kolei 8 Armia. 9 Armia zaś ruszyła znad radzieckiej Karelii wzdłuż zatoki Botnickiej, zaś 14 Armia uderzyła z kierunku Murmańska na północ. Finowie bez złudzeń co do intencji radzieckich bezzwłocznie przystąpili do heroicznej obrony Ojczyzny. Głównym ośrodkiem fińskiej obrony była Linia Mannerheima znajdująca się na całym paśmie w głąb przesmyku Karelskiego. Komendanturę nad ta linią obejmował Głównodowodzący Wojsk Fińskich marszałek Carl Gustaf Emil von Mannerhieim. Była ona miejscem niezwykle heroicznego oporu przeciw sowieckiej agresji. Zatrzymano tam mimo małych sił kilka dużych radzieckich ofensyw. Broń przeciwpancerna, jaką posiadali Finowie była niezwykle lekka. Nie mogła zatem przebić grubych pancerzy potężnych sowieckich ciężkich czołgów typu KV-1 i KV-2. Stąd często Finowie podkopywali niewielkie wzniesienia, na których pokonujący je czołg wystawiał się do fińskiej artylerii od strony cienkiego pancerza podwozia, gdzie zostawał on przebijany. W ten sposób sowieci ponieśli na tej linii ogromne straty materialne, przy niewielkim fińskim nakładzie. Bohaterska i skuteczna obrona fińska wywołała ogromne wrażenie na świecie. Za brutalny akt agresji przeciw Finlandii, ZSRR został wykluczony z Ligii Narodów. Jednak mimo tego żadnej pomocy Finowie się niedoczekani. Co prawda Francja planowała wysłać drobną ekspedycję z pomocą dla Finlandii, w skład której mieli wchodzić także Polacy z Brygady Podhalańskiej, ale organizowano ją w zbyt powolnym tempie, przez co nie doszła do skutku. Ponadto celem ekspedycji nie była tyle pomoc Finom w walce z ZSRR, co stworzenie na Półwyspie Skandynawskim przyczółka, blokującego Niemcom dostęp do szwedzkich rud. Fińscy Dowódcy byli realistami. Nie oczekiwali więc (w przeciwieństwie do polskich decydentów) na wątpliwą pomoc ze strony zachodu, ale starali się obiektywnie oceniać własne szanse i możliwości. Wiedzieli również, że zimą 1940 roku kolejna wielka ofensywa sowiecka może doprowadzić do ostatecznego pokonania Fińskiej Armii. Szukali więc możliwej drogi do nawiązania ponownych rokowań z Moskwą. Mocno nadszarpnięty jednak prestiż Armii Sowieckiej nie pozwolił J.Stalinowi na wycofanie się z wojennej burzy. Dlatego też 1 lutego 1940 roku podjęto na Kremlu decyzję o kolejnej wielkiej ofensywie. Finowie zmuszeni przez to zostali do wycofania się na ostatnią linię obrony w Przesmyku Karelskim pomiędzy miastem Viipuri a jeziorem Ładoga. Armia fińska była już kompletnie zdziesiątkowana. Z braku mężczyzn do zadań wojskowych formowano także ochotnicze oddziały kobiece. Mimo beznadziei kolejna ofensywa Wojsk Radzieckich skończyła się kompromitacją. Jednak Finlandia nie była w stanie przetrzymać następnej fali ofensyw sowieckich. Z fińskiego punktu widzenia koniecznie stało się doprowadzenie do kompromisu z Moskwą. Rokowania były konieczne tym bardziej, że Szwecja ponownie odmówiła zgody na tranzyt z zagranicy wsparcia dla Finów.

Koniec wojny.

Osłabiona wojną Finlandia zdecydowała się przyjąć jako podstawę do rokowań twarde i wygórowane żądania ZSRR. 8 marca 1940 roku udała się do Moskwy delegacja fińska na czele z premierem Risto Ryti. Podpisany „pokój moskiewski" oznaczał dla Finlandii utratę 10% jej terytorium, wraz z miastem Viipuri, które mimo wielu sowieckich ataków dalej pozostało niezdobyte. Traktat ten pozbawiał także Finlandię wielu systemów obronnych i umocnień. Niepokonana armia musiała opuścić swoje pozycje. 11 marca 1940 roku podpisano zawieszenie broni. Finlandia straciła 25 tysięcy żołnierzy z ponad 250 tysięcy zawiązanych bezpośrednią walką. Mieli 45 tysięcy rannych. Związek Radziecki natomiast z 1 miliona 200 tysięcy żołnierzy stracił 48 tysięcy oraz miał 158 tysięcy rannych. Sowieci w ogólnym toku wojny zmobilizowali 1500 czołgów i 3000 samolotów. Finowie wymusili wprowadzanie na pole walki nowych technologii (nowa wersja czołgu KV), co i tak nie bardzo pomogło sowietom. Straty Armii Czerwonej mogą być jednak znacznie zaniżone z braku obiektywnej relacji niepodległej sowieckiej propagandzie.

Wojna zimowa w Finlandii 1939-1940.

Kalendarium działań wojennych na froncie fińsko-radzieckim.

30 listopada 1939. Agresja ZSRR przeciw Finlandii.
5 grudnia 1939. Sowiecki zmasowany atak na Linię Mannerheima. Finowie przez zaskoczenie zdobywają sowieckie czołgi i odcinają drogę piechocie. Ofensywa zostaje zatrzymana.
8 grudnia 1939. Finowie powstrzymują natarcie pod Kuhmo.
9 grudnia 1939. Finowie powstrzymują natarcie pod Suomussalmi.
15 grudnia 1939. Szturm sowiecki na północno-wschodnią część Linii Mannerheima zostaje zatrzymany.
17-22 grudnia 1939. Rosjanie nacierają znad Summy. Penetrujące odcinek fiński czołgi zostają zniszczone. 122 dywizja zostaje odcięta od Armii Czerwonej w pobliżu Morza Białego.
23 grudnia 1939. Natarcie fińskie w Przesmyku Karelskim zostaje zatrzymane przez sowietów.
25-27 grudnia 1939. Ponowne nieudane sowieckie natarcie na Linię Mannerheima. Rozpoczyna to serię fińskich sukcesów nad 8 i 9 Armią.
27-28 grudnia 1939. Finowie rozbijają 163 dywizję sowiecką. Nie dociera pomoc 44 dywizji sowieckiej. 2 stycznia 1940 zostaje odcięta od Armii Czerwonej, zaś 6 stycznia 1940 rozbita na małe grupki.
7 stycznia 1940. Dowództwo nad siłami sowieckimi na Przesmyku Karelskim obejmuje generał Siemion Timoszenko. Finowie w tym czasie wzmacniają Linię Mannerheima. Rosjanie umacniają na to konto artylerię i jednostki pancerne. Zostaje wprowadzona przez sowietów nowsza wersja ciężkiego czołgu typu KV. W tym czasie Finowie nadszarpują 18 i 168 dywizję sowiecką.
15 stycznia 1940. Bombardowanie pozycji fińskich w odcinku Summy.
28 stycznia 1940. 9 dywizja fińska pokonuje 54 dywizję Armii Czerwonej pod Kuhmo. Rusza z odsieczą 23 dywizja rosyjska (w skład której wchodzą jednostki narciarzy), która zostaje zatrzymana, zaś w przełomie 10-13 lutego 1940 rozbita.
1-8 luty 1940. Rosjanie nacierają znad rejonu Summy. Odcinek fiński w tej części zostaje ostrzelany i bombardowany. Rusza tam 7 i (nowo zmobilizowana) 13 Armia. Posyłają 4 dywizje czołgów przeciw Finom. 3 dywizja fińska przejmuje ciężar wojny. Finowie są wyczerpani i brakuje im amunicji.
11 luty 1940. Przebicie rosyjskie na Linii Mannerheima w okolicach Sumy.
12 luty 1940. Kontruderzenie 5 dywizji fińskiej wypiera wojska sowieckie znad Summy.
14 luty 1940. Rząd brytyjski zgłasza niedobór ochotników do walki w Finlandii. Finowie otrzymują informację o braku pomocy z zachodu.
15 luty 1940. Uderzenie sowieckie zmusza Finów do wycofania się z Linii Mannerheima na drugą linię obronną.
18 luty 1940. Przełamanie linii obrony fińskiej.
22 luty 1940. Sowieci z wolna zajmują wyspy w Zatoce Fińskiej. Finowie ewakuują Koivisto po wysadzeniu baterii.
26 luty 1940. Wycofanie się Finów na ostatnie linie obrony.
2 marca 1940. Rosjanie nacierają na pozycje obrony fińskiej. W rejonie Vuosalmi nacierają na Finów siły z sowieckiej 13 Armii. Wojska fińskie bronią się resztkami swoich sił.
11 marca 1940. Zawieszenie broni.

Na podstawie Kronik II Wojny Światowej, książek i opracowań, całość przygotował: Piotr Marek

Historia Wojskowości.

2010-12-27T13:45:00.005+01:00

Dotychczas spełniałem swój obowiązek wobec Ojczyzny, i przeważnie pisałem o przemilczanych kulisach polityki w czasach minionych i obecnych. Pisanie na tematy niewygodne jest niebezpieczne, i nie możliwe do wykonania bez wsparcia w postaci zaufanych ludzi i pieniędzy. Tego nauczyłem się przez 3 lata. Nie myślisz jak system demoliberalny, to jesteś traktowany gorzej od przestępcy kryminalnego! Dziś jednak więcej czasu poświęcę historii wojskowości. Czas wykorzystywany na nadmiarowe obowiązki „tylko dla spełnienia” na szczęście powoli mija, i mogę dzięki temu zająć się bardziej swoistą „realizacją siebie”, czyli mówiąc wprost tym do czego mnie „Pan Bóg stworzył”.

Moje zainteresowania historią wiążą się z historią polityki oraz historią wojskowości. Tej drugiej będę teraz więcej poświęcać czasu. Co prawda dalej będę pisać felietony odnośnie historii kulisów polityki, ale obecnie nie będą to jedyne pozycje pisane mojego autorstwa. Prace z historii wojskowości będę opierać o swoje stare dzieła jeszcze z czasów gimnazjum. Powstały one na bazie publikacji z „Gazet Wojennych”, „Kronik II Wojny Światowej” (niestety wtedy jako gimnazjalista zapomniałem zanotować autorów), książki „Barwa i Broń”, oraz podręcznika „Polska i świat w XX wieku”, a przyszłe publikacje oprę także o „Leksykon Broni Pancernej”, który niedawno nabyłem, choć jak to bywa z „anglosaskimi” dziełami tego typu, niewiele wspominają o polskim sprzęcie, a nadmiernie zachwalają amerykańskie „cudy” techniki (w porównaniu z maszynami niemieckimi i rosyjskimi te w rzeczywistości wypadają blado). Wspomniane lektury będą tu tzw. „materiałami źródłowymi”.

Nie wiem czy tu jest prawda, ale słyszałem, że „nasz” „pożal się Boże” rządzik ekipy PO z Donaldem Tuskiem i Bronisławem Komorowskim na czele paluje usunięcie z klasy III szkoły średniej nauki historii, co uważam za skandaliczne, bowiem ten rok poświęca swoją uwagę na I oraz II Wojnę światową, a na te tematy czeka wiele osób z niecierpliwieniem. Jeśli chcą redukcji z powodu „narostu materiału przez lata” to, niech rąbią „pierwszą klasę”, bo mało kogo obchodzą pierdoły ze starożytności…mnie na wieść o starożytności robi się niedobrze, i zawsze zniecierpliwieniem czekałem klasy III i historii dwóch wielkich wojen!

Jedna mała uwaga. U mnie będzie omawiana oczywiście II Wojna Światowa, a nie „zbrodnie popełnione podczas II Wojny Światowej”. Te są znane, i w rzeczywistości porównywalne do okrucieństw Napoleona I Bonapartego i rewolucyjnego jakobiństwa. Skala ofiar wynika z większej liczby ludności i techniki. Gdyby władcy antyczni, przywódcy rewolucji amerykańskiej, jakobińskiej, Napoleon I oraz karbonariusze mieli podobną technikę i ilość przeciwników, to by swoim okrucieństwem przebili dziesięciu Hitlerów i Stalinów. Wszelakie praktyki przypisywane tym totalitarnym dyktatorom zapoczątkowali właśnie „siewcy wolności” z Francji i zza oceanu. Tamci byli już tylko „kontynuatorami krwawego szlaku”. Jeśli omawiamy II Wojnę Światową, to omawiajmy wojnę, kampanie i walki żołnierzy tak, jak to czynimy przy temacie „wojen napoleońskich”. Jeśli zaś mamy szczegółowo omawiać zbrodnie, to chętnie też bym także posłuchał o napoleońskim planie biologicznej eksterminacji Hiszpanów i Prusaków. Ale nie posłucham. Ideologia liberalna, demokratyczna, republikańska, zabrania przecież krytyki „bożków” i „autorytetów”, które ją wykreowały. Krytykuje za zbrodnie jedynie tych, co byli jej przeciwni. Jeśli jednak tych zbrodni nie popełnili, jak w przypadku Świętej Inkwizycji, generała Francisco Franco, generała Augusto Pinocheta, generała Leona Degrelle, Polskich Piastów, to takim ludziom czy instytucjom demoliberalizm sam wymyśli wyimaginowane zbrodnie. Będzie nas tym karmić jak faktami. Czy prawowity i sądowny wyrok śmierci dla wichrzycieli, rewolucjonistów, bandytów i bluźnierców, jakie ewentualnie wymierzała Święta Inkwizycja czy wspomniani Generałowie, jest „zbrodnią”? Nie! A jeśli tak, to proszę uznać za zbrodniarzy prawie wszystkich amerykańskich i republikańskich „francuskich” prezydentów i gubernatorów którzy na identyczne kary skazywali koniokradów, przeciwników systemu i ludzi oskarżonych o „szpiegostwo”!

Z narodowym i wojskowym także dziś pozdrowieniem,

Piotr Marek

Rocznica Niepodległości Polski.

2010-11-11T10:58:00.006+01:00

Niepodległość Państwa Polskiego była wywalczona nie tylko na polach bitew, nie tylko przez głównych Działaczy Niepodległościowych, ale była także owocem działalności różnych lokalnych grup niepodległościowych. Ważnym elementem był również nie tylko sam „powrót kraju na mapę", ale i również odrodzenie Polski w duchu jej Tradycji, dla dobra Polskiego Narodu. Słuszne dla Narodowego-Reakcjonisty jest więc odrodzenie Państwa w myśl zasad według których powstało. Co z tego, że kraj powróci na mapę, jeśli zapanuje w nim system obcy jego Duchowi, jego Dziedzictwu, oraz nie służący jego Narodowi, ale pewnej dominującej mniejszości? Nic! Polska będzie sobą tylko wtedy, gdy będzie w niej system zgodny z ideałami 14 kwietnia 966 roku. Nie żadnego tam „sierpnia 80". Polska istnieje ponad 1000 lat, nie zaledwie 20. Polskę założyli Piastowie, nie działacze „Solidarności". Toteż Polska musi być oparta o swoje ideowe korzenie według których wyrosła, jeśli tylko chce być krajem rzeczywiście kontynuującym swoją 1000-letnią myśl zapoczątkowaną pamiętnym „kwietniem 966". Warto w związku z tym zadać sobie pytanie. Jaką „orientację niepodległościową" należy wybrać, żeby rzeczywiście wywalczyć „Polskę która jest Polską", a nie czymś „polsko-podobnym"? Postaram się tutaj odpowiedzieć na to pytanie.

Na początku XX wieku wyklarowało się kilka „polskich orientacji niepodległościowych". Głównymi ośrodkami ich działań były takie kraje jak: Carska Rosja, Cesarstwo Austro-Węgierskie, Cesarstwo Niemieckie, Republika Francji, Republika Szwajcarii i Stany Zjednoczone Ameryki (wieczna republika). Niestety brakowało żarliwej „orientacji Watykańskiej" opartej początkowo o Polaka Piusa X, a później o Benedykta XV. Być może zdominowane w większości przez jakobinów, filosemitów i masonów elity „polskich niepodległościowców" nie mogły dopuścić do tego, żeby ktoś mógł związać swoje nadzieje na odrodzenie Polski przy boku Papieża. Te same „elity" nie mogły dopuścić również do tego, żeby wyszła na światło dzienne prawda o polskim pochodzeniu bardzo reakcyjnego Papieża Piusa X. Przyjrzyjmy się więc jak wyglądały nasze „istniejące orientacje". Polskie zabiegi niepodległościowe w USA i Francji były przed I Wojną Światową bagatelizowane. Rozpatrzono je dopiero wtedy, gdy potrzeba było nowych bagnetów przeciwko Austriackiej, Węgierskiej i Niemieckiej Reakcji. Była to dopiero końcowa faza „Wielkiej Wojny". Słaba była na początku XX wieku działalność niepodległościowa w Cesarstwie Niemieckim. Państwo to w tym okresie było ogarnięte podsyconą przez prasę (głównie w żydowskich rękach) ideologią anty-słowiańską. Również w Rosji podobne nastroje wymierzone przeciw Germanom podsycali żydowscy mąciciele tacy jak Rothschildowie. Rosja z kolei mająca opinię „najcięższego zaborcy wobec Polaków" skorzystała trochę na tej nagonce aby przeciągnąć polskie elity niepodległościowe na swoją stronę. Zjednoczone Królestwo Brytyjskie również nie było dobrym bastionem rozwoju Polskich Bojowników o Niepodległość Ojczyzny. Głównie to za sprawą jednego z jego członów - Anglii. Kraj ten nie postrzegał ze swojego punktu widzenia sprawy Polskiej suwerenności pozytywnie. Anglicy postrzegali niepodległość Polski jako wzmocnienie pozycji głównego konkurenta Anglii w Europie, czyli Francji. Wynikało to z przeszłych powiązań Polaków z wrogiem Anglii, czyli Napoleonem I Bonaparte. Ponadto Anglia jako „pomost dla wszelkich intryg żydowsko-masońskich w Europie" był przeciwny dla suwerenności potencjalnie nowego Katolickiego Kraju. Nie chcę jednak dokładać tutaj normalnym Anglikom, których cenię za wiele rzeczy, takich jak Krucjaty w Średniowieczu. Chcę jednak potępić ich judeo-masońskie elity. Obecność tych „elit" sprawiła, że po zakończeniu I Wojny Światowej, Anglia była głównym motorem napędowym do podsycania spirali nienawiści między Niemcami a Polską. Wiadomo kto czerpał na tej waśni interes...

Przejdźmy teraz do omówienia owych „orientacji niepodległościowych". Znamy ze szkoły cztery „ośrodki niepodległościowe". Pierwszą z nich była „Orientacja Pro-Rosyjska". Zakładała ona poparcie sprawy Polskiej u boku Cara Rosji Mikołaja II Romanowa. Sprawę tą popierali głównie działacze skupieni wokół „Narodowej Demokracji". Liderami tego ugrupowania byli tacy Narodowcy jak Roman Dmowski (lider ND) czy Jędrzej Giertych (sekretarz Romana Dmowskiego). Z tą drogą związany był także Zygmunt Balicki. Ten jednak nie miał pośród Reakcjonistów dobrej opinii z racji socjalistycznej przeszłości. Mówiło się także o jego członkostwu w masonerii. Narodowi Demokraci w swojej koncepcji zakładali lojalną walkę u boku Reakcyjnej Carskiej Rosji przeciw „Państwom Centralnym". Swoje nadzieje wiązali z poszerzeniem praw Polaków w ramach Autonomii wewnątrz Imperium Carskiego. Przez heroizm w walce z okupantem niemieckim mieli sobie zdobyć szacunek i przyjaźń u Cara, który na pewno przyznałby Polsce za zasługi pełną suwerenność. Koncepcja ta była bardzo dobra dla Tradycjonalisty i Narodowca. Państwo Rosyjskie było od lat 20-tych XIX wieku, do początków XX wieku, silnym bastionem walki w obronie Reakcjonizmu i „Chrześcijańskiego Porządku Świata". Tacy Carowie jak Mikołaj I czy Aleksander III mężnie stawiali opór żydowsko-masońskim bandom karboniariuszy i jakobinów, którzy nieustannie wzniecali lewackie i liberalne rewolucje. Rewolucje przez nich wywoływane niosły za sobą miliony ofiar. Działacze Narodowej Demokracji, którzy również zauważali niebezpieczeństwo żydowsko-masońskie, byli lojalnie związani wobec osoby Cara, u którego boku działali na rzecz odrodzenia Polski. Odrodzenie to gwarantowało Polsce Chrześcijańską (choć nie katolicką) władzę monarchistyczną. Ponadto przymierze dwóch słowiańskich państw gwarantowało silną przyjaźń między nimi. Drugą silną wizją niepodległej Polski była „Orientacja Pro-Austriacka". Zakładała ona Niepodległość Polski w ramach Cesarstwa Austro-Węgier, poprzez przekształcenie dualistycznej monarchii Austro-Węgierskiej w trialistyczne Cesarstwo Austro-Węgro-Polski. Monarchą tego dużego państwa zostałby Frantz Josef I Habsburg. Franciszek Józef był Konserwatywnym Katolikiem. Dzięki jego ekskluzywie (złożonej w jego imieniu przez polskiego kardynała Jana Puzynę) przeciw pontyfikatowi kardynała Mariano Rampolla markiza del Tindaro, na Tronie Papieskim zasiadł Polak, który przybrał imię Piusa X. Co ciekawe kardynał Rampolla miał opinię modernisty i ważnej osobistości w kręgach masonerii watykańskiej. Darzył dużą sympatią współpracę swoją z Rosją i Francją. Bardzo jego kandydatura nie przypadła do gustu Polakom w zaborze Rosyjskim, którzy obawiali się powrotu silnej rusyfikacji, oraz Cesarzowi Austro-Węgier, który nie chciał masona i zwolennika Ententy na Tronie Piotrowym. W ten sposób ekskluzywa złożna przez kardynała J.Puzynę w imieniu Cesarza, uratowała Polaków od rusyfikacji, Kościół od wyboru masona na papieża, oraz zagwarantowała pontyfikat pierwszego Papieża-Polaka. Niestety ta „orientacja" nie została zrealizowana. Przedstawiciele „polscy", którzy skupili się wokół tej wizji w dużej mierze nie byli lojalni. Działacze Polskiej Partii Socjalistycznej wykorzystywali jedynie poparcie Austro-Węgier i Niemiec do zniszczenia Caratu. Sami potem swoją polityką zerwania sojuszu z „Państwami Centralnymi" doprowadzili do rozbicia też i tych Chrześcijańskich Monarchii Reakcyjnych. Rządzący Legionami Polskimi ówczesny filosemicki rewolucjonista-socjalista Józef Piłsudski bardziej grał na budowę pro-francuskiej Republiki Polskiej, aniżeli Chrześcijańskiej Monarchii Polski. Polacy skupieni wokół II Brygady Józefa Hallera protestowali przeciwko zdradzie sojusznika. Widzieli w tym zagrożenie dla przypięcia Polsce łatki „niepewnego partnera w polityce", którego łatwo „przeciągnąć na swoją stronę". Kiedy socjaliści zdecydowali zdradzić Cesarza, pogodzony z fiaskiem Józef Haller zdecydował spróbować swych sił walki o Polskę u boku niepewnej Republiki Francuskiej. Szansę na tak wspaniałą wizję włączenia Polski w skład silnego Katolickiego Cesarstwa spełzły na niczym. Roman Dmowski po swojej osobistej rozmowie z Józefem Piłsudskim przekonał tamtego do zaprzestania przyjaźni z rewolucjonistami i przejścia na drogę budowy Niepodległego Państwa Polskiego. Szkoda tylko, że R.Dmowski ze swoimi poglądami nie związał się z katolickimi Austro-Węgrami zamiast z prawosławną Carską Rosją. Wizja Katolickiego Cesarstwa Austro-Węgro-Polski była świetnym pomysłem dla Katolickiego Tradycjonalisty. Trzecią wizją niepodległościową była prowadzona przez Józefa Hallera polityka walki u boku Republiki Francuskiej. Powstała ona dopiero po „kryzysie przysięgowym" z 1917 roku, kiedy to socjaliści z I i III Brygady zdradzili reakcyjnych sojuszników. Generał Józef Haller, dotychczasowy zwolennik drogi o niepodległość Polski u boku Austrii, zwany „błękitnym generałem", był osobą głęboką religijnie. Jednakże sojusz z laicką i post-jakobińską Republiką Francji przeciw Chrześcijańskim i Reakcyjnym „Państwom Centralnym" do najlepszych nie należał. Fakt, Francuzi lubili Polaków, tylko szkoda, że to byli zwolennicy przemian z oświeceniowych rewolucji republikańskich. Ostatnia z czterech dużych wizji to orientacja polityczna u boku Stanów Zjednoczonych Ameryki. Przewodził nią znany polski kompozytor Ignacy Jan Paderewski. Jednak faktem jest iż I.J.Paderewski był związany z masonerią. Na domiar złego był żonaty z Żydówką! Ponadto sojusz opierał się o przyjaźń z prezydentem USA, Thomasem Woodrowem Wilsonem, także masonem i okrutnym filosemitą! Taka orientacja raczej dla ratowania Polskiego Tradycjonalizmu nic dobrego by nie przyniosła. Podsumowując analizę, na pierwsze miejsce wysuwa się wizja Autonomii Polski w Ramach Carskiej Rosji, oraz wizja Polski jako trzeciego członu Cesarstwa Austro-Węgro-Polski pod rządami Frantza Josefa Habsburga. Drugie miejsce bez pardonu zajmuje wizja walki u boku Francji. Ostatnie miejsce bezdyskusyjnie zajmuje nieszczęsna „masońska i filosemicka" wizja pro-amerykańska...

Takie to „orientacje" powszechnie znamy ze szkolnych podręczników. Omówmy jeszcze jedną, bardzo dobrą, i z niewyjaśnionych okoliczności przemilczaną wizję odrodzenia Polski. Wiązała się z założeniami geopolityka Władysława Studnickiego dotyczącymi odzyskania przez Polskę niepodległości jako państwa Autorytarnego w sojuszu z Niemcami. Kaiser Cesarstwa Niemieckiego II Rzeszy, Wilhelm II Hohenzollern, początkowo przychylnie patrzył na represyjną i nacjonalistyczną politykę wobec Polski. W prawdzie nie popierał Hakaty, ale także nie zabraniał jej działalności. Symbolem „niemieckiej polityki represji" z początków XX wieku jest choćby protest dzieci w szkole we Wrześni w latach 1901-1902. Był wymierzony wprost przeciw pruskiej polityce germanizacyjnej. Jednak tenże Cesarz Niemiecki nieco różni się od swoich poprzedników. Kaiser był zagorzałym wrogiem socjalistów, oraz nie był jak jego poprzednicy filosemitą. To właśnie prominentni w Prusach żydowscy działacze byli głównym motorem napędowym polityki germanizacyjnej Polaków. Kaiser Wilhelm II również nie darzył sympatią liberalistów oraz nie ufał niemieckim wolnomularzom. Masoneria i liberałowie w Niemczech, byli podlegli centrali włoskiej. Włoska centrala z kolei nie przepadała za Hohenzollernami, stąd choćby wzięła się krwawa „wiosna ludów" w Niemczech. Rządy Kaisera były czasami, w których spoglądało się na kapitalistów i masonów jako na stronników Wielkiej Brytanii, z którą coraz mocniej chłodziły się stosunki. Militarne wychowanie i sympatie Kaisera odtrącały więc go od pacyfizmu, liberalizmu i wolnomularstwa. Jest to odmienne stanowisko od jego poprzedników, gdyż zarówno Wilhelm I jak i Fryderyk III byli liberałami i masonami. Ważną decyzją rządów Wilhelma II była również eliminacja z urzędu Kanclerza II Rzeszy Otto von Bismarcka w 1890 roku. Na miejsce kanclerza zasiadł przyjazny Polsce Leo von Caprivi. Mimo silnej cesarskiej militarnej osobowości, oraz niemieckiego nacjonalizmu, Kaiser dziwnym kaprysem losu stał się osobą niosącą najkorzystniejszy wariant dla Niepodległości Polski. Jego sympatia dla Polaków wzrosła, gdy zobaczył Wartość Polskiego Żołnierza w boju. Nie ma się tutaj niczemu dziwić. Militaryzm Kaisera mocno cenił Naród, który chował dobrych żołnierzy. Propozycja złożona przez Wilhelma II oraz Franciszka Józefa gwarantowała niepodległe Państwo Polskie z ziem zaboru rosyjskiego, gwarantującego Chrześcijańską Monarchię dziedziczną oraz własną Armię. Powołany „Akt Dwóch Cesarzy" z dnia 5 listopada 1916 roku dał Polakom szansę na walkę o realnie Tradycyjną i Suwerenną Ojczyznę. Nie więc Autonomię, lecz rzeczywiste niezależne państwo sojusznicze dla cesarstw Austro-Węgier i Niemiec. Szkoda, że nie żyłem w tamtych czasach, na pewno robiłbym wszelkie starania aby zrealizować postanowienia tamtego Traktatu. W pierwszych etapach do realizacji tej wizji były powołane przez Austro-Węgry i Niemcy specjalne gubernatorstwa. Niemcy powołały Generalne Gubernatorstwo Warszawskie na czele z generałem Hansem Beselerem. Austro-Węgry natomiast powołały Wojskowe Gubernatorstwo Lubelskie na czele z generałem Karlem von Kukiem. Następnym etapem w drodze realizacji tego planu była Rada Regencyjna powołana 12 września 1917 roku, na czele której stanęli trzej konserwatywni politycy: Arcybiskup Warszawski Aleksander Kakowski, Prezydent Warszawy Zdzisław Lubomirski i prawnik Józef Ostrowski. Dalsze etapy rozwoju tej sytuacji mogły doprowadzić do klęski post-rewolucyjnej Ententy w skład której wchodziły takie kraje jak USA, Republika Francji i Imperium Brytyjskie.

Zwycięstwo konserwatystów z „Państw Centralnych" dałoby szansę na realizację Królestwa Polskiego w sojuszu z reakcjonistami, oraz szansę na zdobycie ewentualnych kolonii. Szanse jednak te zaprzepaścili rewolucyjni socjaliści z PPS, którzy wykorzystali jeno Austro-Węgry i Niemcy do zniszczenia reakcyjnej Rosji, zaś swoim buntem przyczynili się do upadku trzech ostatnich reakcyjnych cesarstw: Austro-Węgier, Niemiec i Turcji. Skorzystali aby na tym zwolennicy jakobińskich reform którzy mieli swój popis na żydo-masońskiej Konferencji Wersalskiej. Ustalone tam niesprawiedliwe postanowienia dały podwaliny do następnego wielkiego konfliktu, który dał w konsekwencji szansę do realizacji żydowsko-masońsko-liberalnego „nowego ładu światowego". Szansę na prawdziwą Polskę, opartą o jej wielowiekowe dziedzictwo, ideały Kwietnia 966 roku, oraz polityczne i cywilizacyjne korzenie światopoglądowe, zaprzepaścili rewolucyjni socjaliści z PPS!

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Jerzy Krajewski Adamowi Wielomskiemu o Bronisławie Geremku.

2010-11-07T22:07:00.002+01:00

W życiu spotkałem się z wieloma przypadkami niedorzecznych hipotez. Jednak to, co przeczytałem jako komentarz pod artykułem Adama Wielomskiego: (http://www.konserwatyzm.pl/publicystyka.php/Artykul/7020) zakrawa na szczyt absurdu! Jeśli stwierdzenia Jerzego Krajewskiego są trafne, to ja twierdzę, że: „Rosjanie eliminują w Polsce największych rewolucyjnych wichrzycieli i faworytów wojującego żydomasoństwa”!

Otóż pozwolę sobie przedstawić dość oryginalne opinie komentatora polityki Jerzego Krajewskiego. Obecnie Jerzy Krajewski nie jest znanym powszechnie politykiem jak i ja. Z tego co jednak wiadome słynie z ogromnego poparcia dla PiS-u, umiłowania feralnej „tradycji powstańczej”, gloryfikowania prozachodniej polityki, oświeceniowej demokracji i „praw człowieka”, oraz bezgranicznej niechęci do jakichkolwiek form sojuszu Polski z państwami ościennymi (szczególnie z Rosją). Betonuje przy tym XIX-wieczny mit „mesjanizmu” w polityce, jeden z największych wywrotowych „potworków politycznych” szkodzących Polsce. Oto wypowiedź Jerzego Krajewskiego:

@ Adam Wielomski Szanowny Panie Profesorze! Rozumiem Pana niechęć, do prof. Bronisława Geremka, który mimo dawnej współpracy z komunistami w PRL, w latach 90. XX wieku potrafił przeciwstawić się Rosji, Pana sojuszniczce. Wszyscy wrogowie Rosji są Pana wrogami. To dla mnie jasne. Kilka dni temu późno w nocy Onet opublikował wywiad z Nelly Rokitą, posłanką PiS, która opisując obecną sytuację polityczną w Polsce, określiła Donalda Tuska jako awatara, którym kieruje ktoś z zewnątrz, a jednocześnie dba o usuwanie przeszkód stojących na drodze Tuska. Jedną z pierwszych takich przeszkód miał być Bronisław Geremek. Jak pamiętamy, prof. Geremek zginął w dziwnym wypadku drogowym. Prokuratura uznała, że zasnął za kierownicą. Jeżeli pamiętamy też, że prof. Geremek wprowadzał nasz kraj do NATO, to mogą pojawić się pytania o prawdziwych sprawców tego wypadku. Wiemy, że Rosjanie są pamiętliwi, że zabijają zdrajców. Stąd nietrudno wysunąć wniosek, że to Rosjanie zabili Bronisława Geremka, który pomógł wyrwać Polskę z rosyjskiej strefy wpływów i przenieść ją do amerykańskiej strefy wpływów. Geremek był sojusznikiem USA i Izraela, tak jak Lech Kaczyński, dlatego obaj zginęli. Dla sojuszników Rosji, tak jak Pan, oni byli wrogami. Dlatego pamięć po nich tak mocno Pan zwalcza. Uważam, że przesadza Pan z krytyką III RP oraz UD i UW. To m.in. Tadeuszowi Mazowieckiemu zawdzięczamy religię w szkołach i ustawę przeciw aborcji. Polska w tych kwestiach jest jednym z najbardziej katolickich krajów świata. Mimo krytycznej oceny ataków NATO na Serbię i Afganistan oraz napaści USA na Irak, uważam, że dobrze się stało, że Polska weszła do NATO i UE (lepiej byłoby zostać przy traktacie nicejskim). Dlatego dobrze oceniam dokonania prof. Bronisława Geremka jako polityka. Amerykanie bywają okropni (Bush przyznał, że osobiście zgodził się na torturowanie jeńców), ale w amerykańskiej strefie wpływów czuję się bezpieczniej niż czułbym się w rosyjskiej strefie wpływów. Nie wiem, jak Rosjanie sterują Tuskiem jako ich awatarem. Może nie sterują, tylko on zgodnie z własnymi poglądami służy ich interesom, dlatego mu pomagają. Pozdrawiam Jerzy Krajewski

Jak widzicie hipoteza graniczy z absurdem. Nie wiem, czy nie jest prowokacją, Postaram się to zdementować. Proponuję także czytelnikom wyrazić opinię na jego temat. Prywatnie uważam, że ten komentarz winien być pozycją obowiązkową dla każdego patriotycznego wieczoru kabaretowego. Może też służyć w ratowaniu sytuacji, gdy komicy zawodzą…

Otóż zacznijmy od tego, kim był dla świadomych politycznie Polaków Bronisław Geremek. Zacznijmy od tego, że nie był narodowości polskiej, a sam często przedstawiał się jako „nowoczesny europejczyk”. Otóż Bronisław Geremek był narodowości żydowskiej. Z tego co mi wiadome, że jego nazwisko brzmiało Berele Levartov, on sam pochodził z Lubartowa, miejscowości podlubelskiej słynącej z dużego odsetka osób pochodzenia żydowskiego, oraz sympatii lewicowych. Jest to wiedza powszechnie znana, nawet pośród osób o poglądach liberalnych. Podczas jego pogrzebu sam Tadeusz Mazowiecki wspominał o jego żydowskim pochodzeniu. Pochodzenie owo jest zazwyczaj ukrywane niczym masońska przysięga. Można je wydać jeno z woli samego siebie za życia, lub przez zaufanych ludzi dopiero po śmierci. Dociekliwi jednak znają tego typu fakty, za pomocą różnych metod zbierania informacji, nie tylko ulotek, ale także od opinii znajomych i wypowiedzi samych „osób badanych”. Bronisław Geremek należał do skrajnie liberalnej i antyklerykalnej „masonerii francuskiej” „Grant Orient de France” (GOdF). To potwierdził w rozmowie ze mną lubelskich działacz narodowy Ryszard Milewski, w przerwie podczas jego procesu politycznego 20 sierpnia 2010 roku. Bronisław Geremek słynął przecież z ogromnej sympatii dla liberalnych poglądów i ideałów antyfrancuskiej rewolucji z końca XVIII wieku. Na deprawowanym „zachodzie” był traktowany jak „autorytet”. Tak więc swoją osobą reprezentował wszelakie „cnoty” z kanonu (anty)wartości współczesnych środowisk „tolerancyjnych”, lewicowych, rewolucyjnych, masońskich i filosemickich. Był takim swoistym „świeckim świętym” antyfrancuskiej rewolucji. Dzięki temu właśnie mógł brylować w wielu programach we „francuskich” stacjach telewizyjnych. Był dla zachodnich burzycieli Starego Ładu symbolem walki o „ideały rewolucji” jak „demokracja”, „prawa człowieka”, „tolerancja”. Był dla nich także wielkim „autorytetem” w dziedzinie walki z „ciemnogrodem”, „zacofaniem” i oczywiście ich ulubionym „antysemityzmem”, czyli mówiąc wprost „symbolem” walki z Reakcją, Tradycjonalizmem i Ideą Narodową. To głównie jego starania wepchnęły Polskę po wyjściu ze strefy wpływów ZSRR, w jeszcze bardziej szkodzącą Polskiej Tradycji orbitę zachodnich struktur politycznych jak NATO i UE. Kiedy tylko Polska weszła do UE, błyskawicznie został nominowany jako kandydat do stanowiska „Szefa Parlamentu Europejskiego”. Co prawda nie wygrał, ale zyskał sobie sympatię dwóch najbardziej dekadenckich frakcji PE: „demokratów” i „liberałów”. Tak więc swoją osobą ucieleśniał ideał rewolucji z Francji, a nie Polski Tradycjonalizm. Był więc „jakobinem przełomu XX i XXI wieku”. Nazwanie go „Wielkim Polakiem” jest w istocie co najmniej nie poważne, choćby z racji jego żydowskiego pochodzenia i deklarowanej „europejskości”. Dla Polskiego Narodowego-Reakcjonisty był więc postacią ocenianą bardzo negatywnie.

Przyjrzyjmy się głównym aspektom działalności Bronisława Geremka. Swoim działaniem kierował się destrukcją Polskiego Narodowego, Autorytarnego i Tradycyjnie Katolickiego Dziedzictwa. Realizował sobą natomiast polityczne założenia jakobińskich, żydowskich, masońskich, demo-liberalnych i oświeceniowych rewolucjonistów. Ich wytyczne ideowe zakładają eliminację państw narodowych, nastawionych na wyznanie zgodne z wielowiekową jego tradycją i posiadających władzę opartą o autorytet. Zwalczał on koncepcję państwa narodowego jako „szowinizm”, i proklamował w Polsce „społeczeństwo otwarte”. Jako członek masonerii GOdF współpracował z ludźmi przeciwnymi Tradycji Katolickiej. Był więc po stronie tych, co krzyczą: „odrzucamy we Francji Tradycję Chlodwiga”. Ci co odrzucają ową zacną tradycję, wyrzekają się Francuskości na rzecz „jakobińskości”. Piętnował w imię „walki o światową demokrację” Autorytaryzm, tożsamy dla Tradycji wszystkich ludów i narodów Chrześcijańskiej Europy Średniowiecznej. Dowodem tego są jego liczne wsparcia dla polityki NATO niszczącej wszystkie państwa, które nie wdrożyły jeszcze „ideałów republikańskich rewolucji”. Dla Bronisława Geremka Średniowieczna Tradycja Polski była więc obca. Był on człowiekiem oświecenia. Utożsamiał się więc z okresem rewolucji, burzenia autorytetu „władzy pochodzącej od Boga”, laicyzacji państwa, i wszystkiego innego, wrogiego tradycyjnemu dla nas porządkowi społeczno-politycznemu.

Przytoczę drugi cytat owego komentatora:

[…] Tak, uważam, że prof. Bronisław Geremek, jako prawdziwy Polak żydowskiego pochodzenia, został zamordowany przez Ruskich, którzy w ten sposób zemścili się na nim za wyrwanie polski z rosyjskiej strefy wpływów i ostrzegli innych polityków przed sprzeciwianiem się ich woli (zastraszyli ich). Który element: zemsta czy zastraszenie był ważniejszy? Nie wiem. Propaganda przeciw narodowcom, którą Pan krytykuje, jest istotna w kształtowaniu świadomości ludzi. Ważniejsze są jednak konkrety: religia w szkołach, praktyczny zakaz aborcji oraz Polska w NATO i UE. Potrafię ostro krytykować nasz kraj. Ale, gdy spojrzymy na to, co działo się gdzie indziej na świecie, dostrzegam wiele pozytywów u nas. III RP dla katolików nie jest taka zła. 1 września 2010 r. uczestniczyłem w uroczystości rozpoczęcia roku szkolnego dla pierwszoklasistów w Szkole Podstawowej w Markach koło Warszawy. Brał w niej udział ksiądz proboszcz, który udzielił błogosławieństwa. Na wielkiej planszy na korytarzu wisiały i nadal wiszą różańce wykonane z różnych materiałów (drewna, owoców), jak się domyśliłem efekt konkursu przeprowadzonego w szkole. W którym europejskim kraju takie rzeczy są możliwe? We Francji, Hiszpanii, Holandii, Belgii, Niemczech, Czechach, Słowacji? Nie. Może we Włoszech? Nie wiem. A gdzie można zabijać nienarodzone dzieci na życzenie ich matek do 12 tygodnia ciąży? Prawie wszędzie. Wyjątkiem jest Polska. Zbudowaliśmy naprawdę sympatyczny kraj. A budowali go m.in. Bronisław Geremek i Tadeusz Mazowiecki. Obaj w 1980 r. w Stoczni Gdańskiej zachowywali się rozsądnie, zdawali sobie sprawę z potęgi Rosji. Podobnie myślał Lech Kaczyński. […] Pozdrawiam Jerzy Krajewski

Opowiem na wszystkie wątki dwóch cytatów krótko, dosadnie i rzeczowo.

Nie ma czegoś takiego jak „Polak żydowskiego pochodzenia”. Tak samo jak nie ma w matematyce wbrew przekonaniu Lecha Wałęsy „ujemnych plusów”. Polak to osoba Polskiej Narodowości. Inni mogą być co najwyżej „obywatelem Polski”. Tu jest właśnie widoczny konflikt światopoglądowy pomiędzy Narodowcami, a porewolucyjnym myśleniem demo-liberalnym. Nie można pogodzić ze sobą dwóch sprzeczności, wzajemnie się wykluczających. Żyd nie może być Polakiem tak samo, jak lew nie może być gepardem (mimo egzystencji na tym samym obszarze).
Polska lat PRL nie była w strefie wpływów rosyjskich ale judeobolszewickich. ZSRR nie reprezentowała nigdy narodowego interesu Rosjan, tylko kosmopolitycznych bądź talmudycznych komunistów. Syjoniści wspierający komunizm uznawali go już w 1968 roku za „nieopłacalny”. Po wielu próbach „zniesiono komunizm”, zastępując go demoliberalizmem. Obydwa systemy wyrosły na gruncie bezbożnych rewolucji obcych Polskiej Tradycji.
Jawne nawoływanie do walki z Narodowcami jest w istocie walką z Polakami. Narodowcy to ludzie reprezentujący koncepcję Polski rządzonej przez Polaków.Rządy obcych w Polsce zaprzeczają koncepcji suwerenności kraju.
Nie ma w Polsce Religii Katolickiej w szkołach. Jest co najwyżej „modernizm posoborowy”, który odrzucił większość dogmatów tradycyjnych i tożsamych dla katolicyzmu. Wielowiekowe nauczanie kościoła odrzucone zostało sobie od tak, aby tylko przypodobać się światu. Również deklarowana „lojalność wobec papieża” (którą operują moderniści) jest powierzchowna, bowiem panuje „wojtylianizm”. Odmienne zdanie Benedykta XVI od założeń Jana Pawła II jest mówiąc dosadnie olewane. Wierność Katolicyzmowi który kształtował Polskę przez wieki to wierność dogmatom Tradycji Katolickiej. Dogmaty te w większości odrzucił feralny „Sobór Watykański II”. Prawda zawarta w Tradycji Katolickiej, przez modernizm została zastąpiona „kompromisem” (ulubione słówko demo-liberałów) z kłamstwem rewolucjonizmu, libertynizmu i judaizmu. Sytuacja katolików wiernych Tradycji jest w Polsce tragiczna. Są skazani na dyktat modernistów. Tradycjonaliści są traktowani niemalże jak sekty, a protestanci, judaiści i muzułmanie są równi „katolickim modernistom” jako „religie objęte dialogiem”.
Nie ma w Polsce prawnej ochrony życia. Jest natomiast ten przeklęty „kompromis” dobra ze złem. Jedynie Narodowcy i Konserwatyści walczą w Polsce o życie. Reszta walczy o „kompromis” albo „całkowitą legalizację”, czyli śmierć. PiS i PO to typowe partie „kompromisu”. Bronisław Geremek to człowiek, który był związany GOdF, a więc organizacją jawnie walczącą o legalną aborcję. Nie rozumiem dlaczego autor kreuje tego człowieka na obrońcę życia? Nawet jeśli indywidualnie był człowiekiem „kompromisu”, to środowisko, które reprezentował miało odmienny światopogląd. Osobiście nigdy nie słyszałem wypowiedzi Bronisława Geremka na temat aborcji, ale zdaje się, że gadanina Jerzego Krajewskiego zwykłą agitką. We wszystkich krajach Europy rządzą na przemian „kompromisowcy” albo „zwolennicy nieograniczonej aborcji”. Krajem, w którym Władze negatywnie wypowiadają się o tym procederze jest zwalczana przez agitatora Rosja. Tam też Pierwsza Dama nazywa aborcję po imieniu zbrodnią.
Polska jest w NATO i UE, czyli wepchnięta w strefy wpływów kosmopolitycznego i antynarodowego judeomasoństwa. NATO i UE realizują polityczne założenia multikulturalnej i kosmopolitycznej rewolucji. NATO w środowiskach narodowych ma opinię armii „rządu światowego”, a UE jest nowym „euro-łagrem”. Te instytucje swoimi działaniami dążą do upadku państw narodowych. Także wychwalanie przejścia, jak mój ojciec mawia „z niewoli moskiewskiej do brukselskiej”, jest antynarodowym sabotażem.
Co do śmierci Bronisława Geremka to znalazłem ciekawą hipotezę w publikacjach na stronie „Polskiej Partii Narodowej”. Według niej Bronisław Geremek w trakcie jazdy zażywał pewnych rozkoszy z kobietą, co jak wiadomo osłabia koncentrację, i w konsekwencji zaprowadziło go do grobu. Zbyt dużo widocznie oglądał amerykańskich „filmów drogi”, gdzie często pokazywano sceny podobnych „zabaw” kierowców podczas jazdy…

Mam nadzieję, że moje wystąpienie powstrzyma nachalny marsz tego typu trendów w tzw. „opozycji do rządzącego nami układu”. Jest to konieczne, gdyż może dojść do paradoksalnej sytuacji, której konsekwencją będzie nazywanie Żydów największymi Polakami, a masonów będzie się określało mianem odnowicieli cnót chrześcijańskich (albo wtedy już nawet będzie obowiązywać termin judeochrześcijańskich) dzięki zainicjowanemu przez ich światopogląd „Soborowi Watykańskiemu II”.

Jak wielokrotnie pisałem Polskość to zachowanie Polskiej Tradycji tworzącej jej Narodowe Dziedzictwo. Odcięcie się od własnej Tradycji, jest niczym odcięcie drzewa od korzeni. Takie drzewo usycha i obumiera. Tak jest z Polskością i Katolickością. Odcięcie ich od swoich tradycji całkowicie je wysusza, a w konsekwencji prowadzi do śmierci! Człowiekiem niewątpliwie odcinającym Polskę od swojego Narodowego, Autorytarnego i Tradycyjnie Katolickiego Dziedzictwa był Bronisław Geremek, dziecię oświecenia i antyfrancuskiej rewolucji. Nazywanie go bohaterem, i robienie mu nowego mitu (obok i tak trzech już niesłusznych), jest dla Polskich Narodowców i Reakcjonistów niesmaczne i uwłaczające naszym wielowiekowym tradycjom.

Nie wiem, czy takowe wypowiedzi mają na celu budowę „mitu Bronisława Geremka” obok tych, wykreowanych niesłusznie dla Józefa Piłsudskiego, Jana Pawła II i Lecha Kaczyńskiego. Bohaterami są dziś tylko ci, co prowadzą politykę przyjazną judaistom, republikanom i rewolucjonistom. Zniweczono i zbrukano przy tym pamięć o twórcy Polski i mecenasie jej Chrztu – Mieszku I, kontynuatorze i krzewicielu dzieła swego Poprzednika – Bolesławie Chrobrym, zwycięzcy spod Wiednia – Janie III Sobieskim, oraz rzeczywistym twórcom niepodległej Polski, czyli Romanie Dmowskim, Władysławie Studnickim i Józefie Hallerze. Ośmieszono i opluto Tadeusza Gluzińskiego. Przemilcza się po dziś dzień prawdę o polskim pochodzeniu rzeczywistego „Pierwszego Papieża Polaka” św. Piusa X. Papieża, który zrobił dla Kościoła i Polski stokroć więcej niż kilku Jego poprzedników i następców. Dziś Narodowców ciąga się po sądach za to, że bronią Polski i prawdziwej wiary katolickiej opartej o swoją Tradycję. Dlatego z całą stanowczością mówię nie propagowaniu tego judeochrześcijańskiego, demo-liberalnego i masońskiego jakobina na „naszego bohatera”.

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Nie dla Halloween! Niech żyje Polska Tradycja!

2010-10-30T21:35:00.000+02:00

W związku z nadchodzącymi świętami „Wszystkich Świętych" i „Dnia Zadusznego" warto zadać sobie kilka pytań. Czy świętujemy ten okres dobrze? Czy robimy to prawidłowo, jak tradycja głosi? Refleksję winno się zaczynać od siebie. Tak też ja uczynię.

Ja staram się obchodzić Święta Zmarłych w zgodzie z Tradycją Katolicką, którą strzegli moi przodkowie. Wstaję zawsze co niedzielę i święto z rana, aby zdążyć na najwcześniejszą mszę, która w mojej parafii jest o godzinie 7³⁰. Tak to czynię regularnie, od bardzo dawna. Tradycja Katolicka mówi, że 1 listopada, to święto „Wszystkich Świętych". Jest to święto nie tyle upamiętniające bliskich zmarłych, co święto upamiętniające ludzi świętych, którzy odeszli do wieczności. W dzień 1 listopada obchodzimy zatem święto szczęśliwe. To radosne święto winniśmy uczcić modlitwą, obecnością w kościele, radością z tymi co są już w Królestwie Bożym. Ten dzień nie jest przeznaczony wedle katolickiej tradycji do odwiedzin zmarłych na cmentarzach. Ostatnio pośród ludzi przyjęło się, że z racji zajętego dnia 2 listopada, odwiedza się groby we „Wszystkich Świętych". Prawidłowo tak jednak nie jest. Wedle Tradycji Katolickiej dniem odwiedzin grobów, i wspomnienia bliskich zmarłych, jest dzień 2 listopada. „Dzień Zaduszny", będący dniem następującym po dniu „Wszystkich Świętych", jest właściwie przeznaczony do upamiętnienia wszystkich ludzi, którzy odeszli od nas do wieczności. Jest to dzień modlitwy nad grobami grobów bliskich krewnych oraz innych szanowanych przez nas ludzi. Szkoda tylko, że nikt nie stworzył w „katolickiej" (albo ściślej laicko-katolickiej) Polsce okazji do tego, aby obchodzić święta zgodnie z doktryną. „Dzień Zaduszny" winien być dniem wolnym od pracy, aby ludzie mogli pomodlić się nad grobami bliskich tak „jak Bóg przykazał". Wina nieprawidłowego celebrowania „świąt zmarłych" w Polsce ciąży na rządzących, którzy nie uczynili „Zaduszek" ustawowo wolnymi. Rząd i Państwo, które się mienią „katolickimi", winny stwarzać warunki do tego, aby ludzie mogli obchodzić święta tak jak należy. Prawidłowo, a nie na tyle, na ile im nieszczęsne warunki pozwalają. „Dzień Zaduszny" to dzień modlitwy nad grobami, więc niech taki pozostanie. Wiadome jest, że Polska Tradycja jest scalona w większości z Tradycją Katolicką. Żądam wobec tego uczynienia 2 listopada dniem wolnym od pracy! Świat się nie zawali, jeżeli w ten jeden dzień Polacy odpoczną od swoich codziennych zajęć, i będą mogli pomodlić się nad grobami bliskich! Co więcej, prędzej „świat się zawali", gdy tak się nie stanie! Ja świętuję „Zaduszki" w zgodzie z moją Tradycją. Chcę jednak mieć to odgórnie zagwarantowane! Tego od krajowych decydentów i państwa żądam! Domagam się komfortu świętowania tak, jak mi wiara i Tradycja Katolicka głosi. Nie chcę robić tego w sposób byle jaki. Święta winny być obchodzone jeno w sposób prawidłowy, bez żadnych samowolek! Warunki do tego będą dogodnie tylko wtedy, gdy dni 1 i 2 listopada będą ustawowo wolne od pracy. Ja oto walczyć będę z całego serca swojego, ze wszystkich swych sił, i wszystkich swoich myśli!

A teraz coś zupełnie z innej beczki! Mówiąc ściślej, z beczki, o której mowa jest w tytule. Wiele ostatnio mówi się o popularyzacji wziętego z USA zwyczaju obchodzenia „Halloween". Pytanie zasadnicze brzmi, czy „takie coś" (co grzech nazywać „świętem") jest zgodne z Polskością i Katolicyzmem? Odpowiedź dla mnie i dla tradycjonalisty jest bardzo prosta. Nie!!! „Halloween" wtargnęło do Polski wraz z zachwytem „kulturą amerykańską". Jak wielokrotnie niektórzy poznali moje poglądy jako komentatora polityki o dość sławnym podpisie „Komandoss", nie jestem entuzjastą Ameryki. Wynika to z uwagi na oświeceniowe i masońskie korzenie tego państwa. USA to kraj który niby teoretycznie powstał jako „chrześcijański", ale ci tak zwani „chrześcijańscy" jego twórcy byli wrodzy Katolickiemu Tradycjonalizmowi. Byli oni protestantami i masonami, czcicielami libertyńskiego „oświecenia" (okresu, którego szczerze nienawidzę). Byli to ludzie o orientacji liberalno-chrześcijańskiej, a jak wiadomo liberalni chrześcijanie są o wiele większym złem niż zadeklarowani ateiści. Widać to choćby po przykładzie propagowania przez nich idei halloween. Ateiści szkodzą sami sobie, ale liberalni chrześcijanie i modernistyczni „katolicy", przez swój fałszywy „konserwatyzm", mogą zliberalizować prawdziwych konserwatywnych katolików. To im się niestety udaje. Na szczęście są jednak ludzie, co na ich fałszywy „konserwatyzm" się nie nabierają. Do nich należę między innymi ja.

Sama idea halloween na grunt kontynentalno-europejski weszła jak burza wraz ze wspomnianą „amerykanizacją". Europa bowiem jako spadkobierczyni Tradycji Katolickiej, poddana została laicyzacji przez wielokrotne przewroty jakobińskie i republikańskie, które swoje inspiracje czerpały właśnie w ideałach przyświecających powstaniu USA. Taka wypruta z Tradycji Chrześcijańskiej Europa drugiej połowy XX wieku, przyjmowała wzorce obce Tradycji Średniowiecznej, a zgodnej libertynom „oświeceniowym" z USA czy czerwonym „pozytywistom" z ZSRR. Jak widać więcej herezji nanieśli amerykańscy synkretyści religijni, aniżeli prymitywni ateiści z ZSRR. Taki synkretyczny gniot jakim jest niewątpliwie halloween przybył z USA na teren europejski zaczynając (jak zwykle) od Francji, zaś z Francji rozlał się jak bolszewizm czy jakobinizm na prawie całą Europę. Co prawda halloween był popularny wcześniej w Wielkiej Brytanii, ale ci na szczęście się nim nie dzielili.

Czymże jest ten cały halloween? Skąd się to wzięło, czy to w ogóle jest „święto", i jakie ma ono korzenie? „Halloween" jest celtyckim zwyczajem pogańskim, wywodzącym się z terenów dzisiejszej Irlandii. Ewentualne próby kultywacji tych swoistych „dziadów Irlandii" zostawmy samym „napalonym na dziadostwo" Irlandczykom. My od tego co obce winniśmy się strzec, jeśli chcemy zachować swoją odrębność i nienaruszone dziedzictwo! Zwyczaj halloween obchodzili irlandzcy Celtowie z dniem który wypada mniej więcej na noc 31 października. Historycznie była to według celtyckich wierzeń „noc upiorów". W tą noc wstawały z grobu zombie, zaś z zaświatów przybywały różne duchy i demony. Noc ta była również czasem wiedźm i goblinów. Współcześnie halloween obchodzi się podobnie, bo z nocy z 31 października na dzień 1 listopada. Amerykańskie dzieci chodzą po domach z prośbą o „słodycz lub żart", zaś po ulicach maszerują legiony przebierańców za umarlaki. Zwyczaj ten w Polsce pojawił się po transformacjach ustrojowych, czyli „otwarciu na zachód". Rozpropagowano go nie tyle w mediach, co na lekcjach języka angielskiego w szkołach. Wiem sam, bom szkołę skończył jakiś czas temu, i pamiętam jak bardzo bogato omawiano halloween na każdym „języku angielskim". Zwyczaj ten jak wspominałem jest nie zgodny z katolicyzmem, bowiem jest przesiąknięty duchem okultyzmu i pogańskiej symboliki. Niektórzy mówią nawet o satanizmie, choć gdyby go nawet nie było, to z racji na wspomniane korzenie tego zwyczaju, nie należy go obchodzić. Mnie jako Reakcjonisty dotyka nawet najlżejsza herezja, stąd mój zdecydowany sprzeciw wobec halloween. Jestem też Narodowcem, więc unikam jak ognia tego, co nie jest Polskie. Właściwy halloween zwrot ku magii i okultyzmowi jest nie do przyjęcia dla katolika, bowiem takie wybryki są wykroczeniem wobec „Pierwszego Przykazania"! Nie można być Katolikiem i jednocześnie kultywować pogańskie wierzenia. Jest też argument narodowy i patriotyczny. „Halloween" to element obcej kultury etnicznej - wspomnianych Celtów. My jako Polacy, Sarmaci winniśmy obcego unikać. W przeciwnym razie przestaniemy być sobą! Warto również dodać jeszcze jedno. „Halloween" jest mocno komercyjną imprezką, stąd taka duża popularyzacja jego obchodzenia. Liczne maski, parady, gry i zabawy - to wszystko przynosi ogromne zyski. Szkoda tylko, że wielu ludziom materialne zyski zasłaniają dobro duchowe. Być może wielu robi to celowo, aby doprowadzić do moralnego upadku Narodu Polskiego. Dlatego warto zdecydowanie opierać się tandetnym wymysłom obcym naszej kulturze.

Podsumowując wszystko, warto powiedzieć tylko tyle. Precz z halloween gdyż jest zwyczajem heretyckim! Precz z halloween, bo to zaśmieca naszą Kulturę Narodową obcymi wymysłami! Tylko to co zgodne z Polskością i Tradycyjnym Katolicyzmem nam niech przyświeca, więc jako Polacy wspólnym głosem mówimy „Nie dla halloween"! Mamy swoje Polskie i Katolickie święta: „Wszystkich Świętych" i „Dzień Zaduszny", i tego winniśmy się trzymać! Pielęgnujmy je, świętujmy prawidłowo, a wtedy naprawdę nie zaleje nasz żadne halloween czy inne badziewie z USA! Polskość uratujemy jedynie wtedy, gdy zachowamy czystość i nienaruszalność naszej Kultury i Tradycji.

Z narodowym pozdrowieniem,

Piotr Marek

Kwestia „dopalaczy”, „in-vitro” i „mowy nienawiści”.

2010-10-17T23:30:00.000+02:00

Ostatnio Polskę wstrząsnął dramat kilku ofiar zażywania tzw. „dopalaczy". Batalia na ten temat wrze wokół legalności ich sprzedaży, oraz złych skutków zażywania ich na ludzki organizm. Jako zwolennik szeroko rozumianej „ochrony życia", oraz człek zaniepokojony o los swoich rodaków, jestem oczywiście przeciwnikiem ich legalnej dystrybucji. Produkt ten jest sprzedawany wyłącznie jako degradująca organizm używka. Ponadto legalność sprzedaży „dopalaczy" pobudziła do działania ostatnio ospałe „lobby pro-narkotykowe", które głośno domaga się zalegalizowania sprzedaży środków prowadzących wieloetapowo do zniewolenia, a w ostateczności do śmierci. Stąd dystrybucję tego typu środków zwykło się w mojej rodzinie określać „handlem śmiercią". Zwolennicy legalizacji sprzedaży „prochów" zezwalają po cichu na samounicestwienie setek tysięcy Polaków w imię choro pojętej liberalnej koncepcji „wolności". To akt antypolski! Równie niemoralną i antynarodową postawą jest propagowanie w naszym kraju idei zapłodnienia „in-vitro", o czym dalej wspomnę. Poza głośnymi „krajowym" wątkami, inną mocno irytującą mnie kwestią, jest namawianie przez izraelskich syjonistów do zamordowania Mahmuda Ahmadineżada. Stanowisko to podpierali porównywaniem przywódcy Iranu do Adolfa Hitlera z okresu sprzed dojścia do władzy. Ten godny potępienia czyn żydowskiego polityka, podpadający pod klasyczny przykład „mowy nienawiści", w demokrato-liberalnym świecie uchodzi nie tylko za przejaw „mowy miłości", ale też i troski „o pokój na świecie". To prowadzi do wysunięcia tezy, że pokój światowy nie jest zagrożony ani ze strony Iranu, ani Rosji, ani Chin, ani żadnych „neonazistów", tylko ze strony międzynarodowej finansjery amerykańsko-żydowskiej. Owa krwiożercza klika czerpie przy tym ogromne zyski na kolejnych wojnach i rewolucjach. Niszczy przy ich okazji Stary Porządek Cywilizacyjny (oparty o Tradycję, Dziedzictwo i Ducha Narodowego) i zastępuje go „nowym ładem światowym" (ang. NWO) oparte o wywrotowe ideały rewolucyjne zrodzone w zwyrodniałej epoce oświecenia.

Pierwej omówię wątek zakazu dystrybucji „dopalaczy". Jako, że nie jestem zawodowym chemikiem, nie będę wnikał w szczegóły składu chemicznego tych środków. Z tego co się jednak orientuję „dopalacze" działają podobnie jak narkotyki, pobudzając znacznie mocniej organizm (stąd ich takowa nazwa), ale są przy tym gorsze dla zdrowia, z racji zawierania w swym składzie chemicznym różnorakich szkodliwych substancji. Jak wiemy, obecnie w Polsce sprzedaż narkotyków jest zakazana. Jednak ustawa ta miała lukę, i pozostawiała furtkę dla legalnej sprzedaży innych środków działających podobnie do narkotyków, a nie będących nimi samymi. Konieczna jest więc gruntowna reforma tej regulacji prawnej. Ustawa musi być zamieniona na prawny zakaz sprzedaży jakichkolwiek środków narkotycznych, mających szkodliwe dla ludzkiego zdrowia, samokontroli i życia skutki. Skoro sprzedaż narkotyków jest nielegalna, to logicznie zakazana powinna być też sprzedaż produktów działających podobnie do nich, i będących przy tym bardziej destrukcyjnymi dla ludzkiego organizmu. Ustawa w dzisiejszym wydaniu przypomina hipotetyczny zakaz posiadania broni palnej, przy jednoczesnej luce prawnej umożliwiającej posiadanie baterii rakietowej. Dlatego też jest potrzebna jej gruntowna reforma przedstawiona powyżej. Należy radykalnie i kategorycznie uniemożliwić antynarodowym „handlarzom śmiercią" pole dla działania. Nie może być miejsca dla degradowania społecznego, mentalnego i zdrowotnego kogokolwiek w majestacie prawa!

Drugi wątek będzie dotyczyć samych narkotyków, jednak wracać w nim będę też do związanej z nim ściśle kwestii „dopalaczy". Narkotyki wchodzą często w skład lekarstw, co z resztą nie jest żadną „wiedzą tajemną". Takie jest ich prawidłowe i naturalne zastosowanie. Problem w tym, że sprzedawane przez rzesze szarlatańskich handlarzy służą wyłącznie jako używka mającą niemalże 10 razy gorsze skutki dla zdrowia niż regularne palenie tytoniu w dużych ilościach! Tytoń sam z siebie nie ma takich silnych właściwości uzależniających, a przy odrobinie silnej woli może zaprzestać jego konsumowania w razie ewentualnego nałogu. Choroby nowotworowe wywoływane przez palenie tytoniu są często uwarunkowane genetycznie, stąd może dojść do sytuacji, że zachoruje na nią ktoś po krótkim i mało intensywnym paleniu, a nie będzie chorować ktoś inny mimo częstego i intensywnego palenia. Alkohol jest w normalnych dawkach artykułem spożywczym takim jak kawa. Tylko częste i regularnie spożywanie go może stać się nałogiem. Narkotyki natomiast uzależniają w błyskawicznym tempie, często tuż po pierwszym zażyciu. Rzucenie ich jest bardzo ciężkie i wymaga przy tym interwencji wielu osób z zewnątrz. Wpędzają człowieka w nałóg zabijający w uzależnionym wolną wolę, o którą tak głośno „walczą" liberałowie. Porównanie zakazu sprzedaży narkotyków do amerykańskiej „prohibicji" jest tutaj nie na miejscu, bowiem zakaz sprzedaży artykułu spożywczego, a zakaz „handlu śmiercią", to dwie inne sprawy. Narkotyki poza niszczeniem zdrowia i uzależnieniem, dodatkowo degradują człowieka społecznie o wiele mocniej niż tytoń czy alkohol. Uzależniony od narkotyków wieloetapowo stacza się na margines społeczeństwa, a wtedy jedyną skuteczną dla niego pomocą jest interwencja innych ludzi. Zniewolenie narkotykowe jest wieloetapowe, czyli od „narkotyków miękkich" do „narkotyków twardych". Te ostatnie w konsekwencji prowadzą do śmierci. Legalizacja tzw. „narkotyków miękkich" w praktyce oznacza akceptację dla „narkotyków twardych", bowiem to od tych pierwszych wszystko się zaczyna. Niektórych uzależnienie po pewnym czasie może nie być zaspokojone przez narkotyki, co zmusza ich do sięgania po mocniejsze środki takie jak wspomniane „dopalacze". Dlatego też Państwo Polskie, jeśli ma być dobrem dla wszystkich Polaków, musi radykalnie podjąć wszelkie kroki prawne dla całkowitego zakazu „handlu śmiercią", oraz wspierać inicjatywy i osoby pomagające uzależnionym. Jednym z takich zacnych ludzi w Polsce jest Artur Amenda prowadzący organizację uświadamiającą o szkodliwości zażywania narkotyków i pomagającą uzależnionym od nich.

Trzeci wątek, który poruszę, dotyczy zakazu stosowania metody zapłodnienia „in-vitro" (łac. „w szkle"). Z moralnego i katolickiego punktu widzenia metoda ta jest nie do przyjęcia z racji zabijania jednych niewinnych istnień ludzkich na rzecz drugich. Nie może być dopuszczalne składanie niewinnych ludzi w ofierze! Leczyć schorzenia i kalectwa można dziś wieloma innymi metodami. Wykorzystywać do tego możemy choćby mikro-technologię, nie poświęcając przy tym kogokolwiek tym bardziej, że nie wiemy ilu geniuszy możemy przez to zabić. Z narodowego punktu widzenia dochodzi tu jeszcze jedna kwestia. Osoby zrodzone metodą „in-vitro" byłby siłą rzeczy tzw. „ludźmi z próbówki". Czułby się „obywatelami drugiej kategorii", i w istocie rzeczy tak mógłby być traktowane przez resztę społeczeństwa. Jako Polacy nie możemy się zgodzić na czynienie z wielu naszych rodaków „ludźmi drugiej kategorii". Dlatego też zdecydowanie musimy powiedzieć „nie" dla zapłodnień metodą „in-vitro".

Czwarty i ostatni wątek jest związany z syjonistyczną „mową nienawiści" wymierzoną w przywódcę Iranu. Gdy Głowa Państwa dobrze włada swoim krajem, to jej obraza jest ciosem w cały Naród, który reprezentuje. Idąc za artykułem pewnego felietonisty portalu „Nacjonalista" polityk izraelskiej Unii Narodowej Arieh Eldad głosi, że „zabicie Ahmadineżada dziś byłoby tym samym, co zabicie Hitlera w 1939 roku". Używając sarkazmu można powiedzieć, że mamy tu żywy przykład „mowy miłości" izraelskiego polityka będący przeciwwagą dla tzw. „mowy nienawiści", tak powszechnej gdziekolwiek w świecie podczas odkłamywania historii, w której przemilczane są żydowskie i amerykańskie zbrodnie. Termin „miłość" i „nienawiść" talmudyści i demokrato-liberałowie bardzo przeinaczyli i zrelatywizowali. „Miłością" jest dla nich wszystko to, co leży w ich interesie, mimo częstej przy tym rozbieżności z „rzeczywistą miłością". „Nienawiścią" jest zaś dla nich jakikolwiek sprzeciw wobec ich poczynań, pomimo braku choćby kropli gniewu w głosie krytyki! Oto przykład obłudy syjonistów i amerykanistów! Opluwają i posądzają innych za to, co sami często robią. Naród Polski musi jasno i zdecydowanie sprzeciwić się syjonistyczno-globalistycznej obłudzie, wbrew panującej propagandzie i wygodzie, dla własnego dobra! Musimy powiedzieć „nie" dla prowadzonej przez ciche trójporozumienie USA-UE-Izrael kampanii nienawiści i pomówień wobec Narodu Irańskiego, jego Przywódcy, i wszystkich innych krytykujących jego złe poczynania. W naszym interesie leży sprzeciw wobec tego pazernego lobby. Najpierw wezmą się za zadeklarowanych swoich przeciwników. Potem za wszystkich tych, co nie zgodzą się z nim choćby w calu.

Sam artykuł odnośnie tego tematu jest dostępny tutaj:

http://www.nacjonalista.pl/2010/10/14/adolf-hitler-wiecznie-zywy.html

To są cztery zagadnienia, na które chciałem przedstawić swoje własne stanowisko. Moje poglądy na ten temat determinowane są dobrem Polski i Polaków. Dobrem związanym nie tylko z suchą „bytnością kraju na mapie", ale przeze wszystkim z pielęgnacją swojego Dziedzictwa z którego Polska wyrasta. Dziedzictwa Narodowego, Autorytarnego i Tradycyjnie Katolickiego.

Z Narodowym Pozdrowieniem,

Piotr Marek

Reforma sądownictwa i lustracji w Polsce.

2010-09-27T17:49:00.000+02:00

Sąd powstał jako instytucja stojąca na straży prawa. Celem jego działalności miało być rozstrzyganie spraw dotyczących najcięższych przestępstw. Drobne incydenty dawniej rozwiązywane były na lokalnych zgromadzeniach kierowanych zazwyczaj przez terytorialne organy porządkowe. Współczesne sądownictwo niestety mija się ze swoim pierwotnym przeznaczeniem. Stało się areną bojów o przysłowiową „gruszkę na miedzy". Zamiast rozstrzygać sprawy najcięższej wagi, jak morderstwa, afery, czy wszelakie nadużycia, dzisiejsze sądownictwo zajmuje się rzeczami, delikatnie mówiąc, „groteskowymi". Zabiera to czas i siły, które można przeznaczyć na naprawdę istotne sprawy dla porządku wewnętrznego w państwie.

Pamiętamy jak w czasach „Rzeczypospolitej Szlacheckiej" (IRP) elity dobrowolnie wyniszczały się finansowo na kosztownych i trwających latami procesach. Ogromne fortuny były tracone dla próżnego „postawienia na swoim". Zamiast rozstrzygnąć spór o przysłowiową „gruszkę na miedzy" samemu, jak na uczciwych ludzi przystało, dwaj głupcy woleli latami rozwiązywać go drogą sądową. Tracili przy tym majątki umożliwiające im kupno całych sadów. Zapalczywość i chęć dogodzenia własnej pysze w konsekwencji prowadziła wielu do bankructwa. Osłabiało to nasz kraj od środka, i było jednym z czynników upadku IRP. Podobna głupota ma miejsce także dziś. Niszczy ona państwo od wewnątrz, sprzyjając podziałom w narodzie, oraz zajmując cenny czas wymiarowi sprawiedliwości, który mógłby być przeznaczony go na rozwiązanie wielu afer. Tendencja ta, jeśli nie zostanie zatrzymana, może w przyszłości doprowadzić nasz kraj do upadku, podobnie jak I Rzeczpospolitą...

Ostatnio mamy do czynienia z falą rozpraw sądowych z powodu przezwania kogoś od „debila" czy „agenta". Normalny człowiek, przy zdrowych zmysłach, w takim wypadku rozwiązałby sprawę samemu. Nazwany „debilem", odpłaciłby się tym samym. I koniec sprawy. Tyle jest to warte! Gdyby mnie nazwano „agentem", wyjaśniłbym publicznie, że jest to kłamstwo. Zwołał bym konferencję, albo opublikował stosowną literaturę na ten temat. Koniec. Tyle jest to warte! Osobiście z powodu różnorakich wyzwisk, jakie wobec mnie użyto, musiałbym wytoczyć co najmniej 50 procesów. Jednak nigdy tego nie zrobię, bo jestem człowiekiem myślącym, i nie będę zakrzątać głowy wymiarowi sprawiedliwości takimi głupotami. Nie kieruje się też chęcią zaistnienia przez to w mediach, bo nie mam potrzeby się dowartościowywać. Współcześni „gruszkomiedzowcy" jednak takową potrzebę najwyraźniej odczuwają. Biegają do sądu, jak rozpieszczone bachory, chcące poskarżyć się mamusi, że zostali przezwani. Tym samym uwłaczają powadze instytucji, bowiem przerabiają ją ze strażnicy prawa na „mamusię" (do której można się poskarżyć z byle powodu). Jakiś czas temu Wojciech Cejrowski^* słusznie nazwał rządzące środowisko polityczne „chłoptasiami". „Gruszkomiedzowcy" są typowym przykładem „rozpieszczonych chłoptasiów", którzy w przeciwieństwie do dojrzałych mężczyzn, nie potrafią rozwiązać problemów przez potrzeby skarżenia się „mamusi". Po części wina za zaistniałą sytuację leży po stronie systemu prawnego, który sprzyja traktowaniu sądu jak przysłowiowej „mamusi". Potrzebna jest jego gruntowna reforma, która zabroni rozstrzygania sporów o byle bzdury drogą sądową. W jej świetle sądy rozstrzygałyby tylko poważne przestępstwa. Błahostki, których rozwiązanie może zajmować najwyżej godzinę, byłyby rozwiązywane w Trybunałach Terytorialnych kierowanych przez lokalne organy porządkowe. Taka reforma jest potrzebna państwu. Pozwoli organom prawnym bardziej skoncentrować się na walce z ulicznymi gangami i wszelakimi grupami prowadzącymi działalność przestępczą. Aktualnie liczne procesy groźnych przestępców, szkodzących porządkowi wewnętrznemu kraju, są często blokowane przez zalew rozpraw dotyczących przysłowiowych „gruszek na miedzy". Po reformie prawa przestanie tryumfować przestępczość w majestacie prawa, a wymiar sprawiedliwości będzie odciążony od procesów niewartych rozwiązywania drogą sądową. Stop „sądowi-mamusi"!

Potrzebny jest też ogólnonarodowy sprzeciw wobec procesów politycznych, opartych o kłamliwe zarzuty, ze strony wpływowych środowisk takich jak lobby homoseksualne czy żydowskie. Opierają się często o fałszywe oskarżenia o rzekome „szerzenie nienawiści", z racji samej krytyki poczynań owych środowisk. Sąd przez to traci swoją powagę i wiarygodność, i staje się instytucją przyzwalającą na szkalowanie ludzi, których wsparcie faktycznie leży w interesie państwa. Wyrażenie negatywnej opinii, w oparciu o dowody, na temat homoseksualistów, czy działalności żydowskiej, jest z mety traktowanie jako „mowa nienawiści", mimo, że nie ma tam ani słowa o stosowaniu jakiejkolwiek przemocy wobec tychże grup. Mechanizm ten jest wybiórczy. Rzeczywiście nasycone nienawiścią wystąpienia wobec przeciwników homoseksualizmu, czy takich narodów jak Polacy, Niemcy, Francuzi czy Rosjanie przechodzą bez echa, przy braku jakichkolwiek konsekwencji. Czego jedni mają być traktowani ulgowo, a inni nie? W świetle takich praktyk procesy sądowe powinni mieć wszyscy historycy! W każdej książce czy podręczniku do historii są przecież opisane zbrodnie popełnione podczas wojen i podbojów. W świetle stosowanych praktyk także można odczytać je jako „mowę nienawiści". Takie tendencje z czasem doprowadziłyby do całkowitego zakazu nauczania historii, gdyż jako przedmiot byłaby wylęgarnią „mowy nienawiści". Wtedy mogłoby dojść do tego, że nie znalibyśmy własnych dziejów. Byłoby to duchowym zabiciem każdego człowieka. Lepszym rozwiązaniem jest propagowanie historycyzmu wolnego od nacisków wszelkich lobbystów. Krytyka winna dotyczyć każdego, bo nikt z ludzi nie jest Bogiem. Ten paradoks demoliberalnego państwa winien być jak najszybciej zakończony. Doprowadził dzisiaj do absurdalnego przyzwolenia na opluwanie rządów i głów państw, przy jednoczesnym traktowaniu pewnych grup społecznych jak „świętych krów". Stop dla robienia z sądu narzędzia „politycznej poprawności"! Stop dla sądownego niszczenia ludzi w oparciu o bezpodstawne zarzuty! To także uwłacza powadze tej instytucji.

Do kompetencji sądu winny należeć sprawy związane z najcięższymi przestępstwami jak: morderstwa, zdrady, afery, kradzieże, prostytucja, handel zakazanym towarem, szkalowanie Polskości, niszczenie Polskiej Tradycji. Przestępstwa takie z natury swojej byłyby notowane w kartotekach, gdzie byłyby dla ścisłości rozgraniczane. Z kręgu działalności sądowej muszą być wyłączone drobnostki nie wymagające nawet rozprawy jak: wyzwiska, przebicie opony, spór o gruszkę na miedzy, złe wyrażenie się o kimś. Takie błahostki winny być rozwiązywane indywidualnie. Gdy spór staje się zmorą lokalnej społeczności, wtedy wprowadzany byłby mediator, wyłoniony z terytorialnych organów porządkowych, jak miejscowa policja czy przedstawiciele tamtejszych władz. Sprawa taka rozstrzygana byłaby w czasie nie dłuższym niż godzina. Miejscem jej rozwiązania winien być nie sąd, lecz Trybunał Terytorialny (TT). Kary byłyby w zasadzie dyscyplinarne, obejmujące zwrot mienia skradzionego, pokrycie kosztów bądź odkupienie mienia zniszczonego, przeproszenie, czy prace społeczne. Sprawy takie nie byłyby notowane w kartotece głównej. Notowane byłyby w jedynie w archiwach TT. Zaśmiecanie kartoteki groteskowymi pozycjami typu: „nazwał kogoś debilem", czy „przebił na złość sąsiadowi oponę" byłoby komiczne. Taka reforma systemu sądowniczego jest konieczna dla prawidłowego i sprawnego funkcjonowania państwa. Wymiar sprawiedliwości będzie skuteczniej walczyć z realnymi zagrożeniami dla porządku wewnętrznego kraju, gdyż będzie odciążony od ogromu rozpraw o rzeczy mało istotne.

Z tradycjonalistycznego punktu widzenia powinno być przyzwolenie na rozwiązanie indywidualnych waśni na drodze „pojedynku". Trwająca dziś walka z honorowymi pojedynkami, poprzez ściganie sądowne stron w nich uczestniczących, jest wypaczeniem naszych tradycyjnych zwyczajów. Mowa tu oczywiście o tzw. „przylaniu w gębę". Walki takie są tradycyjną i najlepszą metodą rozwiązania spraw związanych z naruszeniem czyjejś godności czy świętości. Ściganie sądowne osób prowadzących walkę w imię obrony swojej godności nie powinno mieć miejsca. Walki natomiast winny być prowadzone między stroną krzywdzącą a pokrzywdzoną, bez zagrożenia zdrowia i życia uczestników pojedynku, i bez wplątywania w nie odgórnie osób trzecich. W momencie naruszenia tych zasad, powinna być dopiero uruchamiana procedura mająca na celu ukaranie osób łamiących zasady. Przegrany w pojedynku byłby pokonany nie tylko fizycznie, ale i moralnie.

Reforma systemu sądowego pozwoli wyeliminować wiele prawnych patologii. Dla przykładu słyszałem jak w pewnym sądzie za kradzież 8 złotych skazano człowieka na 8 lat więzienia, podczas gdy zamieszani w słynną „Aferę Starachowicką" za potężne malwersacje finansowe dostali drobne wyroki od 1,5 do 2,5 lat więzienia! To absurd i brak sprawiedliwości w instytucji mającej być jej strażnicą! Kary za kradzieże drobnych sum winny obejmować ich zwrot, a w przypadku niemożliwości spłacenia ich przez oskarżonego, winny być odpracowywane. Wielkie afery gospodarcze dopiero winny być rozstrzygane drogą sądowną. Prywatnie uważam, że kary więzienia za przestępstwa finansowe to głupota. Przestępcy dopuszczający się kradzieży winni odpracować co skradli, bez obciążania podatników dodatkowymi dotacjami na utrzymanie złodziei.

Sądzenie ludzi dokonujących lustracji jest niedopuszczalne. Szczególnie gdy wykonują ją w ramach pracy zawodowej. Orzekanie o „agenturalności" osób leży w kompetencji ekspertów w tej dziedzinie, czyli: historyków, dziennikarzy polityczno-historycznych, oraz polityków. Im tu należy się „palma pierwszeństwa". Praca ich musi opierać się o źródła, gdyż w przeciwnym wypadku, szkalowaliby bezpodstawnie innych, a sami traciliby wiarygodność. Jeżeli pewna osoba uzna nazwanie jej „agentem" za bezpodstawnie, wtedy winna sprawę sprostować publicznie, bądź w formie pisemnej, bądź konferencyjnej. Oczywiście w tym wypadku także musi przedstawić dowody swojej „czystości". Gdy ktoś jednak nie będzie w stanie udowodnić swojej „niewinności", potwierdzi tezę o „agenturalności", a tym samym nie ma prawa pozywać osób walczących o prawdę. Nikt nie ma prawa utrudniać ludziom w rzetelnym wykonywaniu własnego zawodu. Szczególnie godne potępienia są przypadki, kiedy sądzi się historyka orzekającego publicznie o „agenturalności" pewnej osoby, przy jednoczesnym przyzwoleniu taką samą postawę, nie mającemu autorytetu w tej dziedzinie, artyście. To jest sytuacja paradoksalna. Raz, jest zamachem na prawidłowe wykonywanie pracy przez historyka. Dwa, przyzwala osobie nieupoważnionej na pewną bezkarność i wyjęcie spod prawa. Patologie te muszą być zwalczane dla prawidłowego funkcjonowania państwa.

Nie mam dostatecznie dużej wiedzy aby „jako autorytet w tej dziedzinie" orzekać o „agenturalności" bądź „nie-agenturalności" osób publicznych. Jednak jestem zwolennikiem lustracji, pod warunkiem, że będzie prowadzona przez osoby do tego upoważnione. Nie będę uznawał za wiarygodną lustrację prowadzoną na estradach, festiwalach czy koncertach. Lustracja jest konieczna dla prawidłowego funkcjonowania Państwa Polskiego. Musi być ona jednak przeprowadzona rzetelnie i merytorycznie. Stąd nie może być zawłaszczona w prywatnym interesie pewnej partii, która poprzez przypinanie łatki „agenta", uczyni sobie z lustracji pretekst do eliminowania osób niewygodnych. Lustracja powinna dotyczyć współpracy ze wszelkimi tajnymi służbami, szkodzącymi Państwu Polskiemu. Stąd nie tylko winniśmy ścigać tajnych współpracowników SB, KGB, GRU czy BND, ale także agentów CIA, Mossadu, czy innych służb związanych z państwami zachodnimi.

^*Wojciech Cejrowski użył określenia „chłoptasie" w odniesieniu do ekipy PO. Było to w jednym z programów publicystycznych TVP. Nie pamiętam w którym. Zazwyczaj zgadzam się jego tezami. Nie podzielam jednak jego zachwytu USA oraz tamtejszym systemem gospodarczym, do którego stosunek nie raz przedstawiałem.

Z Narodowym Pozdrowieniem,

Piotr Marek