Torturowany 14 latek – patologia!!!

 Torturowany 14 latek – patologia!!!

Uwolniony został torturowany 14-latek w ukraińskim więzieniu dla rezerwistów i dezerterów. W tym momencie pryska bańka o micie ochrony kobiet i dzieci. Otóż dzieci, a na pewno te męskiej płci, wcale nie są chronione przez jakiekolwiek konwencje, ani trybunały. Wojskowi praktykują selekcje, w których dzieci płci męskiej są typowane do eksterminacji, kiedy dorosłe kobiety puszczane są wolno, bez żadnych konsekwencji. I wyobraźcie sobie sytuację. Macie trójkę dzieci. Dwie córki po 21, 19 lat, i syna, który jest najmłodszy, ma tylko 15 lat, i ten właśnie najmłodszy dzieciak ma pójść na egzekucję tylko dlatego, że na jego nieszczęście urodził się męskiej płci w nie takim kraju, co trzeba. I co na to ideologia „feminazistowska”?

Torturowany 14-latek. Patologia obecnej filozofii wojennej.

Zarówno agresywny „feminazizm” jak i „białorycerzykizm”, czy jak to zwał ten cały „redpillizm”, to dwie strony tej samej patologicznej monety. Mit o armii „tylko dla mężczyzn”, z dawnych lat, rodzi patologię, w której 12 letni chłopak, który ledwo opanował jazdę na rowerze, teraz musi ginąć w okopie, kiedy jego o 20 lat starsza siostra w tym czasie zabawia emigranta na imprezie, a potem pójdzie oglądać serial. Tu podkreślę jedno. Jestem wrogiem przymusu. Ale tu tylko dodam, jeśli. Jeśli ma być powszechna obrona krajowa, to powinna dotyczyć każdego. Bo każdy głosuje i bywa posłem lub radnym. W pierwszej kolejności dorosłych, w sile wieku i sprawności, między 18 a 35 rokiem życia (jak stara rekrutacja do Straży Granicznej). W Norwegii każdy przechodzi kwalifikację sportową i wojskową, bez względu na płeć. I Norwegia ma dzięki temu wyniki lepsze np. od Finlandii. W drugim rzucie każdego dorosłego, poza siłą wieku, ale w tym momencie cywilizowany kraj powinien rozważać zawieszenie broni. O ostatnim rzucie, już poza granicą cywilizacji, praktykowane może być branie osób powyżej 15 roku życia. Jednak granice przyzwoitości nakazują w tym momencie zawiesić broń. I tak wojny nie wygramy. Przegrać wojnę tracąc maksymalnie 300 tysięcy ludzi, a przegrać tracąc prawie 15 milionów, to chyba też jest różnica…

Amie opierane na siermiężnym werbunku tzw. „mężczyzn” (czyli nastolatków też) prowadzą do patologii, w której nawet 12 letni chłopak, który nie poznał smaku piwa, musi iść umierać do okopu za leniwą 30-latkę, która w tym czasie być może dalej rzuca kulą, podnosi więcej „na klatę”, więc generalnie byłaby lepszym żołnierzem. Jestem absolutnym wrogiem werbunku jedynie mężczyzn do wojska. W wojsku może tak samo sprawdzić się jako strzelec kobieta mająca 165 cm wzrostu, jak i mężczyzna mający 165 cm wzrostu. A mężczyzna z lękiem wysokości, choćby miał i 2 metry, będę kiepskim helikopterowym strzelcem w porównaniu z łebską kobietą, mającą 170 cm wzrostu, bez tej przypadłości. Mityczny „plecak taktyczny” to jakiś zacofany archaizm, jak kawaleria w 1914, przez który „zatroskane” grupy werbunkowe nie rekrutują kobiet do niektórych formacji lądowych. Nie rekrutują kobiet w ogóle, nawet takich mających 190 cm wzrostu, a bez wahania ciągnęliby jak psa 12 latka. Chore! Tak dla dobrowolnej możliwości, w tym dla kobiet, do służenia w wojsku. Nie dla przymusu i wciągania do wojny dzieci! Dorośli tak, dzieci nie. Koniec, i kropka.

Pozdrawiam!

Piotr Marek

Rocznica niepodległości 7 października

Rocznica niepodległości 7 października

Czy 11 listopada 1918 roku to rzeczywista rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości? Okazuje się, że nie do końca. Data ta jest narzucona przed środowiska rewolucyjne: socjalistyczne i demokratyczne. W rzeczywistości, to 7 października 1918 roku, Rada Regencyjna ogłosiła Niepodległość Królestwa Polskiego. To jest prawdziwa data odzyskania przez Polskę suwerenności.

Rada Regencyjna Królestwa Polskiego

Rada Regencyjna była prowadzona przed polskich konserwatywnych monarchistów. W pierwszej kolejności organizację mieli tworzyć: Aleksander Kakowski, Zdzisław Lubomirski i Wacław Niemojowski, jednak tego ostatniego zastąpił Józef Ostrowski. Rada Regencyjna została powołana w następstwie aktu z 5 listopada 1916 roku, czyli dokumentu znanego jako „Akt Dwóch Cesarzy”. Jednym z jego autorów był zapomniany ojciec niepodległości hrabia Władysław Studnicki. Kiedy Wilhelm II i Franciszek Józef dali się przekonać do idei odrodzenia Królestwa Polskiego, w tym czasie politycy amerykańscy, francuscy czy brytyjscy odrodzeniem Polski nie byli zainteresowani. To pokazuje, jak jest ważne prowadzenie polityki wielowektorowej, a nie kierowanie się romantycznymi sentymentami.

Francja i Anglia od wieków toczyły ze sobą wojny. W potrzebie chwili sprzymierzyli się przeciw Rosji, by ruszyć na Wojnę Krymską, pamiętając jeszcze tragedię Waterloo. W 1914 Wielka Brytania, Francja i Rosja walczyły wspólnie jako sojusznicy. Takim samym przykładem są Niemcy i Austro-Węgry. Kilka dekad wcześniej ich wojska walczyły między sobą w wojnie o hegemonię w państwach niemieckich. Wojnę tę pamiętał jeszcze Franciszek Józef. Niemiecki kanclerz czy inni monarchowie sami byli na wtedy na froncie. Uciekali tylko przed kulami armatnimi, a nie za granicę. Demokratyczni politycy, amerykańscy prezydenci, są niechlubnymi pionierami wojny zza biurka.

Polska powinna iść tą samą drogą. Nie jesteśmy w niczym gorsi od Francji, Wielkiej Brytanii, Niemiec, Austrii, Węgier czy Turcji. My także powinniśmy zacząć rozmawiać ze wszystkimi. Sojusznicy i przeciwnicy nie są przypisani na stałe. A historia nie może być pisana pod promowanie ideologii, ale pokazywać wszystkie fakty. 7 października – to jest nasz prawdziwy Dzień Niepodległości. Wbrew ideologicznej propagandzie!

Pozdrawiam!

Piotr Marek

System kaucyjny do kosza!

 System kaucyjny do kosza! 

System kaucyjny do kosza! I to mówię ja! Człowiek, który zawsze segregował odpady nawet wtedy, gdy to „jeszcze nie było modne”. A jak postulowałem spotkania zdalne w 2015, to usłyszałem, że „chyba żartuję”. A potem co się okazało? A to, że miałem rację!

System kaucyjny do kosza! Konfederacja zawsze była mu przeciw.

System kaucyjny nie poprawia czystości terenów zielonych. Nie służy ochronie przyrody! Jest za to utrudnieniem w życiu codziennym prostych ludzi. Pojawiają się skargi na słabo działające automaty. Kłopotliwa jest też selektywność butelek, które z tego samego napoju bywają z kaucją lub bez (z uwagi na czas produkcji). Wielu ludzi, głównie starszych, musi ponosić dodatkowe koszty przez to, że butelki są droższe, a dojazd do automatu również kosztuje. Ja nie wyrzucałem butelek na ulicę! Z obrzydzeniem wyjmowałem gumy z podeszwy nowych butów, gdy jacyś delikwent z delikwentką wypluli je na chodnik. Kaucja nie jest po to, aby pomóc. Kaucja jest po to, aby kontrolować kolejny aspekt naszego życia. A niektórzy nawet widzą w tym możliwość sięgnięcia po kolejne nasze pieniądze z podatków.

System kaucyjny do kosza! My, jako Konfederacja składamy projekt domagający się likwidacji tego głupiego pomysłu. Kto wyrzucał butelki na ulicę, ten wyrzucał. Niech nie mierzy innych swoją miarą. To rozwiązanie nie chroni Polaków przed zanieczyszczeniem, ale system przed utratą możliwości sięgania do naszych portfel pod nowym pretekstem.

Pozdrawiam!

Piotr Marek

Republika Francji jak Ukraina?

Republika Francji jak Ukraina?

Czy drugie co do znaczenia państwo w Unii Europejskiej gloryfikuje ludobójców, a świat nic sobie z tego nie robi? Na to wygląda. Oburzenie na pomysły gloryfikowania zbrodniarzy banderowskich przez elity państwa ukraińskiego jest słuszne i coraz bardziej powszechne. Kraj, który czci zbrodniarzy, okrywa się hańbą. Warto jednak podkreślić, że wszystkich zbrodniarzy. Nie tylko tych, którzy „niefortunnie” popełnili swoje zbrodnie w XX wieku, w czasach aparatów, kamer, radia i kina. Również ci, którzy mordowali masowo w XVIII wieku zasługują na potępienie. Szczególnie ci, którzy dali początek masowym mordom, na których wzorowali się komuniści, narodowi socjaliści czy banderowcy. Mowa tu o francuskich republikanach i ich nierozliczonej ze swoich zbrodni rewolucji.

W Polsce i na świecie często rozlicza się Rosję i Niemcy za ZSRR i III Rzeszę. I słusznie! Systemy te dopuściły się niebywałych zbrodni. Raczkuje w bólach potępienie dla banderowców ukraińskich. To też cieszy. Jednak, po ponad dwóch wiekach, nadal powszechnie nie potępia się gloryfikowania przez republikańską Francję, przez „ich własnego”, paryskiego rządu rewolucyjnego. Co więcej, cały świat uznaje pierwszą masową zbrodnię przeciwko ludności za jakieś „normalne wydarzenie”, jak „Święto Zjednoczenia Niemiec” po upadku Muru Berlińskiego. Republika Francji za swoje święto narodowe obrała 14 lipca. To niczym nie różni się od nadawania jednostkom wojskowym banderowców jako patronów. Zbrodnia popełniona w XX wieku na Wołyniu niczym nie różni się od zbrodni popełnionej w XVIII wieku w Paryżu i czy na terenie Wandei.

Pamiętacie może „Medaliony” Zofii Nałkowskiej? Pamiętacie wspomnienia o tym, jak nazistowscy Niemcy mieli produkować szczotki z ludzkich włosów lub wytapiać mydło z ludzkiego tłuszczu podczas eksperymentów na ofiarach ich reżimu? Właśnie to po raz pierwszy działo się na masową skalę podczas tzw. „Wielkiej Rewolucji” we Francji, na około 150 przed podobnymi zbrodniami III Rzeszy. Szacuje się, że podczas tłumienia „Powstania w Wandei” francuskich rząd rewolucyjny wymordował w bestialski sposób od 170 do 300 tysięcy bezbronnej ludności cywilnej tylko dlatego, że stanęła w obronie Wiary i Korony. Konserwatywni działacze mówią nawet o milionie ofiar. To właśnie nie szlachta, nie bogaci markizowie, ale prości chłopi opowiedzieli się po stronie monarchy, za co zostali brutalnie wymordowani przez jakobińskie władze „nowej” Francji.

Republika Francji, drugie co do znaczenia państwo w Unii Europejskiej, które bardzo chętnie poucza Polskę o „praworządności”, samo do dziś nie rozliczyło się ze swoich zbrodni. Rocznica początku masowych mordów, rozpoczętych 14 lipca 1789 roku, jest w tym kraju świętem państwowym i dniem wolnym od pracy. Czy to nie wstyd, że w XXI wieku, jedno z czołowych państw świata, nadal gloryfikuje zbrodniarzy, a świat uznaje to za „coś normalnego”? Wyobraźmy sobie sytuację, że Niemcy obraliby za „święto narodowe” dzień podboju którykolwiek z krajów zaatakowanych podczas II Wojny Światowej. Byłby to skandal na cały świat, a władze niemieckie, które zrobiłyby to, byłyby obłożone sankcjami. Niestety to, po dziś dzień, dzieje się na naszych oczach we Francji. Rocznica szturmu na Bastylię w żadnej mierzeni nie powinna być uważana za święto narodowe, gdyż było aktem początku pierwszego masowego ludobójstwa od nieopisanych dokładnie zbrodni czasów starożytnych. Czy nie warto, aby i Francja rozliczyła swoją haniebną przeszłość, zanim zacznie pouczać Polskę?

 

Pozdrawiam!

Piotr Marek

Dzielnica „Za Cukrownią” ma być przerobiona na „Centrum”!!!

 Dzielnica „Za Cukrownią” ma być przerobiona na „Centrum”!!!

Nazwy dzielnicy największych miast Polski i Europy nawiązują do historii ich okolic. Tradycja ta wynika z kilkunastu wieków historii krajów Europy. Amerykanin tego nie zrozumie. Miasto z Polski, Niemiec czy Francji, powstawało inaczej niż w Stanach Zjednoczonych Ameryki. U nas coś zostawało „miastem” na mocy nadania „praw miejskich”. Kiedyś nadawał je monarcha, a w dzisiejszych republikach odpowiednie władze. Lublin istnieje od czasów neolitycznych. Występował w kronikach starożytnych. Miastem stał się na mocy dekretu Władysława Łokietka. Istnieje znacznie dłużej, niż jest miastem. W USA było tak, że mieliśmy pole i bagno, a potem przyszło sobie kilku pionierów, postawiło bank, salon i zbór protestancki, i tak oto powstało „miasto”. Nie ma nic, a tu nagle jest miasto. W Polsce takie coś to zwykła „miejscowość”, a bo na „miasto” trzeba sobie zapracować.

Miasta składają się z dzielnic. Zazwyczaj te, ze średniowiecznym rodowodem, mają „Stare Miasto” i „Śródmieście”, a te „nowsze” tylko to drugie. Pozostałe dzielnice nawiązują do historii ich okolic. Lubelski „Wrotków”, „Helenów”, „Sławin” czy „Tatary”, nie nazwano sobie „ot tak”. Tam po prostu były kiedyś albo dobra ziemskie, o takiej a nie innej nazwie, albo osiedlali się tacy a nie inni ludzie. Obecne dzielnice dawniej były posiadłościami okalającymi dawne miasto „historyczne”, które dziś stanowią rzeczone „Stare Miasto” (średniowieczne) i „Śródmieście” (nieco późniejsze). Dzielnica „Za Cukrownią” nazwę wzięła historycznie od tego, że była na niej słynna cukrownia, która była jednym z głównych filarów rozwoju gospodarczego Lublina. Tak samo „Tatary” była kiedyś zamieszkiwana przez Tatarów. To, że teraz ich nie ma,  nie oznacza, że mamy dzielnicę nazwać inaczej.  Nikt nie wpadł na „szalony pomysł”, aby „Tatary” przemianować na „Ośrodka Jazdy” (bo tam jest WORD), albo „Prywatyzacji Energetyki” (bo tam jest elektrociepłownia MEGATEM, pierwsza sprywatyzowana instytucja tego typu). Nazwa „Za Cukrownią” powinna zostać nienaruszona. Decydenci miejscy wymyślili sobie, że zmienią 13 maja 2026 r. jej nazwę na „Centrum”. Nazywanie tej dzielnicy „Centrum” jest po pierwsze irracjonalne, bo będzie wprowadzać w błąd. Dzielnica jest definitywnie na południe od centrum miasta. Po drugie, historyczne „centrum” to Archikatedra Lubelska i Zamek Lubelski. To jest miasto mające ten status kilkaset lat, a sama miejscowość ma rodowód neolityczny. Jest historią i tradycją, a nie kaprysem centrolewicowych radnych czy urzędników. Traktowanie w taki sposób wielowiekowego Lublina jest poniżeniem tego miasta na arenie europejskiej i światowej. Żyjemy w Polsce, nie USA, więc nie ma tu „wolnej amerykanki”. Nazwa musi pozostać taka sama. Ewentualnie zmienić nazwę na „Dworcowa”, z uwagi na obecność obiektów na załączonych poniżej obrazkach. A najlepsza metoda  „nazwania jej na nowo”, znajduje się w księgach majątków ziemskich – powrót do oryginalnej nazwy rodowej.

Pozdrawiam!

Piotr Marek

44 rocznica Stanu Wojennego

 

44 rocznica Stanu Wojennego

W dzień 13 grudnia 2025 r. przypada 44 rocznica ogłoszenia w Polsce Stanu Wojennego. W trakcie jego trwania aresztowano ponad 10 tysięcy działaczy opozycji antykomunistycznej. Życie oficjalnie straciło ponad 70 ludzi, w tym 9 górników kopalni „Wujek”, podczas ich pokojowego protestu w Katowicach.

Nie możemy nigdy zapomnieć o polskich ofiarach tamtych lat! W dzisiejszych czasach jednak wątek Stanu Wojennego wykorzystywany jest prawie zawsze przez Prawo i Sprawiedliwość oraz sporadycznie przez Koalicję Obywatelską, do ataków na konkurencję polityczną. Te same środowiska, potępiające tamten haniebny akt wypowiedzenia wojny Polakom przez komunistów, odwołują się z dumą do dziedzictwa ideowego sanacji, która również miała polską krew na rękach, w imię lewicowej ideologii.

Porównajmy bilans obydwu wydarzeń. Tragedia Stanu Wojennego pochłonęła życie ponad 70 osób. Gloryfikowany przez podręczniki w Polsce przewrót majowy Józefa Piłsudskiego kosztował życie 379 osób, w tym 164 ofiary cywilne. A jaki jest dziś odbiór winowajców tych wydarzeń? Jeden socjalistyczny dyktator Wojciech Jaruzelski jest dziś uważany za „zbrodniarza”. Drugi, pod względem liczb krwawszy, socjalistyczny dyktator Józef Piłsudski, uchodzi w ich oczach za „bohatera”. Czy dla tych środowisk, w tym PiS, „zabić ponad 70 Polaków to tragedia, ale już prawie 400 to statystyka”?

Prawdą jest, że Stan Wojenny był zbrodnią wobec naszego narodu. Jednak przemilczane jest dzisiaj to, że taką samą zbrodnią, był zamach majowy. Zarówno środowisko Jarosława Kaczyńskiego, jak i Donalda Tuska, z dumną gloryfikują jednego socjalistycznego dyktatora potępiając przy tym drugiego. Tej moralnej schizofrenii na przekór staje nasze, wolnościowo-konserwatywne środowisko, które konsekwentnie potępia wszystkich lewicowych ludobójców Polaków!

Pozdrawiam!

Piotr Marek   

Noc listopadowa 1830 – refleksje 2025

 

Noc listopadowa 1830 – refleksje 2025

29 listopada obchodzimy Dzień Podchorążego. Jest to upamiętnienie wydarzeń z 1830 roku, które zapoczątkowały Powstanie Listopadowe. Czy powstanie było patriotycznym zrywem? Czy było jednak prowokacją obcych sił? A może nawet było wielką grą wojny ideologicznej, jaka w tym roku miała miejsce?

Walka o Polskę ma sens, gdy bronimy swojej racji stanu. Gdy sytuacja Polaków jest fatalna, my nie ma wyjścia, to walczymy. Tak było po 1918 roku, gdy Polacy stawiali opór bojówkom ukraińskim i niemieckim. Powstanie Wielkopolskie odniosło sukces, bo miało sens! Walka o polską sprawę, o kształt jej granic, ale nie ingerencja w to, kto ma rządzić w innym kraju!

Czy Powstanie Listopadowe miało taki charakter? Jaka była sytuacja Polaków w 1830 roku? Królestwo Kongresowe było jednym z najbogatszych państw Europy. Polacy nie byli jeszcze poddawani tam silnej rusyfikacji – ta dopiero nastąpiła po upadku tegoż zrywu. Co prawda głową Królestwa Kongresowego był car Aleksander I, ale Polacy cieszyli się tam własnym wojskiem, pracą w polskojęzycznych instytucjach i robiąc kariery, wygrywając rywalizację z Rosjanami. To wszystko straciliśmy po klęsce w 1831 roku, a Polska na mapy nie wróciła.

Niektóre źródła endeckie i konserwatywne wspominają, że do powstania 1830 roku Polaków podpuszczali również rosyjscy i pruscy rewolucjoniści. Warto tu przypomnieć wcześniejszy upadek dekabrystów, którzy byli powiązani z lewicowym Wielkim Wschodem Francji. Ci mieli ogromny wpływ na poglądy romantyków w Polsce. Czy zatem wywoływać powstanie, które inspirowane było przez środowiska z krajów zaborczych, dałoby nam coś dobrego? A może upadek cara czy króla Prus, i zastąpienie ich szowinistycznymi republikami pogorszyłoby sytuację Polaków? Zastanówmy się nad tym.

Warto dodać też inny wątek. W 1830 roku wybuchła kolejna lewicowa rewolucja we Francji. Władcy Rosji z Prus planowali tam interwencję, w celu obrony rządzących tam Burbonów. Czy zatem Polacy nie posłużyli jako mięso armatnie europejskiej lewicy? Wydarzenia z nocy 29 listopada 1830 roku były z jednej strony manifestem polskich marzeń o wolości. Z drugiej strony mogły być wykorzystane do budowy lewackiej Francji, kosztem polskiej krwi. Na podobne tematy pisał prof. Michał Bobrzyński (1849-1935) w książce „Dzieje Narodu i Państwa Polskiego”. Warto przemyśleć tu w obliczu tego, co się dzieje teraz!

Pozdrawiam!

Piotr Marek

109 rocznica Aktu Dwóch Cesarzy

109 rocznica Aktu Dwóch Cesarzy

Dzisiaj obchodzimy 109 rocznicę ogłoszenia Aktu Dwóch Cesarzy. Dokument był owocem pracy konserwatywnych polskich działaczy niepodległościowych z hrabią Władysławem Studnickim na czele. Był to pierwszy jakikolwiek dokument kreślący zalążki polskiej państwowości. Warto podkreślić, że odrodzone państwo tą drogą nie byłoby jeszcze w pełni niezależne, ale gwarantowało zachowanie konserwatywnych wartości w społeczeństwie. Ustrojem nowego państwa miała być monarchia, zaś obszar jego miał obejmować ziemie dawnego zaboru rosyjskiego.  

109 lat temu, dnia 5 listopada 1916 roku  wydano w wyniku konferencji w Pszczynie proklamację, z podpisami generalnych gubernatorów: Hansa  von Beselera (reprezentującego cesarstwo Wilhelma II) i Karla von Kuka (reprezentującego cesarstwo Franciszka Józefa), zawierającą obietnicę powstania Królestwa Polskiego. W dokumencie określono „łączność z obu sprzymierzonymi mocarstwami”, co w praktyce oznaczało, iż nowo powstały kraj byłby częścią Państw Centralnych. W 1916 Państwa Centralne cieszyły się przewagą na froncie, zanim do wojny nie dołączyły się Stany Zjednoczone. W akcie tym nie określono granic przyszłej monarchii, a jej status wyrażało słowo „samodzielne”. Brak użytego słowa „niepodległe” nie satysfakcjonowało polskich działaczy narodowych na Śląsku. Ich zdaniem było to za mało, więc takie działanie uznali jedynie pozorne. Jednak dokument ten jasno zawierał sformułowanie dotyczące utworzenia Armii Polskiej. Zdaniem Ericha Ludendorffa utworzenie Królestwa Polskiego mogło to dać Państwom Centralnym szansę na zwycięstwo na froncie wschodnim.

Akt 5 listopada wywołał protesty państw Ententy. Warto podkreślić, że żaden z tych krajów nie był do tej pory zainteresowany jakąkolwiek formą oferty państwowości dla Polaków. Pierwszy zareagował rząd rosyjski, który 15 listopada 1916 roku zaprotestował przeciw rozporządzaniu Królestwem Polskim. Rosja złożyła obietnicę stworzenia całej Polski złożonej z wszystkich ziem polskich. Oczywiście nowe państwo po zakończeniu wojny miało prawo samodzielnie urządzić swoje życie narodowe, kulturalne i gospodarcze pod berłem panujących władz rosyjskich na zasadzie jedności. Innymi słowy ten twór mógłby dawać nie więcej, a być może mniej niezależności Polakom, niż oferta Państw Centralnych.

Oświadczenie Rosji poparły Wielka Brytania i Francja, które do tej pory nie zrobiły nic w sprawie polskich starań niepodległościowych. Do 1917 roku wszelkie rozmowy na temat polskiej suwerenności z przedstawicielami Francji i Wielkiej Brytanii lądowały w koszu. Gdy do wojny włączyły się Stany Zjednoczone, również nie były zainteresowane w jakimkolwiek stopniu pomocą Polakom. W zamian za to Ententa solidarnie wspierała protestującą Rosję. Premier Rosji Aleksander Trepow złożył 2 grudnia w Dumie Państwowej oświadczenie, że „ziemie odwiecznie polskie poza granicami Rosji będą odzyskane, a cała Polska w granicach etnograficznych będzie wolna w nierozerwalnym związku z Rosją”.

 

W grudniu 1916 roku za niepodległością Polski wypowiedział się parlament Włoch. Dopiero w styczniu 1918 roku, za niepodległością Polski w punkcie trzynastym swoich słynnych „czternastu punktów”, wypowiedział się prezydent USA Thomas Woodrow Wilson.

Historia pokazuje, że Polska musi prowadzić politykę wielowektorową bez jakichkolwiek sentymentów. USA, Niemcy, Francja czy Włochy za 5, 10 czy 15 lat, mogą być rządzone przez kompletnie innych ludzi. Z roku na rok biała Rosja zamieniła się w czerwoną Rosję. Konserwatywne Niemcy po 1918 skręciły w lewo. Podczas wojny Stany Zjednoczone nie chciały podpisać traktatu pokojowego z Austro-Węgrami, gdyż nie akceptowały konserwatywnej monarchii. Dziś we Francji do głosu dochodzi prawicowy ruch skupiający narodowców. Sam układ geopolityczny, aby był trwały, musi być też powiązany spójnością światopoglądową jego przedstawicieli. Nie oszukujmy się. Wolną Polskę na zasadach konserwatywnych, narodowych czy wreszcie wolnościowych zbudujemy jedynie w oparciu o partnerów podzielających nasze wartości. Laicka republika Francji, hołdująca wartościom lewicowym, nie była pewnie wcale zainteresowana odrodzeniem Polski, która byłaby np. katolicką monarchią łacińską czy chrześcijańską rzeczpospolitą narodową. Z kolei Niemcy Kaisera Wilhelma II wyciągnęły do nas pomocną dłoń, bo na ich terenie rzecznikiem polskich interesów był hrabia Władysław Studnicki podzielający konserwatywny jego światopogląd.

Niepodległość nie jest nam dana na zawsze. Ją trzeba pielęgnować. A dzisiejsza rocznica bardzo przypomina postulowany przez Konfederację i Nową Nadzieję koncept polityki wielowektorowej. Bez sentymentów czy z drugiej strony uprzedzeń. Tylko biorąc pod uwagę czysty interes Polaków z poszanowaniem naszego dziedzictwa narodowego.

Pozdrawiam!

Piotr Marek 

Romantyzm trucizną dla Polaków gorszą od socjalizmu

Romantyzm jako trucizna gorszą od socjalizmu

Romantyzm = kretynizm. Inaczej tego opisać się nie da. Głupcom wrzucającym grafiki, że niby Rosjanie i Niemcy to jedyne narody mające „prawo do samostanowienia za nic” robimy teraz kompleksową powtórkę z całej historii. Pierwszą taką, że „prawo do samostanowienia narodów” służyło rewolucjonistom, masonom i żydowskim podżegaczom po niszczenia chrześcijańskich monarchii i zaprowadzaniu porządków według ojców rewolty we Francji. Drugą taką, że ocenimy kraje pod kątem „nieszanowania cudzego prawa do czegokolwiek”. Kto przez 250 lat grabił w koloniach, bo nie Rosja ani Niemcy? Kto od początku swojego kilkusetletniego istnienia terroryzuje każdego, kto nie wprowadził demokracji, bo nie Rosja ani Niemcy?

Niemcy miały raz ciemne karty w czasie II Wojnie Światowej, a urasta to do nie wiadomo czego. Historia Niemiec, zjednoczonych czy nie, jest bardzo długa i sięga chwalebnych czasów walki z krwawymi rewolucjami i eksterminowaniem ich za to przez Napoleona I. Jednak otumaniony, zdegenerowany romantyk z Polski (czasem żydowskiego pochodzenia) tego nie wie, bo przecież „Bonaparte dał nam przykład”. Tak, „przykład” mordowania w imię chorych zasad… Z kolei Rosji to nawet romantycy nie uznają za kraj, tylko jakiś nośnik komunizmu, który został im narzucony transportem z USA za pieniądze od chciwej banksterki. Jednak Polak tresowany na mięso armatnie przeciwko sąsiadom, w imię jakieś rewolty za demokrację i czego tam nie wymyślonego w londyńskiej lub nowojorskiej loży tego już nie ogarnie.

Czas, aby Polacy znali całą historię świata, a nie wybrane wycinki z XX wieku dla celów propagandowych, aby zachód robił z nas „Głupie Jasie” do atakowania sąsiadów, kiedy tylko ci znowu zagrożą roznoszeniu na cały świat oświeceniowych rewolucji. I pisząc zachód mam na myśli to co on faktycznie oznacza, a nie Państwo Centralne na zachód od nas. Te dwa narody, Rosja i Niemcy, wystąpiły zbrojnie przeciwko pierwszemu zorganizowanemu ludobójstwu w Europie – paryskim bandytom od gilotyny i masakry w Wandei, broniąc faktyczne prawo Francuzów do samostanowienia!!! Bo realna Francja była królestwem, zgodnie z wolą jej ojców, a nie republiką w imię kaprysu ojców USA…

Pozdrawiam,

Piotr Marek

Przede wszystkim musi być zniszczona… I co potem???

 Przede wszystkim musi być zniszczona… I co potem???

 

Problem z „nachalnym zamordyzmem” rodzi się poza granicami Unii Europejskiej. W wielu nikczemnych praktykach przodują kraje anglosaskie spoza wspólnoty czy będące niezależne od UE kraje europejskie typu Norwegia. Niestety rzeczywistość zweryfikowała, że motto „przede wszystkim UE musi być zniszczona” okazało się nietrafione. Nie da nam nic samo wyjście z UE. Nawet poza wpływem wspólnoty na nasze życie nadal będziemy skazani na narzucanie nam degrengolady moralnej ze strony zagranicznego lewactwa. Bez UE takie duże kraje jak Francja i Niemcy stracą swoją siłę przebicia wobec Kanady czy Wielkiej Brytanii.

Francuski czy niemiecki przekaz propagandowy, nawet jakby miał zrobić „fuzję ze sobą”, a nawet rozszerzyć ją o kraje Beneluxu czy choćby o Austrię i tak zblednie przy potędze przekazu izraelsko-anglosaskiego. Słabo zaludniona i „niegroźnie” wyglądająca na papierze Kanada ma populację zbliżoną do Polski, ale ilość roczna uznawanych na świecie produkcji filmowych z Vancouver przyćmiewa możliwości przerobowe „potężnych” Niemiec z tymi ich 80 milionami mieszkańców. W ostatnim czasie na kilka produkcji niemieckojęzycznych (w tym języku, a więc część np. z udziałem austriackim) widziałem kilkanaście samodzielnie kanadyjskich, pomijając dodatkowe koprodukcje z USA. Ideologicznie Kanada jest często przodownikiem chorych regulacji w naszym życiu. Zanim do władzy doszła Angela Merkel, to Kanada od lat już słynęła z absurdów w stylu oskarżenia mężczyzny o „napaść na tle seksualnym” z racji tego, że zwyczajnie przysiadł się do kobiety na ławce. Zanim z RFN płynęły pierwsze głosy lobbingu w stronę „zielonych technologii” to w Kanadzie od kilkudziesięciu lat działał Greenpeace.

Proponuję także każdemu zrobić „eksperyment telewizyjny”, który przez 30 dni zajmie do 10 minut. Polega na przeglądzie przez cały miesiąc ramówki TVN, TVP, Polsat czy nawet TV Trwam. Dodatkowo zobaczcie co jest na pułkach w dowolnych marketach łącznie z tymi z kapitałem „niemieckim” czy „francuskim”? Z jakich krajów najwięcej produkcji? USA, Kanada, Wielka Brytania... i tak od poniedziałku do soboty, jak mantra, produkcja USA, USA + Kanada, Kanada, USA, Wielka Brytania (a obsesyjne powtarzanie tu USA nie bierze się znikąd). I tam też mamy indoktrynację albo lewacką, albo takiego filosemickiego „konserwatyzmu” z nutką protestancko-reformowaną z flagą USA w tle. Inne flagi w tle dozwolone tylko jak są z korzeniami „rewolucyjnymi”, czyli głównie to francuska i kanadyjska. Monarchizm jedynie dopuszczony w formie brytyjskiej, reszta wiadomo – „fanatyzm” i w ogóle padają takie a nie inne „izmy”.

Mamy niedzielę i pojawia się jakieś „urozmaicenie w przekazie”. Francuskie kino to głównie filmy z Louisem de Funèsem (swoją drogą monarchista i tradycjonalista katolicki), a niemieckie to głównie adaptacje braci Grimm (w sumie też konserwatyści), a wszystkie głównie na „ciut bardziej niezależnej” TV Puls. Teleturnieje? Wszystkie na licencji jakiegoś, którego oryginalna nazwa po angielsku. We Francji i w Niemczech w telewizjach to samo. Krajowe produkcje to „na oko” jakieś 25% (czyli tak 1 na 4), anglosaskie (lub z ich dominacją) jakieś 65% i reszta świata (coś bez USA czy Kanady) to też pozostałe 10%. Tak więc jak „przede wszystkim UE zostanie zniszczona” to nadal pozostaniemy z ręką w nocniku.

Rozbicie na pomniejsze landy Niemiec oraz nowa rewolucja, która kompletnie spauperyzuje Francję jak tamta słynna, sprzed wieków, wcale nie poprawią naszej sytuacji. Nadal będzie źle, a błędne założenia w myśleniu doprowadzą jedynie do zniszczenia dwóch mających wielowiekową tradycję dzieł wielkiej łacińskiej dynastii Karolingów. Złe praktyki rodzą się poza Europą kontynentalną i to one ewidentnie ją psują od środka.

Pozdrawiam,

Piotr Marek